Ik heb mij deze week geërgerd aan verschillende media. Journalisten die denken dat zij het nieuws maken in plaats van verslaan. Zoveel aandacht aan een topic geven waardoor iedereen gaat denken dat het inderdaad een belangrijk nieuwsitem is.
Of blijven insinueren en doorvragen tot als het ongepast is. Charles Michel kreeg gisteren op radio 1 een spervuur aan vragen over de inhoud van een diplomatieke brief van Kabila aan Leterme. De diplomatieke post is geheim. En Charles Michel is als jonge politicus in een Nederlandstalig interview een makkelijk slachtoffer. Hij gaf gelukkig niet toe.
En ook Karel. De Gucht is één van de meest intelligente en capabale politici aan het politieke firmament. Zijn verbale kwaliteiten zijn geniaal. En zijn stijl bevalt mij zeer: eerlijk tot op het bot en rechtdoorzee. Omdat de bankcommissie een vooronderzoek heeft gestart en een onnozele VB’er klacht heeft neergelegd krijgt hij plots de pers over zich. Dit zijn hypes die door de pers zelf gecreëerd worden. Zeer schadelijk.
De Gucht is steeds zeer open geweest over de situatie. Hij heeft zelf een pak geld verloren aan Fortis. Als minister was het voor hem onmogelijk om in die woelige periode eigen aandelen te verkopen. Wat zijn vrouw en schoonfamilie doet staat daar los van. En de discussie is onredelijk: of hij nu ‘verkopen’ of ‘bijhouden’ had gezegd, ze verwijten hem een advies. Misschien moeten we aan onze ministers vragen om zich los te scheuren van vrouw, kinderen en familie zodat enige invloed onmogelijk is.
En er worden ook namen van andere politici gefluisterd bij andere bankenzaken, zoals de acties tegen Citybank. Kijk, alle ministers en politici zijn klant bij één of meerdere banken. Als de zaken iet of wat gespreid zijn, zijn er op die manier gevoeligheden voor iedere bank. En dat is een goede zaak. Politici zijn mensen. Als ook zij hun centen verliezen of met scheve banksituaties geconfronteerd worden, begijpen ze zeer goed wat er aan de hand is en zullen ze scherp reageren. En dat is in ons aller voordeel.
Soms willen de media zelf het nieuws maken. Ze blazen de feiten op, geven er overmatig veel aandacht aan en treiteren politici uitspraken uit de mond. En vooral dat gemakkelijk willen scoren en met de wind meedraaien, daar kan ik mij zwaar aan storen. Ze mogen daar eens mee ophouden.
Soms zit het helemaal goed. De mensen die je meebrengt, de andere mensen aan tafel. De ideeën, voorstellen en samenwerking. De planning. De toekomst en al. Goed, helemaal goed. En dat maakt het allemaal plezant.
Op facebook stuit ik op het fotoalbum Afscheidsfeestje willem. Ik ken de juffrouw die de foto’s heeft opgeladen niet rechtstreeks, maar door enkele gemeenschappelijke kenissen die in de foto’s worden getagged duiken de beelden op in mijn stream.
Blijkbaar gaat Willem weg, maar het is mij niet duidelijk naar waar. In de foto’s herken ik wel Frederic, Lander, Jef, Tristan en Franky, dus de vraag zal binnenkort wel beantwoord worden. Allemaal Proximity BBDO mensen, waar ze ook van reclamebureau doen.
Maar wat ziet mijn lodderig oog dan? Deze foto. En daarna Deze foto! Ik vermoed dat Willem een graag gezien collega is. En vraag mezelf af deze dames het interview zouden doen, als ik bij dit bureau zou solliciteren. Van mij krijgen ze alvast een award voor de beste recruteringscampagne.
Gebruik je gmail, installeer dan een plugin via deze link en je kan videocammen. Voorlopig geen waanzinnig voordeel ten opzichte van Skype of Msn omdat je nog steeds iets moet installeren. Het is wachten op een gelijkaardig initiatief op Facebook en dan kan de pret niet op.
Paul D’Hoore is een goed merk. Een beetje cult zelfs, na de PD fanclub en de StuBru zitvlaaien campagne. Ik zag hem vandaag tijdens een kort en ochtendlijk bezoek aan de boekenbeurs. Ik geef toe, ik ben fan van ‘the brand’ Paul D’Hoore.
D’Hoore is zijn eigen product. Zijn boeken, zijn nieuwsbrief, zijn beurscommentaren, het komt allemaal terug tot zijn persoon. D’Hoore is een expert en wordt aanzien als een expert. Een uitspraak over financiële markt, het beurswezen of de internationale economie krijgt extra cachet als die van D’Hoore komt.
Ik houd van deze ‘personal brands’. Piet Huysentruyt is er één voor food, Michel Wuyts voor wielrennen, Bert voor fotografie en Guillaume voor reclame. Referrentiepunten, spreekbuizen. Mensen wiens gezicht, stem of pen met één specifiek thema of onderwerp verbindt. Dat maakt ons leven eenvoudiger.
Het voordeel van persoonlijke merken is simpelweg dat het personen zijn. “Een bedrijf kan niet communiceren enkel een persoon kan dat,” zeg ik al een tijdje. Hoewel dat bij persoonlijke merken misschien anders ligt: wanneer Paul spreekt, hoor je soms de D’Hoore inc. aan het woord.
Alleszins: Paul op de boekbeurs, een bijzonder vriendelijke en geestige mens. Foto’s nemen mocht. Opvallend is wel de fysieke transformatie van D’Hoore over de jaren heen. Misschien moet de mens eens een Lambèrteke doen. Het zou zijn merk alleen maar versterken.
Een review van een event waarop ik (en enkele andere bloggers) waren uitgenodigd.
Bij het binnenkomen was het eerste aanblik nogal schraal. Er waren te weinig standen en verlichting om de donkere bunker die de expo is, naar de achtergrond te doen verdwijnen. Na enkele standen te zien was de trend duidelijk: de focus lag op gaming. Consumer technology was nauwelijks aanwezig. Ja er was een stand van Nikon, maar alle toestellen zaten achter plexiglas. Er waren standen van Garmin en TomTom, maar geen enkele vorm van interactiviteit. Idem voor de andere merken. Gewoon een beursstand met enkele producten en een salesguy die rondhangt.
Een laat namiddagzonnetje in de herfst. Wat struinen in Brussel, op goed geluk plekjes zoeken. Aan de vijvers van Elsene en het Flagey uitgekomen. Leuk plein, fantastisch gebouw en aangename bar. Wat rood vlees binnengeslagen en weer op weg. Veel beter kan een zaterdag niet zijn.
Recent Comments