Hoe Facebook weer leuk werd. Facebook is een gesloten systeem. Je moet iemand als vriend accepteren om anderen inzage te geven in je profiel. Aangezien ik niets te verbergen heb laat ik iedereen toe als vriend. Facebook zou open moeten zijn.
Het vervelende is dat je na verloop van tijd meer dan duizend vrienden verzamelt. Wat op zich niet vervelend is, maar als je inlogt en naar de nieuwsfeed kijkt zie je een overload aan informatie van mensen die je eigenlijk niet kent.
Daarom heb ik een groep gemaakt genaamd ‘echte vrienden’. Zelfs dat is misschien wat overroepen, maar het zijn mensen die ik op zijn minst echt ken en voldoende interessant zijn om te volgen. En toen werd Facebook weer leuk. Hoewel ik me geen illusies maak: de écht leuke content, de zatte feesten, tit-flashes en olijk draaiende tongen zet u toch al lang niet meer op facebook.
Boink zegt de herkenbaarheid. Ik zou graag lid worden maar kan de link van je groep niet vinden. Misschien even plaatsen?
Ik heb het wat simpeler aangepakt. Vooraf. Geen echte vriend(in), geen Facebook-vriend ook. Op enkele schaarse uitzonderingen na. Gemakkelijk.
Ach, mijn Facebook (en vooral MSN) lijsten zijn al een tijdje opgedeeld in twee hoofdgroepen: A en Z … daarnaast zijn er uiteraard ook nog de tussengroepen (collega’s, oud-klasgenoten, etc.)
Groepen waren dé logische stap om het de-frienden tegen te gaan (ipv te verwijderen gooi je ze nu in de minder belangrijke groep – die je dan nog eens privilege-gewijs dichtschroeft).
Met m’n keuze van naamgeving staan ze trouwens meteen ook in goede volgorde (van belangrijk naar minder/niet belangrijk) :-)
Het levert FB ook avast wat extra informatie op om u spamgewijs te overladen met ads. Mensen die familie zijn, groepen die alle privileges hebben, etc. zijn belangrijker, heb je wellicht meer gedeelde interesses mee, dus als X uit groep G interesse toont in produkt P, dan zul jij daar mss ook interesse in hebben. Here we go. Again.
ik heb alleen maar mensen die ik echt ken. Behalve een paar utizonderingen (zoals jij bijvoorbeeld)… Maar dan ga ik ervan uit dat ik die mensen vandaag of morgen echt ga leren kennen. Nu ik van’t weekend op een blogmeetingetje was (heel geeky denkt iedereen nu…) ken ik weer heel wat van mijn virtuele ‘vrienden’ in het echt…
ik sluit me bij ysabje aan… Al is FB eigenlijk een beetje passé…
Ik heb het al eens getweet: Facebook zou van ieder profiel een fanpage moet maken zodat mensen fan kunnen worden van jouw profiel, zonder dat ze vrienden moeten worden.
titflashen zijn er nog wel, maar vaak niet bij de echte vrienden. Ik heb daar een aparte categorie voor. Je kan je profiel trouwens open stellen voor iedereen. Ik heb dat gedaan.
even testen of ik onder de categorie ‘echte vrienden’ val. Ik denk dat ik het antwoord al ken … :)
Heb zelf geen facebook maar wel linkedin (op zijn minst even stoer) maar ik kan me inbeelden dat dat de typische fase 2 is, en nu de “echte” vrienden
Het plezier om 2 facebook profielen te hebben :-)
Naast een groep “close friends” (en groepen “collega’s”, “studententijd”, etc) heb ik een groep LPF (limited profile friends) aangemaakt met mensen die ik oppervlakkig ken en die mijn status, de meeste foto’s en bepaalde info niet kunnen zien… Bij be-frienden met zo iemand smijt ik die direkt in LPF :)
Ik wacht nog steeds op het moment dat Facebook, aan z’n gebruikers leert hoe makkelijk het is om info gericht te delen. Zoals je schrijft, Pieter, is de écht leuke content al lang verdwenen omdat mensen niks meer dúrven schrijven.
In mijn blogpost over het gebruik van vriendengroepen om info te delen schreef ik er over. Grappig was dat er binnen mijn facebook-vrienden een hoop consternatie was, omdat ik toegaf dat ik mijn vrienden classificeer. Uiteraard wilden zij wel weten in welk groepje zij thuis horen.
Maar ‘t is als in het echte leven zeker: met een paar dichte vrienden deel je alles, en hoe meer vrienden en kennissen hoe oppervlakkiger het contact? Facebook was vroeger een gezellig gesprek op café, terwijl het nu oppervlakkige ‘chit chat’ geworden is van een receptie.