Een scheet in een fles.
Gebruik je gmail, installeer dan een plugin via deze link en je kan videocammen. Voorlopig geen waanzinnig voordeel ten opzichte van Skype of Msn omdat je nog steeds iets moet installeren. Het is wachten op een gelijkaardig initiatief op Facebook en dan kan de pret niet op.
(view big)
Paul D’Hoore is een goed merk. Een beetje cult zelfs, na de PD fanclub en de StuBru zitvlaaien campagne. Ik zag hem vandaag tijdens een kort en ochtendlijk bezoek aan de boekenbeurs. Ik geef toe, ik ben fan van ‘the brand’ Paul D’Hoore.
D’Hoore is zijn eigen product. Zijn boeken, zijn nieuwsbrief, zijn beurscommentaren, het komt allemaal terug tot zijn persoon. D’Hoore is een expert en wordt aanzien als een expert. Een uitspraak over financiële markt, het beurswezen of de internationale economie krijgt extra cachet als die van D’Hoore komt.
Ik houd van deze ‘personal brands’. Piet Huysentruyt is er één voor food, Michel Wuyts voor wielrennen, Bert voor fotografie en Guillaume voor reclame. Referrentiepunten, spreekbuizen. Mensen wiens gezicht, stem of pen met één specifiek thema of onderwerp verbindt. Dat maakt ons leven eenvoudiger.
Het voordeel van persoonlijke merken is simpelweg dat het personen zijn. “Een bedrijf kan niet communiceren enkel een persoon kan dat,” zeg ik al een tijdje. Hoewel dat bij persoonlijke merken misschien anders ligt: wanneer Paul spreekt, hoor je soms de D’Hoore inc. aan het woord.
Alleszins: Paul op de boekbeurs, een bijzonder vriendelijke en geestige mens. Foto’s nemen mocht. Opvallend is wel de fysieke transformatie van D’Hoore over de jaren heen. Misschien moet de mens eens een Lambèrteke doen. Het zou zijn merk alleen maar versterken.
Jonge gast. Goeie fotograaf, sterke photoblog. Toevoegen aan favorieten: casaer.wordpress.com
Een review van een event waarop ik (en enkele andere bloggers) waren uitgenodigd.
Bij het binnenkomen was het eerste aanblik nogal schraal. Er waren te weinig standen en verlichting om de donkere bunker die de expo is, naar de achtergrond te doen verdwijnen. Na enkele standen te zien was de trend duidelijk: de focus lag op gaming. Consumer technology was nauwelijks aanwezig. Ja er was een stand van Nikon, maar alle toestellen zaten achter plexiglas. Er waren standen van Garmin en TomTom, maar geen enkele vorm van interactiviteit. Idem voor de andere merken. Gewoon een beursstand met enkele producten en een salesguy die rondhangt.
Een laat namiddagzonnetje in de herfst. Wat struinen in Brussel, op goed geluk plekjes zoeken. Aan de vijvers van Elsene en het Flagey uitgekomen. Leuk plein, fantastisch gebouw en aangename bar. Wat rood vlees binnengeslagen en weer op weg. Veel beter kan een zaterdag niet zijn.
Wat doe je als je vriendin klaagt dat je ’s ochtends in bed al je mail binnenhaalt, om na het zien dat de kust veilig is, de snoes-stand in te duwen? Als ze zegt dat je niet naar haar verhaal aan het luisteren bent, omdat je met dat dingetje aan het prullen bent? Als ze zucht omdat je op restaurant onder tafel je status updated?
De oplossing is zeer eenvoudig, zeker als je nog wat onkosten mag inbrengen: je koopt haar ook een iPhone. Ik heb gezien hoe ze na Mario Kart een hardleerse gamer werd, hoe ze met de Macbook Pro aan de ontbijttafel zat te facebooken. Mon dieu, ik kan de gevolgen niet inschatten als ze hardcore gaat met de facebook mobile app.
Of de Gps & google maps inschakelen bij het shoppen. Rap even dat artikel online opzoeken over dat restaurantje. Foto’s opladen die automatisch op de kaart komen te staan. Om te zwijgen van de Shazaam app en bijhorende impuls buying op iTunes. En dan heeft ze nog geen accessoires en trendy omhulsels voor het ding gekocht.
Jaja, zij dacht dat ik erg was. Nu gaan we eens zien wat het met haar zal doen. En dan zeg ik: scheetje je hebt geen aandacht voor mij! Zoetje zit je nu weer onder tafel te facebooken? Luister je of ben je je mails aan het binnenhalen!? Sja, geek zijn, dat is lichtjes viraal voor uw omgeving.
Blaas eens op mijn (iPhone)fluit. Geniaal! Ik wacht op de eerste wollentrui verkopende Boliviaan die hiermee de winkelstraat terroriseert.
Dit weekend is het Next Expo op de Heyzel in Brussel. Een beurs over gaming, consumer electronics en andere heerlijke nerdy stuff.
De PR mensen van www.next08.be wisten dat dit spek voor mijn bek is en hebben mij twee tickets toegestuurd. Daarom plaats ik met veel plezier een berichtje over dit event, ook omdat het de geeks onder de lezers zeker zal interesseren.
Ik ga zaterdag of zondag zeker eens kijken. Het is de eerste editie van dit event en ik ben bijzonder benieuwd. Nog niet zeker of ik zaterdag of zondag ga, maar als iemand mee wil, geef dan een seintje, ik heb nog drie zitjes in de wagen vrij.
Soms ben ik incommunicado. Gsm, vaste lijn, sms, email of welkeen communicatietoestel dan ook, je krijgt mij niet te pakken. Bewust, om te kunnen werken, maar ook om niet te verzuipen in digitale communicatie. Om escalatie te blokkeren.
Ik werk graag, zowel op mijn dagjob als het fotograferen in bijberoep. Tegen mijn fotografische klanten zeg ik steeds: je betaalt mij om te shooten, niet om te mailen of te bellen. Zolang we het regelwerk kunnen beperken, kan ik mijn prijs zeer scherp houden. Klanten servicen kost tijd en energie. Geld dus.
Een eerste contact via email, een afspraak maken via telefoon en een keer samenzitten. Dat is ideaal. Eens het begint te schuiven, aan te passen, bij te vragen en meerdere mensen in de communicatie verzeild geraken is het om zeep. En ik geef toe, ik ga zelf ook geregeld in de fout. Zeker bij het afspraken maken via email.
Bellen doe ik zowieso niet graag. Ik heb een pesthekel aan telefoneren. Daar zit geen fast forward knop aan, je kan dat gesprek niet scannen, je kan niet op ieder moment ophangen. Als mensen mij bij een project nodeloos en overmatig gaan opbellen dan haak ik af. En in de auto bellen probeer ik ook te vermijden. Autorijden moet zoveel als mogelijk een vreugdemoment zijn.
Ik probeer daarbij de professionaliteit te behouden en mensen op de hoogte te brengen dat ik graag een beperkt aantal keren grondig overleg in plaats van heel veel keren oppervlakkig bijstuur. Maar dat is niet altijd eenvoudig. In sommige culturen (Franstalig) en bij sommige generaties (+35) is telefoneren en daarbij teveel woorden gebruiken stevig ingebakken. Op zo’n moment wordt dat telefoonterreur en wordt gestressed bij iedere telefoon.
Nu ga ik werken. Mijn mailbox gaat enkele uren toe, mijn telefoon staat tezelfdertijd op stil. Ik neem enkel op als ik weet dat het belangrijke mensen zijn of om dringende zaken gaat. Spijtig voor de onbekende nummers. Als ik vanavond naar huis ga, dan heb ik iets gedaan. Iets gepresteerd. En ik ga niet het gevoel hebben iets te hebben gemist. Op een paar telefoongesprekken na.
© Artur
Gisteren een hele dag gaan shooten voor een campagne. Meneer Artur vergezelde mij als extra paar ogen, handen en benen. En dat levert natuurlijk leuke plaatjes op.
Lijkt me nog wel handig, altijd iemand aan uw zijde om foto’s te maken van wat je doet en die online zet. Helaas weinig realistisch, tenzij je in de politiek of showbizz gaat. Dan heb je het – tegen wil en dank – aan uw been.
Recent Comments