De mensen van Go Viral zijn straffe pattés. Zowel qua werk als met hun visie op marketing en communicatie staan ze ver voorop. Recent zag ik uithangbord Jimmy Maymann nog aan het werk op het Seminar van Markee. Hij gaf een presentatie gebaseerd op hun vorige publicatie over The Media Youcracy (PDF)
In Cannes kreeg iedereen na registratie en ontvangst van de festivaltas een hard copy van hun nieuwe pikzwarte boek: The Social Metropolis. Knappe stunt. Wat vandaag door velen wordt gezegd, werd al lange tijd door Go Viral gezegd. Als je wil weten wat ‘de velen’ binnekort gaan zeggen, lees dan zeker het nieuwe boek van Go Viral.
Naast de PDF download kan je een zeer vette web versie van het boek bekijken, hoewel dit minder vlot leest. Opgepast voor de kartouchen van uw printer, want de pagina’s van het boek zijn pekzwart met witte letters. Een inktvreter.
Ik woon op het Antwerpse Zuid, een buurt die de laatste jaren bijzonder populair is voor zijn cafés, restaurants en uitgaansmogelijkheden. Dat ik er woon is eerder toevallig. Mijn vriendin woonde er en ik ben bij haar ingetrokken. Het grote voordeel is – mijns inziens – dat je zeer snel de A12 of E19 op bent richting Brussel.
Het Zuid heeft zo zijn eigen publiek. Heel lang geleden was dit een ongure buurt waar niemand wilde komen. De hippe horecazaken van vandaag waren toen met rode lampjes verlicht. Nadien waren het vooral artistieke types en jonge mensen die de boel deden heropleven. Vandaag zijn het de yups (type BMW X5), pseudo beau monde & voetballers (type gecrashte Porsche), gepensioneerden (type net een ‘loft’ gekocht) en touristen (type Hollander met roos hemd) die hier vertoeven en immobiliënhandelaars gelukkig maken.
Ieder voorjaar vindt de Sinksenfoor plaats op de Gedempte Zuiderdokken, dat grote plein waar u normaal uw wagen achterlaat. Zeven tot acht weken lang zie je een bijzonder animerend publiek voorbij trekken. De klassieke Zuid-bezoekers blijven dan thuis omdat hun favoriete cafes zijn ingenomen door een compleet ander type mensen. De Zuid-bewoners klagen vooral over parkeerproblemen en zwerfvuil, maar laten iedereen zijn gang gaan.
Begin juli zijn de Sinksenfoor en het bijhorende publiek vertrokken. De scholieren en studenten hebben verlof, maar zijn nog in het land. De Zomer Van Antwerpen en andere fijne culturele initiatieven steken van wal. En de pseudo Beau Monde ligt te bakken op een Grieks eiland of aan hun zwembad in één van de noordelijke randgemeenten. Dan is het fijn vertoeven op het Zuid.
Ik heb de indruk dat gisteren het startschot van de zomer werd gegeven. Het 1euromuseum.be was op bezoek aan Het Museum en horden mensen van allerlei slag zaten op de trappen met blikjes bier van bij de nachtwinkel. Een goed teken. Mensen liepen door de fontein, honden speelden met elkaar en de zon liet de voorgevel van het museum nog laat oplichten. En dan besef je het: het heeft even geduurd, maar De Zomer is weer daar.
Speciaal voor de liefhebbers van ‘De Ochtend’ op Radio1 heb ik de facebook groep ‘De Ochtend’ opgericht. U mag uzelf toevoegen. Voor de echte liefhebbers is er de Facebook fanpage van Annelies Beck. Fans van Annelies Beck, maak uzelf bekend.
U kan een stukje uit Lux met Annelies Beck online bekijken. Geniet er van.
Ik rijd al enkele maanden niet meer met de trein, maar met de wagen naar het werk. Mijn mediagebruik is daarbij van krant naar radio verschoven. Op de trein kon ik een volledige gazet lezen, waar ik bijzonder van genoot. Lezen achter het stuur is minder aangewezen. Ik vertrek thuis meestal tegen acht uur en ben tegen negen uur in de parking van ons bureau. Tussen zeven en acht speelt Studio Brussel op onze huiskamerradio. Chaotische ochtendradio waarvan ik brokjes meepik tijdens het meest comateuze deel van mijn dag. De radio staat niet te luid om de druktedoenerij niet teveel binnen te halen. ‘s Ochtends verdraag ik niet veel lawaai.
In de wagen reed ik aanvankelijk ook met de ochtendshow op Studio Brussel op antenne naar het werk. Maar ik heb er vrij snel genoeg van gekregen. Dit kan een goed teken zijn, namelijk dat Studio Brussel een jongerenradio is en ik minder en minder in die doelgroep pas. Maar er kunnen ook andere redenen zijn. Ik vind de StuBru ochtendshow namelijk lichtjes irritant geworden. Het is een truukje , een gimmick, een act die wordt opgevoerd en niet meer spontaan of amusant is. Heel veel mensen zullen het oneens met me zijn. De ochtendshow heeft een schare uitdrukkelijk fans. Maar volgens mij is er een veel grotere groep van mensen die afhaakt of zowieso nooit te bekoren was.
Mede om mijn nieuwshonger te voeden, maar ook omwille van de presentatoren en muziek ben ik naar radio 1 gemigreerd. De muziekkeuze is niet vernieuwend of uitdagend, maar bevat een gezonde mix van goeie songs, zowel oud als nieuw. De presentatoren van De Ochtend – voornamelijk vrouwen van de nieuwsredactie – zijn uitermate puik, met een grote voorkeur voor Annelies Beck. Wanneer de nieuwsfeiten of studiogasten mij niet boeien, hop ik naar de cd-speler. Geen iPod ingang, maar ouderwetse cd-albums in het deurportaal.
Ik ben dus een radio1 luisteraar geworden. ‘s Avonds en in het weekend luister ik wel StuBru voor de betere muziek en cultuurprogramma’s. Hoewel ik recent Jan Sprengers op radio1 herondekt heb, een StuBru ancien die van zender verschoven is. Moet ik mij nu zorgen beginnen maken? Word ik een serieuze mens, een oude zak? Ik denk het niet. Volgens mij moet StuBru zijn slogan ‘life is music’ gaan waarmaken en een opnieuw een straffe muziekzender voor het jonge publiek worden. Laat die radiospelletjes, telefoongesprekken en chiro-toestanden maar achterwege en laat mij als luisteraar muziek ontdekken, geleid door de betere presentatoren. Meer moet dat niet zijn.
Vandaag is het De Ellen haar laatste dag. Ik ben daar niet mee akkoord. Maar goed, wie ben ik om daar niet mee akkoord te zijn. De jeugd meneer, ge moet dat zijn gang laten gaan. Dik tegen mijn goesting ja.
Je ziet ze vaak in grote, maar net zo goed in kleine meetings: schermduikers. Je stelt een vraag. Wie weet hier meer over, wie zal deze informatie aanleveren, wie zal dit werk doen, wat is hier het antwoord op? Plotseling verlies je alle oogcontact en staren mensen afwezig naar hun laptop, alsof hun scherm groen uitslaat. Deze personen kijken je met een gebogen hoofd vanuit hun ooghoeken aan en houden de andere leden van de vergadering in de gaten. Ze hopen dat het moment van vraagstelling zo snel mogelijk voorbijgaat omdat iemand anders antwoord of jij zelf de vraag oplost. Tot dan houden ze zich angstvallig onzichbaar. Spanning.
Dit gedrag zag je al op school, zeker in grote aula’s met Vlaamse studenten. Als een docent interactie zoekt met het publiek, gaat iedereen collectief aan het pennen of de boeken in. Zolang je geen oogcontact maakt, is het voor de spreker moeilijk om jou er uit te pikken. Ik zat recent nog in een meeting met aan de andere zijde alleen maar schermduikers. De algemene info vanuit de leidinggevende persoon was duidelijk maar beperkt. Toen ik in detail ging op de nodige praktische zaken om de job gedaan te krijgen, stootte ik op een muur van laptopschermen. Nada. Niemand.
En ik begrijp dat maar al te goed. Sommige mensen hebben bijzonder veel werk, zijn niet overal bij betrokken of werken niet nauw samen met elkaar. Ik durf zo af en toe ook wel eens te schermduiken. Maar net zo vaak zal ik rechtspringen en de zaak mee op de rails zetten. Vaak zit er wel z’on ondernemer tussen, helaas voor hen zijn het meestal dezelfde. Maar als je alleen maar schermduikers tegenover je hebt wordt het lastig. Niemand springt recht. Niemand is bereid de zaak te trekken en een lange stilte ontstaat. Ik geniet er dan van om mijn vraag opnieuw te stellen. Wie gaat dit of dat doen? Mensen aan te kijken en hen bij naam te noemen. De leidinggevende er mee in te betrekken en op die manier indirect de betrokkenen te doen opkijken.
Zodra je mensen bij naam aanspreekt of hen via een omweg aanpakt, dan moeten ze antwoorden. Dan gaan ze stamelen, laten ze een stilte en antwoorden ze uiteindelijk vaag. En dan is het simpel: dus jij gaat dat doen? Ok? Dankjewel. Ik verwacht de informatie ten laatste tegen die dag. Dat is dan afgesproken. Een stille knik aan de overzijde. Heerlijk is dat, zo schermduikers klem rijden.
Gisterenavond zat ik alleen voor de tv. Mijn vrouw was al geruime tijd in een diepe slaap verzonken, maar ik hield vol. Tijdens het zappen passeerde ik bij Vally. Vally en Marcella, een nieuwe docusoap over de Vlaamse charmezanger en diens vrouw. Ik volgde hen op verlof naar Tenerife en was er bij toen ze elkaar een nachtzoentje gaven voor ze het licht uitknipten. Ik was er weer bij toen ze de prut uit de ogen wreven en samen ontbeten op hun terras. Gezellig met hun twee. De allereerste keer. Idem voor de massage.
‘Vally’, zo noemt Marcella hem. Het is me niet duidelijk of dit een artiestennaam is, maar dan nog is het zijn voornaam niet. Wat is er mis met Jo? Marcella, dat is de mannelijke naam Marcel, waaraan een vrouwlijke toets werd toegevoegd. Vally en Marcella, de ideale gevel van een Vlaamse keet. Vally is een geboren entertainer die graag in de aandacht staat en daar zit het probleem. Marcella zei: “Hij wil van iedereen alle aandacht, behalve bij mij.” Relatieproblemen dreven het koppel naar Tenerife, waar ze zouden onderzoeken of ze samen nog een toekomst hadden. De wandeling onder hun tweetjes op het strand was hun allereerste ooit, waarbij ik me afvroeg of ze samen wel een verleden hadden.
Ik voelde mij wel ‘connected’ met Vally. Niet kunnen stilzitten, altijd de baan op willen, op zoek naar actie. En met Marcella. Die haar Vally niet altijd met iedereen wilde delen, maar graag eens als koppel iets deed. “Eens ne keer iets gaan eten ofzo in de week.” Gelijk heeft ze. Want Vally is confronterend. Hij staat voor alle post dertig, veertig, vijftig singles die gebroken zijn na een lange relatie. De eenzaamheid is bijzonder groot in deze groep, net als de groep zelf. Vally die altijd zijn eigen drift volgt, twee mensen die uit elkaar groeien en na ettelijke jaren er de brui aan geven. Het donkere monster van relaties.
Halverwege het programma knipte ik het programma uit. Ik zag de voorbeschouwing waaruit bleek dat Marcella haar besluit had genomen. Ze was rustig, maar vastbesloten. Vally had geen idee wat hem te wachten stond. Zelf besloot ik naar bed te gaan, waar mijn vrouw al even lag te ronken. Ik gaf haar een nachtzoentje en besloot de volgende ochtend samen te ontbijten. Misschien dit weekend eens samen gaan wandelen aan ‘t Scheld of die relaxbon opsouperen. De Vally in mij een beetje temperen. Ik denk dat ik zondagochtend nog een gaatje heb. Maar de volgende weken wordt het beter. Beloofd.
Contextuele reclame. Dat is reclame waarvan de inhoud aangepast is aan de context, zoals in je gmail bijvoorbeeld. Een collega kreeg onderstaande tekstlink aangeboden in zijn inbox. Fail! Volgens de collega in kwestie is het hem niet duidelijk waarom hij deze link aangeboden kreeg.
Zodadelijk, Top Gear. Neen, geen herhalingen op Canvas (waarom doet iedereen plots alsof het warm water is heruitgevonden?) maar een nieuwe aflevering van een nieuw seizoen op BBC2. Alles wat een mens nodig heeft om de komende werkweek aan te kunnen.
Volg Djivy’s uitstekende autoblog om op de hoogte te blijven van interessante weetjes.
Recent Comments