“De volgende revolutie, het volgende juk dat we van ons afwerpen, is privacy. Na Godsdienst en de seksuele vrijheid, volgt een generatieconflict over privacy. Wij kunnen niet begrijpen dat onze kinderen alles publiek zetten.” Zei hij, terwijl we over Nederlandse snelwegen cruisden.
Het ging over Facebook, Twitter en de steeds terugkerende grap (soms commentaar) “zet dat nu niet op uwen blog hé” die ik steevast krijg. Zelf maak ik weinig onderscheid tussen publiek en privaat. Ik wacht hongerig tot als iedereen een smartphone met GPS heeft en wij onze digitale social netwerken in de fysieke wereld gaan beleven.
Het gaat er mij niet om wat je publiek zet en wat niet, maar hoe je iets publiek maakt. Blijkbaar had hij voor de grap op Facebook gezet. “G. rookt samen met T. een Monte Christo in Comme Chez Soi en vraagt zich af hoe sommige mensen het aandurven van op zo’n poëtisch moment te eten.” Natuurlijk met de nodige reacties. Humor.
En ik kreeg te horen dat ik nog maar in een overgangsperiode zat. “Jij houdt je nog sterk in!” Sja, ik moet kunnen functioneren in de maatschappij van vandaag hé. heb daar al genoeg voor op mijn kop gekregen. Gisterenavond kreeg ik nog en belangrijk sms’je, onmiddelijk gevolgd door een tweede sms’je dat de eerdere info nog niet naar buiten mag. Dat is voorlopig nog normaal, maar niet langer meer houdbaar.
Ik ben van mening: als iets niet publiek mag, dan heb je iets te verbergen. Zoals de hardcore Hollanders hun gordijntjes altijd open houden zodat iedereen kan binnenkijken, houd ik mijn digitale gordijnen open. Op de donkere achterkamertjes van mijn virtuele huisje na. De tijd van de grote anonimiteit op het internet is ook voorbij.
We worden ingehaald door de snelle duplicatie en verspreiding van nieuws via digitale kanalen. Roddelen gaat vandaag 100 keer sneller en bereikt 100 keer meer mensen. Communicatie gebeurt meer en meer in (semi) publieke netwerken, waar heel wat mensen aan deelnemen. Om roddels en verspreiding door andere voor te zijn, moet je zelfs als eerste een goede versie van het nieuws naar buiten brengen. Ook – en vooral – het slechte nieuws.
Want buiten en binnen dat is grotendeels voorbij. Het onderscheid publiek en privaat wordt minder groot. Het zal een kwestie zijn van wie het nieuws deelt, hoe je dit doet en hoe je de conversatie die daarop volgt gaat begeleiden. Natuulijk zal er ook een soort van anonieme digitale onderwereld worden gecreëerd, waar u nog heimelijk de vetzak kan uithangen. Op voorwaarde dat niemand u herkent bij het binnen en buiten gaan.
Zit wat in maar je zal toch ook even nadenken voordat je bijvoorbeeld foto’s van je vriendin online zal zetten?
Of ontgaat de clue mij volledig?
Zeg Pietel, ik denk dat jij nu toch ook het een en ander aan het verzwijgen bent…
Grotendeels niet akkoord met deze post.
Privacy is een basisrecht. Het recht om niet constant begluurd, bekeken en in de gaten gehouden te worden. Het recht om op je gemak te zijn. Het recht om je niet voor alles en iedereen te moeten verantwoorden.
De volgende generaties beseffen volgens mij nog niet genoeg wat privacy inhoudt, en wat de gevolgen kunnen zijn van alles zomaar publiek toegankelijk te maken. Intelligente bloggers kunnen filteren in wat ze on line zetten, maar worden ook als voorbeeld gesteld door jongeren die dit (nog) niet altijd kunnen. Marketinggedreven sociale netwerken bezorgen de tools die het mogelijk maken dat het voor het kleinste kind kinderspel is om teksten, foto’s en video’s op te laden, zonder stil te staan bij de eventuele gevolgen.
Dit neemt natuurlijk niet weg dat je je alles in naam van de “anonimiteit” kan veroorloven. Net als in het off line leven ben je on line verantwoordelijk voor je woorden en daden. En hiervoor moeten er gedragsregels en -wetten zijn. Maar bij gebrek aan een deftige internationale (juridische) stok achter de deur, is dit natuurlijk moeilijk.
Ook op deze digitale speelplaats zou een leerkracht moeten aanwezig zijn die aanmaant, berispt en indien nodig bestraft.
Orwell draait zich nog eens om in zijn graf. Er is geen Big Brother die ons dwingt alles te laten zien; we kiezen er zelf voor, uit “vrije wil”.
Seksuele vrijheid? Godsdienst afgeworpen als juk? Dat begon al fout. De beweging van die twee kwelduivels gaat al een tijdje in de tegenovergestelde richting van wat hier beweerd wordt.
Privacy afwerpen als juk? Nee, hoor, ook helemaal fout. Privacy is helemaal geen juk. Integendeel.
Identiteit gaat nog eerder sneuvelen dan privacy. Zeker bij de kinderen van deze tijd.
ik denk niet dat het onderscheid tussen publiek en privaat minder groot wordt. ik denk dat het meer dan ooit, en gelukkig maar, een keuze wordt. en ik moet zeggen: ik geniet van de mogelijkheden die die keuze voor mij creeert.
Ik heb dat ook eventjes gedacht, maar er is een nuance: het verschil tussen anonimiteit en privacy. Het eerste zijn we op het internet grotendeels al kwijt, het laatste wordt meer een luxeproduct. Maar het zal niet verdwijnen.
Leven in het heden zou ik het noemen. Heb ook lang me proberen er buiten te houden, maar heb nu ondertussen een blog, facebook, twitter…
Wat ik er op zet, beslis ik natuurlijk nog altijd zelf!
@ Dirk: ik volg je. Misschien moet ik ‘publiek’ benoemen als ‘publieken’ en moet ik het altijd koppelen aan identiteit.
Voor de kortheid van en het ene idee in het artikel, heb ik mij mischien wat teveel beperkt.
Een zeer interessant thema. Ik weet niet wat tegenwoordig het leerplan is in scholen, maar “internet” kan van mij gerust een vak worden.
Wanneer krijgt hij hier eigenlijk zijn eigen account om te kunnen posten?
Wat mij nog afschrikt is dat je niet altijd beslist wat er over jou verschijnt.
Iemand anders tagt mij in een foto op facebook die ik eigenlijk niet wil delen en je vrienden. Die foto blijft, zolang ik me er niet bewust van ben zweven tussen mijn “vrienden” op facebook. Je kan dat uitschakelen, maar de meeste mensen vinden dat pas als het te laat is.
Gezichtsherkenning werkt nu op je eigen computer met iLife ’09, maar hoe lang gaat het duren voor dat ook in de ‘cloud’ zal gebeuren? Stel je voor dat elke foto in Flickr of Facebook automatisch gescand wordt op bekende gezichten? Als je dan in de achtergrond door een vakantie-kiekje van iemand anders loopt, raak je ook getagd.
Dit (http://online.wsj.com/article/SB123128017588258741.html?mod=googlenews_wsj ) artikel in de Wall Street Journal stelt dat je beter vrienden maakt, dan schrapt omdat er onder je vrienden misschien iemand zit die je ooit een baan of een opdracht zal aanbieden. Maar werkt het misschien niet ook omgekeerd, dat men je geen baan geeft, omdat jouw hobby’s in een anders ogen futiel lijken?
Maar dit gezegd zijnde flikker is al mijn foto’s op Flickr, gooi mijn persoonlijk leven op facebook en schrijf ik als @paljasken waarmee ik bezig ben. Maar ik ben bewust van wat ik schrijf, ik heb het onder controle. En zolang ik de controle heb, ben ik zelf big brother. En dan begrijp ik @heldenmerk z’n commentaar ‘Zet dit niet op twitter of facebook’. Want ‘hij’ is niet in controle van wij jij op facebook zet. Net als mijn internetschuwe nonkel die niet op de kerstfoto wou, omdat die dan op facebook zou komen.
Ondanks dat ik een ‘die-hard gebruiker’ ben van vóór het eerste uur, gaat heel het ‘ik stel (een deel van) mijn leven online tentoon’ idee (blog, twitter, facebook, netlog, …) totààl aan mij voorbij.
Ik voel ook helemaal de nood niet om dat te gaan doen; ik mis (voorlopig?) niks.
Kort gezegd interesseert het mij ook geen zak wat anderen online uitvreten. Hier en daar volg ik een blog, maar dat is dan eerder een kwestie van dode momenten opvullen dan voyeurisme.
Wat me zorgen maakt is de verschuiving van IRL naar online: mensen die ervan overtuigd zijn een rijk (sociaal) leven te hebben terwijl ze amper achter hun scherm vandaan komen… Een illusie zeg ik.
@vinz: Grotendeel met je eens! Ik bergrijp waar je op duidt maar een illusie is het niet. De percepties veranderen en sommigen zullen effectief een rijk sociaal leven lijden vanachter hun computer. Dit zou niet werken voor jou, voor anderen wel.
Dan heb je het nog niet gehad over de misbruiken die mensen kunnen maken van jou publieke privacy (ik denk nu vooral aan cyberpesten). Probeer de foto van jou bewerkte hoofd op een naakt lichaam maar eens uit internet te krijgen.
@Indijan: slechte ervaring gehad?
@tom Gelukkig niet met een naakt lichaam, maar ik vond “tekstballonnetjes” ook al vrij vervelend…
het is niet omdat je een aantal zaken online zet dat je privacy daarmee verdwijnt. Privacy wordt volgens mij zelfs nog belangrijker. De stukken die je voor jezelf houdt, en dus verborgen voor de buitenwereld zullen meer gekoesterd worden en men zal gekwetster zijn als die zaken door een ander naar buiten gebracht worden. Privacy wordt veel belangrijker in een wereld waar er overal doorkijkjes zijn. Dan heb je net zoals in 1984 een hoekje van de kamer nodig waar de camera niet kan komen. En dat maakt het leven leefbaar…
Ik had toevallig enkele dagen geleden de volgende Facebook status staan:
Koen vindt het eigenlijk degoutant pervers hoeveel ge van quasi-wildvreemde mensen bijeen ge-googled en -facebooked kunt vinden.
Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit, wat is juist de goeie afweging tussen online sociaal netwerken en privacy opgeven. Gooi niks online waar je niet achter staat of wat je liever niet vertelt. Maar omdat alles, en dus ook een mens, continu verandert kan z’n standpunt mogelijk in de loop der tijd mogelijk nog wijzigen. Disk space is free, dus wat je vroeger ooit op een server achterliet zal tot in de eeuwigheid traceerbaar zijn. Gewoon een foute mening op een bepaald moment in je leven krijg je je leven lang niet meer helemaal weggewassen. Deze gewoon niet herhalen is niet genoeg… en de kans om het begrip ‘jeugdzonde’ uit te roepen krijg je wellicht niet.
Wees meer jezelf. Who has nothing to hide, has nothing to fear -er van uitgaande dat we niet in een evil supermacht society terecht komen- maar dat WIJ -gewone mensen- opnieuw de samenleving maken. En wees gewoon eerlijk. Online of IRL, “al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald hem wel”.
Wat een publiek gedoe, is uw vrouw zwanger misschien?
‘Ik ben van mening: als iets niet publiek mag, dan heb je iets te verbergen.’
Dit vind ik een nu eens typische reactie van een blogger, en bijzonder kort door de bocht – al denk dat je het nu ook net daarom zo sterk formuleert.
Wat je op een blog schrijft is inderdaad één zaak, hoe je het schrijft een andere, wellicht nog belangrijkere. Maar de hamvraag, als je het mij vraagt is en blijft: Waarom? Waarom moet wat je schrijft (zo nodig) geschreven worden? Tot welk nut dient het, en wie heet er iets aan? En is zuiver entertainment voldoende als nut en doel, of mag het al eens iets hoger zijn?
Wat ik ondervind, is dat sociale netwerksites als facebook, twitter, flickr (waar ik zelf ook op zit) in se en ironisch genoeg bijzonder narcistisch van aard zijn. Want uiteindelijk: bloggen, facebooken… doe je nooit voor de anderen, nooit voor het publiek. Dat doe je enkele en alleen voor jezelf, omwille van egokwesties. En de term ego kan je hierin zo negatief invullen als je zelf wil.
Want wie zit erop te wachten? Waarom doe je het, als het in de kern van de zaak niet eerst en vooral voor jezelf is? Waarom? Om jezelf kenbaar te maken in het publiek. Want publiek leven lijkt effectief de nieuwe norm. Terwijl het in se enkel een keuze is. Niet meer.
En net zoals je zelf kiest wat en hoe en hoeveel je schrijft, is de keuze om niet te schrijven evenzeer een keuze.
Ik leef publiek en online, dus ik ben – ook al kan het misschien geen mens schelen en leest niemand mijn blog, behalve die ene ongelukkige bezoeker.
Niet bloggen, niet je hele leven (bevallingen op twitter?!) op het net gooien wordt op die manier bijna een uiting van zelfbewustzijn, van zelfvertrouwen. Van stil protest, bijna. Want je moet jezelf niet op het net gooien om het gevoel te hebben dat je besta.
Dus de vraag waarop ik graag een antwoord wil: waarom? En hetantwoord: omdat de maatschappij het zo dicteert, voldoet niet.
Voila, ik heb geschreven wat ik wou schrijven. Omdat het onderwerp mij aanbelangt en omdat ervoor heb gekozen.
Stefan
ps: ik vind dit stukje ergens ook bijzonder moeilijk stroken met ‘Fout’. Daarin stel je bijna net dezelfde vraag, maar is je walging – en je oordeel dat die info niet publiek had gemoeten – vrij duidelijk. En volgens mij kwam je vraag vanuit een duidelijke ‘Waarom?’
En dat de media in het spel waren, maakt volgens mij niet eens zo’n groot verschil…
Heb er op de trein nog even over nagedacht, en wou het volgende nog toevoegen ivm de het narcistische van smoelboek en co.
Eigenlijk is het zo’n beetje als het oude sterrensysteem: een ster leeft bij de gratie van zijn publiek. In de digitale wereld is dat enigszins bereikbaar voor iedereen. Een blogger leeft bij de gratie van zijn lezers, een facebooker bij de gratie van zijn vrienden. Het individu bestaat bij de gratie van de anderen. In verhouding tot de andere.
En om dat publiek te houden, die vriendengroep te vergroten, moet het individu zich voortdurend manifesteren, wat betekent dat hij of zij voortdurend met zichzelf bezig is en zich genoodzaakt ziet om voortdurend publiek te melden waar hij of zij mee bezig is. Ego, dus.
Of zoals Time Magazine vorig jaar op haar cover uitriep: The person of the year is YOU!
Enfin, ‘t is bijzonder Lacaniaans allemaal :) Ik hoop dat het toch enigszins begrijpelijk is.
Excuses voor de vele tikfouten in mijn eerste reactie, overigens.
Stefan
‘k ben het eens met Pieter, behalve dan dat de jeugd imho niet beseft wat ze allemaal online zetten. Veel kans blijft heel veel informatie online beschikbaar voor de rest van hun leven.
Ergens ben ik blij 38 te zijn, van al wat ik vroeger heb uitgespookt zijn geen fotos of verslagen te vinden ;-)
Professor Piet
zou je ook kunnen ondertitelen want in de limburg verstaan we niet veel en ook dat vervelende HO HO HO weg te laten
het lijkt meer op een kerstman
gr Xavier