Met kleine oogjes werden ze wakker, de vrienden. De avond voordien hadden ze het laat gemaakt. Feesten met de meisjes en achteraf zelfs zonder. Leute, verhalen en glazen tot vroeg in de ochtend.
Eén voor één kropen ze uit hun kajuit. Mannen, uit ieder hoekje van het ruim. Buiten ging de ochtend van zwart naar blauw. De dag kwam op gang. Mensen hobbelden over pontons en boten.
Verhalen van de avond voordien kwamen naar boven, alsof de vrienden nu pas goed beseften wat zich had afgespeeld. Niet allemaal deelden ze dezelfde herinneringen, maar samen sprokkelden ze een verhaal bij elkaar.
De mannen waren weer jongens, zoals jongens mannen kunnen zijn.
Mooie foto’s!
Meneer Guillaume is wel sterk verouderd sinds zijn Wies Andersen-jaren…
Toffe foto’s. Deze en het verhaal erbij doen me denken aan de ‘bende van Wim’