Een artikel in De Standaard over blogs ‘van bij ons’, de clickxverkiezing en het gebrek aan kwaliteit, bereik en invloed. Wees maar zeker dat ik de journalist in kwestie graag van antwoord dien. Daarbij neem ik willekeurig elementen over uit het bewuste artikel Veel ruis, weinig signaal op de Standaard Online.
Helaas, wie de meestbezochte blogs van Vlaanderen doorploetert, kan niet anders dan de wenkbrauwen fronsen.
Blijkbaar beschikt de journalist in kwestie over unieke cijfers. De ‘meestbezochte’ Vlaamse blogs… Heeft de journalist bezoekerscijfers van de Vlaamse blogs en kan hij op basis daarvan besluiten welke de meest bezochte zijn? Die cijfers zou ik graag eens inkijken. Goud waard voor adverteerders.
Illustratief is dat op de Clickx-verkiezing twee sites met kleurrijke namen als de bitches en om ter saaist het virtuele podium vulden. Vorig jaar werd ‘blog van het jaar’ zelfs nog gewonnen door de softpornoblog 2 Girls.
Correct: de verkiezing van Clickx. Niet meer en niet minder dat dat. Zoveel mogelijk stemmen verzamelen bij uw achterban. Sommige bloggers schreven zich in voor de verkiezing. Anderen niet. Sommige mensen riepen lezers op om voor hen te stemmen. Anderen niet. Op basis van de uitkomst van de verkiezing kan je geen oordeel vellen over de kwaliteit van de Vlaamse blogs. Dat de blog ‘2Girls’ verleden jaar verkozen werd omdat zij bovenaan de toenmalige alfabetische lijst stonden, weet de journalist niet te vermelden. En het oorzakelijk verband tussen de naam van een blog en de kwaliteit er van? Namen zoals één, Le Soir, De Morgen en De Tijd zijn bezwaarlijk inspirerend te noemen. En toch gaat het over kwaliteitsmedia, nietwaar?
Buitenlandse blogs hebben meer aanzien.
Achzo? Wie zegt dat? Is dat de persoonlijke mening van de journalist? Als je zulke uitspraak doet, beargumenteer ze dan. Wat is het aanzien van een blog trouwens? De invloed van individuele blogs op de publieke opinie? Of het aanzien van de verzameling van blogs die ieder bij hun lezers voor hun interesses aanzien hebben. Ik ben er van overtuigd dat alle blogs tesamen al meer invloed hebben gehad op de aankoopbeslissing voor digitale fotocamera’s, dan alle kranten verzameld. Maar dat is – zoals gestipuleerd – slechts een overtuiging.
Toen Londen in juli 2005 werd opgeschrikt door aanslagen, waren het bloggers die de eerste relevante en correcte berichten brachten, niet de traditionele media. Toen kranten en televisiezenders zich nog beraadden over het al dan niet publiceren van schokkende foto’s van orkaan Katrina in New Orleans, gooiden bloggers die beelden al online. In het Midden-Oosten en Afrika schetsen bloggers een beeld van de levensomstandigheden dat vaak betrouwbaarder – want genuanceerder – is dan wat grote zenders als CNN brengen.
Ach, beroepsmisvorming. “Blogs zijn relevant als ze hard nieuws brengen of over politiek en actualiteit gaan.” Een uitspraak van een journalist. Bovenstaande vergelijking is trouwens intellectueel oneerlijk. De dag dat Brussel Zuid ontploft, de Belgische kust wordt getroffen door een tsunami of er autobommen ontploffen op de markt in Antwerpen en bloggers daar GEEN nieuws over brengen, dan heeft hij een punt. Tot dan gaat de vergelijking niet op. En wat met de blog van Thomas Siffer ten tijde van de Tsunami? De journalist toont zelfs mijn punt aan: bloggers in Vlaanderen brengen de situatie en leefomstandigheden in Vlaanderen in beeld. En zolang wij hier geen terroristische aanslagen, natuurrampen of oorlogen meemaken heeft dat inderdaad beperkte nieuwswaarde. De mening van de gemeenschap van bloggers over items als BHV lijkt mij als barometer voor de publieke opinie betrouwbaarder dan een vijftal gemonteerde straatinterviews in het journaal.
Het Vlaamse internetlandschap is behoorlijk schraal in vergelijking met, bijvoorbeeld, de VS. Daar bepalen uit blogs gegroeide onlinekranten mee de publieke opinie en is ‘burgerjournalistiek’ meer dan een modewoord.
Opnieuw: (burger)journalistiek. Slechts één piste waarvoor je een blog kan gebruiken. Er zijn er zovele andere. En de vergelijking met de VS is opnieuw intellectueel oneerlijk. Vergelijk de activiteit van de Vlaamse bloggers met die van bloggers in de Amerikaanse staat Texas, wat qua bevolkingsaandeel dichter bij elkaar ligt. In China maken ze meer kinderen dan in België. Is er daarom een probleem met ons geboortecijfer? Cijfers en statistieken. Vraag het eens aan de gasten van Journalinks.
Naast kranten als The New York Times of The Washington Post lezen Amerikaanse politici ’s ochtends sites als The Huffington Post, Daily Kos of Michelle Malkin. Die webstekken hebben door de jaren heen een ijzeren reputatie opgebouwd, wijzen soms kranten en persagentschappen terecht en oefenen dus een waakhondfunctie uit. Blogs zijn op die manier een verrijking voor de maatschappij, want ze zijn aan niets of niemand gebonden.
Tijdens een recente vakantie in de States las ik kranten die de reacties van bloggers aanhaalden in het kader van nieuwsfeiten. Ik zie dat in Vlaanderen niet of nauwelijks gebeuren. Ook niet door de betrokken journalist. De aangehaalde Amerikaanse blogs zijn groot geworden omdat er vaak naar verwezen wordt, online en offline. Heel wat Vlaamse bloggers schrijven zinnige en uitdagende artikels over bijvoorbeeld de huidige regeringsvorming in België. Jammer dat de mainstream media daar zo weinig mee doen. Wie loopt er achter: de bloggers of de journalisten? En dat deze Amerikaanse blogs ongebonden zijn? Opgepast, u gaat zichzelf zodadelijk tegenspreken.
Vele bloggers zijn niet geïnteresseerd in een waakhondfunctie: het internet is voor hen louter een hobby.
Ha! Opnieuw dezelfde verkleuring. Heel wat blogs hebben een waakhondfunctie als consument en gebruiker. Een ervaren bloglezer somt u zo een aantal voorbeelden op waar Belgische telecomoperatoren, banken en ander commercieel gespuis hebben moeten inbinden na kritiek door bloggers. Inderdaad geen journalistiek meneer de journalist, maar wel een waakhond. En bloggen als hobby: u gaat daar zometeen een terechte opmerking over maken.
De verkiezing van ‘blog van het jaar’, georganiseerd door het magazine Clickx, hanteert als enige criterium populariteit, de ranglijst zegt niets over de kwaliteit van de blogs. De blogosfeer zou meer gediend zijn met een subjectievere verkiezing: een jury samengesteld uit prominenten uit medialand en uit de politieke wereld, die blogs prijst die kritische en weldoordachte analyses brengen.
Correct. Geeneens populariteit, eerder mobiliseringskracht. En dat de blogosfeer beter gediend is met een subjectieve verkiezing, daar geef ik de journalist grif gelijk in. Ik heb dat al regelmatig tegen Clickx gezegd. Maar zij claimen als Clickx deze verkiezing en wensen geen partnerships. Zij moeten een boekske verkopen hé. Daar is niets verkeerds mee. Maar moest de verkiezing subjectief zijn door een vakjury in plaats van met publiekstemmen, ik zou er mij potverdekkevoor inschrijven, wat nu opnieuw niet het geval was. En zeg tegen de VRT dat ze dit concept gelijk herinvoeren voor eurosong en alle andere wedstrijden. Kwaliteit boven participatie. Trouwens, uw eigen DSO doet jaarlijks zo rond de eindejaarsperiode eenzelfde populariteitsverkiezing, ook met blogs. Met als verschil dat u subjectief een shortlist van 10 blogs opstelt en daarna pas laat stemmen.
De kleine markt betekent ook dat wie in het Nederlands nieuws brengt over Vlaanderen, een beperkt publiek heeft. Amerikaanse blogs als The Huffington Post zijn ernstig met nieuws bezig, en dat legt hen geen windeieren. Met het geld dat zij uit online advertenties halen, kunnen ze een hele redactie draaiende houden. In Vlaanderen is dat ondenkbaar.
Ja! U spreekt uw eerdere stelling over onafhankelijkheid tegen. Als je rekent op inkomsten uit advertenties ben je geenszins onafhankelijk. Je zou maar eens een week niets moeten schrijven omdat je vindt dat er geen interessant nieuws is. Duurt het journaal soms maar vijf minuten? Telt De Standaard weleens acht pagina’s? Bah neen gij. Wat zouden de adverteerders niet zeggen? En inderdaad, de Nederlandstalige online advertentiemarkt in Vlaanderen is beperkt. Ik zou gaarne voltijds over fotografie schrijven op een weblog, maar in Nederlandstalig Vlaanderen is dat voorlopig geen optie. Dat zal er ook nooit van komen als ‘blog’.
Dus beste Kristof Hoefkens journalist bij De Standaard: ik ben van mening dat wij uiteindelijk dezelfde mening zijn toegedaan. Maar ik zou u vriendelijk verzoeken bij een volgend artikel over Blogs verder dan het door een belanghebbende partij uitgestuurde persbericht te kijken. Ga eens spreken met Bloggers. Geen twee minuten over de de telefoon, maar een avondje op cafe of in de reacties op blogs. En besteed een paginagroot artikel in de weekendbijlage aan bloggers in Vlaanderen. Eens wat anders dan het zoveelste intervieuw met Clouseau. U heeft meteen weer enkele pagina’s in de krant gevuld. Uw hoofdredacteur zal tevreden zijn.
Zal ik u de suggestie om een diepte-interview met bloggers brengen ook als persbericht opsturen? Een kwestie dat u het zeker leest. ‘t Zou trouwens een mooie scoop zijn. In Vlaanderen…
Recent Comments