Niks.

Published on 18.02.09 in Pietel. 35 Comments

Ik heb niks. De kranten staan vol over de financiële crisis. Aandelen die nog maar een fractie waard zijn van wat je er voor betaalde. Recessie en devaluatie van je centen op de bank. De veronderstelde opwaardering van je huis, die wordt weggemaaid tot een waardedaling. Maar ik heb niks. Tot mijn grote geluk of ongeluk.

Geen tienduizenden euro’s op de bank. Geen huis of appartement op mijn naam. En al helemaal geen aandelen of obligaties. Niets. Mijn meest waardevolle eigendom kan ik in één (foto)tas bij elkaar nemen en mee naar buiten wandelen. Een vorm van vrijheid, als je het mij vraagt. Maar met het ouder worden kan deze mentale vrijheid ook een verarming zijn.

Ik heb nochtans al heel wat geld verdiend. Nog voor ik legaal mocht vakantiejobben was ik al aan het klussen. Zomers gewerkt als student en nadien ook doorheen het academiejaar. Eerst een zware strip(boek) obsessie, gevolgd door het fanatiek kopen van plaatjes (vinyl) en draaitafels. Uiteindelijk gingen de centen vooral naar fotomateriaal.

En zodra ik voltijds ging werken kwamen daar nog twee uitgavenposten bij: reizen en eten. Niets beter voor je kortetermijngeluk dan lekker eten. Een instant vorm van geluk. Niets genialer voor een gezonde geest dan reizen.

Want dat is de ultieme vraag: wil je zoveel als mogelijk ieder moment van je leven gelukkig zijn? Of wil je terugkijken naar zoveel mogelijk gelukkige herinneringen? En waar zit het verschil? Een blockbuster geeft je plezier tijdens het kijken, maar je houd er achteraf weinig aan over. Een arthouse film moet je weleens doorploeteren, maar laat meestal een zeer sterke herinnering na.

Als het even kan, ga ik voor alletwee. Gulzig leven. Ik heb nu niets, dus heb ook niets verloren. Ik hoef mij geen zorgen te maken over wat ik kan kwijtspelen. Over het geld dat ik kwijt zou zijn, de waarde van mijn bezit die verminderd is. Maar ik heb ook geen lening, geen studieschuld en moet geen organen verpatsen om mijn huur te betalen.

Het lijkt me wel leuk om iets te hebben. Niet zozeer centen op de bank, want die zou ik toch maar verbrassen. Aan lekker eten en verre reizen ofzo. Maar een eigen huis ofzo. Iets van uzelf dat in principe de inflatie overleeft. Misschien behoor ik wel tot de laatste generatie voor wie dat min of meer een haalbare kaart is.

Ik bezit niets. Ik heb alles in mezelf geïnvesteerd. Niets zo onveilig als dat, want het kan van de ene op de andere dag gedaan zijn en je bent je investering kwijt. Tegelijkertijd is er geen groter potentieel dan dat, in jezelf investeren. Opleiding, ervaring, mensen ontmoeten, verre reizen, naar concerten gaan, lekker eten en u verwonderen over alles rond u.

Ik ben een heerlijk risico investering. Op het gevaar af geen return on investment te leveren en alle geïnvesteerde waarde kwijt te spelen. Maar met een positief risico om fantastische dingen te doen. Om waarde te creeëren. Voor mezelf en voor u. Ik bezit niets en ben de koning te rijk. Met mijn geluksindex zit het momenteel behoorlijk snor.

Augmented.

Published on 17.02.09 in Pietel. 5 Comments

Augmented reality. Dat zagen we al op de Papervision blog en later bij Boffswana. Mini maakt er een fijne toepassing mee en communiceert die op vrij geniale wijze. Enkel spijtig dat die van Mini enkel op PC werkt. Via crossthebreeze.

Twee.

Published on 17.02.09 in Pietel. 14 Comments

“Het is zoals wanneer je het uitmaakt met je lief. De dag nadien voelt dat nog niet zo raar. Je krijgt pas achteraf uw klop.”

Gisteren een lift gekregen van een ondertussen ex-collega naar het nieuwe kantoor. Ik was er al enkele keren binnen en buitengelopen, dus de mensen keken niet meer zo verbaasd. Voor hen is het makkelijker dan voor ons, zij moeten maar twee namen onthouden, wij een pak meer.

De eerste dag verliep vlot. De laptop had ik al een weekje voordien opgepikt. De aanloopwagen werd voorgereden. Een badge om door de voordeur te geraken, een tankkaart en een nieuwe sim kaart. De rest van de dag kregen we een overzicht van alle tools, documenten, servers, het gebouw, etc.

Als je van het ene, naar het andere ‘bureau’ gaat, is dat geen wereld van verschil. Opnieuw een mooi gebouw, ingericht door dezelfde architect als het vorige. Zelfs de stoelen zijn dezelfde. Verder zijn de sfeer en het type mensen die je ontmoet zo vertrouwd dat je je al snel thuis voelt.

Na een weekje zal het nieuwe er vanaf zijn. Zal het nieuwe van ons af zijn. Zal de molen draaien als tevoren en zullen wij meedraaien. Het zal de truuk worden om de lange termijn ambities door de korte termijn te weven. Ik geef mezelf een week om enkele zaken in een plan te gieten.

Bij mijn introductiemail heb ik heel wat links gegeven (the cloud, weetjewel) behalve die van mijn twee blogs. Benieuwd of mensen eens gegoogled hebben en deze site hebben ontdekt. Indien u een nieuwe collega van mij bent, laat u dan zeker kennen in de comments. Dan weet ik of ik moet opletten wat ik zeg en schrijf.

Morgen.

Published on 15.02.09 in Pietel. 9 Comments

Morgen dag 1. Nog eens bekijken hoe ik op het werk geraak. Afgelopen vrijdag met hartzeer mijn paarden afgegeven. Eens een mailtje sturen naar een nieuwe collega en een lift proberen te versieren.

MCMG.

Published on 12.02.09 in Pietel. 17 Comments

Die blonde van ImkeDielen besluit mannen zomaar even te verheffen tot lustobjecten. Ze organiseert een verkiezing voor de de “most cute male geek” kortweg, MCMG. OMG!

Op Crossthebreeze na zijn al die online venten uit het lijstje toch maar lelijke venten. Of homo! En zowaar geen vermelding maken van Aaiboek of Volume12 met hun afgetrainde lijven. Om de getatoueerde sexgod Crusty (aka Über Keving) dan nog te vergeten.

Online gaat het niet over de ‘schoonste vent’ maar over de vent met de beste profile picture (serie 1, serie 2). Daarom geef ik gratis 1 professionele profile pic portretshoot weg.

Ik fotografeer uw avatar, uw facebook profielfoto, uw LinkedIn afbeelding van uzelf en als we hardcore gaan; de banner voor bovenin uw blog. En u zal de schoonste male profielfoto geek uit het lijstje zijn.

De eerste lelijke vent uit het lijstje van Imke Dielen die in de comments ‘aye’ roept, wint de shoot. Laat maar komen.

Nieuw.

Published on 12.02.09 in Pietel. 25 Comments

Morgen is mijn laatste dag. Dan kuis ik de restjes van mijn bureau op, formatteer ik mijn laptop en lever ik beide sleutels van mijn leasingwagen in. Ik geef mijn badges voor beide bureaus af, laat mijn naamkaartjes achter en haal mijn naam van het gedeelde postvakje. Morgen kus ik heel wat vrouwen vaarwel. Of zij mij.

Op 2 November 2006 ben ik gestart, vrijdag de 13de van 2009 laat ik de deur achter mij dichtvallen. Wat was ik een snotaap toen. “Nog steeds”, hoor ik u denken, maar dat laat ik aan u over. Van de media in een overheidsbedrijf, naar de marketing & communicate in de vrije markt. Van gesloten naar open.

Twee jaar is een magische periode. De perfecte periode om de lucht in te ademen, alles rond je te verkennen en in hoog tempo te leren. Waar ik leer, geef ik terug. Zodra het nieuwe minder vaak opduikt en struikeblokken terugkeren word ik ongeduldig. Een rusteloze natuur, verslaafd aan exploratie, mensen zien en verhalen ontdekken.

Het is een weloverwogen keuze. Internationaal heersen ‘digitale’ bureau’s, maar in de nabije omgeving zijn er geen échte volbloed digitale bureaus die top werk maken voor grote merken. Ofwel moest ik over grenzen en zeeën gaan kijken om zuiver digitaal te werken, ofwel naar een lokaal bureau uit een internationaal netwerk om de mensen daar in het digitale bad te trekken.

En plots ging de telefoon. Als mensen mij vragen waarom ik bij een nieuw bureau start is de vraag eenvoudig: omdat ze het mij gevraagd hebben. Simpel. En omdat de aftastende gesprekken steevast op café met goed volk in een goede sfeer verliepen. En omdat het een mooie uitdaging is. En omdat ik iets nieuws nodig heb om mij in vast te bijten. En nieuwe start, met wat ik vandaag weet en wat ik vandaag kan.

Morgen zeg ik heel wat mensen g’dag. Als de keuze gemaakt is moet je het afscheid niet rekken. Niet treuzelen. Ik heb al zes weken afscheid genomen. Vizier vooruit. Heel wat mensen zien komen, heel wat mensen zien gaan en morgen is het aan mij. Dan stuur ik één laatste mailtje ‘to all’. En zoals in iedere relatie komt de terugslag later pas. Als alles stil is en niemand er nog over spreekt. Zoals in iedere relatie onthoud je de mooie momenten om aan terug te denken. Zo zijn er genoeg.

Maandag start ik bij een nieuw bureau. Met nieuwe mensen, een nieuwe computer en een andere bureaustoel die eigenlijk dezelfde is. Ik moet gelukkig niet alleen gaan, ik neem een beer van een gast mee, die mij zal behoeden voor overmoed en de gas doen branden. Na een weekje van pseudo-verlof heb ik er zin in. Zin om er iets van te maken.

Maar morgen nog één dag. De laatste, vooraleer het de eerste is. Merci gasten. Bedankt voor alles.

Iwowwoe.

Published on 12.02.09 in Pietel. 3 Comments

Heel grappig filmpjes. Gevonden via de Moenen.

Kinepolis.

Published on 11.02.09 in Kinepolis and Pietel. 26 Comments Tags: .

UPDATE: Lees ook zeker het verhaal van David Callens – oprichter van de Facebookgroep in kwestie – in de reacties. Ieder verhaal heeft twee zijden, dus lees ook zeker zijn mening.

Kinepolis.

Ik werd gisteren met enkele ander blogbeheerders uitgenodigd bij Kinepolis in Brussel. De vriendelijke mensen van Enchante brachten iedereen samen op vraag van bureau Proximity.BBDO op verzoek van Kinepolis zelve. ‘t Was bij aanvang niet geheel duidelijk waarom blogging inc. bij elkaar werd geroepen. Er werd gefluisterd dat één en ander in gang werd gezet door de Facebook groep ‘Kinepolis gaat erover!‘, haar 42.782 leden en de persaandacht die daardoor werd gegenereerd. Ouch!

Zoals ik mail en telefoongewijs in de rapte had begrepen wou Kinepolis zichzelf voorstellen en kennismaken met mensen van de online soortement. Er zou iemand spreken en een speciale film werd getoond. Afspraak om 19u op de Heysel. U kent mij: eten en drinken in goed gezelschap sla ik niet zo gauw af, zelfs als ik daar enkele presentaties voor moet doorworstelen.

Continue reading ‘Kinepolis.’

Skoon.

Published on 11.02.09 in Pietel. 7 Comments

Ik wordt wakker en de zon schijnt. Ik kruip om negen uur uit mijn bed want ik heb congé. De radio, laptop en een ontbijtafel. Vandaag wat fotograferen. Hoeveel schoner kan het leven zijn.

Taxeren.

Published on 10.02.09 in Pietel. 8 Comments

Ik zeg het voor de veiligheid nog eens: deze blog is geen afspiegeling van de werkelijkheid, laat staan een correcte. Mensen willen dit blog al eens met mij vereenzelvigen. De berichten hier zijn geen status updates. Dit is geen exacte log van mijn activiteiten. De veronderstelling ‘waar is hij vandaag mee bezig, ik zal zijn blog eens lezen’ is geweldig fout.

Ik kan doodziek zijn en toch diezelfde dag een kort vrolijk blogberichtje posten. Ik kan hieperdruk aan het werk zijn en vlotjes een stukje over een lange vakantie plaatsen. U hoeft mij daar niet op te taxeren.

Ik schreef onlangs nog over privacy en hypertransparantie. Ik heb daar nog steeds geen probleem mee, maar merk wel dat andere mensen het er moeilijk mee hebben. Ik kies wat ik deel en bepaal zelf in welke mate dat feiten of fictie zijn.. Voor de duidelijkheid: het is nooit helemaal echt waar, al was het maar omdat je bij het schrijven een interpretatie geeft.

Het is vreemd: enerzijds ben ik allergisch aan controle van anderen, tezelfdertijd geef ik dermate veel vrij dat mensen pal door mijn glazen huis kunnen kijken. En dat blijft de aanpak: geef dermate veel informatie en laat die regelmatig conflicteren. Verwarring en feitelijke onmogelijkheden. Als iemand je ergens op aanspreekt, haal je dat los onderuit.

Want de mening die je vandaag hebt, is misschien volledig in strijd met de mening die je morgen hebt. En dat kan. Het is niet omdat het neergepend staat, dat je plots een probleem hebt. Een dimensie die tijd heet, laat dat toe. Ik zal mij dus niet inhouden om vrijuit te schrijven. Ook al weet ik dat u meeleest. En u weet wie u bent. Vriendelijk groet!