WaaromIkGeenRadicaalBen.

Ja die Jorg… Een extreme mens met extreme meningen. Zo van heraus met alle buitenlanders, het gezin is de hoeksteen van de samenleving en nultolerantie voor alles wat schuins over de wet marcheert. En alle mensen maar in de handen klappen dat hij g*dverd*mme gelijk had en dat hij konten kickte.

Komen na zijn dood plotseling ‘de verhalen’ naar boven: dat hij bij zijn crash crapuleus te hard over de baan scheurde, zich een stuk in zijn kloten had gezopen én eigenlijk al jarenlang een verdoken bruine – voorlopig geen zwarte – seksuele voorkeur had. Zo van in ‘t poepgaatje bij andere meneren. Geen reputatiemanager die daar nog iets aan kan doen. Lijkt mij dat zijn graf niet zo druk bezocht zal worden als dat van andere goden.

Zo’n beetje als de voormalige gouverneur van New York die – don’t they all – het gezin hoog in het vaandel droeg, maar tegelijkertijd ‘de studies’ van beeldschone bimbo’s financierde in ruil voor vleselijke wederdiensten. Weet u, mensen met veel geld en macht hebben steevast enkele basiskenmerken gemeen: veel drank, luxehoeren à volonté en wintervoorraad coke. Om van de afwezigheid van manieren, respect voor anderen en beleefdheid maar te zwijgen.

Al die verhalen, dat doet mij fantaseren. Stel u voor dat Filip DW stiekum een authentieke kebabzaak in zijn kelder heeft steken. Dat ze na de partijraad collectief nen durum van schaap steken. Dat zijn iPod vol Raï muziek van Khaled staat – die hij meezingt onder de douche – en bij voorkeur eens een citytripke naar Marrakech pleegt in plaats van een shortski in Östereich.

Kijk… Radicaal zijn in het publiek, dat keert zich vroeg of laat keihard in uw gezicht terug. Geef mij maar figuren als Pimmetje, de zelfverklaarde koning van de Rotterdamse darkrooms. Of JM Dedecker, AKA de Ayrton Senna van de E40. Uw eigen ‘fout zijn’ radicaal gemeen uitspelen en iedereen uitdagen te beweren dat zij ook maar één graat beter zijn. Lang leve de immoraliteit!

Bij deze een prettig weekend gewenst. Ik muis er vanonderdoor wegens een drukke agenda. Ik moet nog een trailerpark in de fik steken, de weedvoorraad van de Nederlandse grensgemeenten leegkopen, een lunchke met Hitlers lievelingsgerecht op het menu en mij laten afzuigen door een vijftiger in een publiek twalet. En wat u dit weekend zegt te doen in de comments kan maar best in dezelfde lijn liggen.

Zwart.

Ik zit een heel dag in een donkere vergaderzaal zonder natuurlijk licht of frisse lucht. Hopelijk zit u beter.

Flitspaal.

Er staat een flitspaal op de E40 van Brussel naar Leuven, vlak voor de afslag naar de E314. Een vaste flitspaal in de middenberm. Eentje maar en slechts in één richting. Die duikt zomaar op uit het niets. Niet aangekondigd, niet in serie, niet in twee richtingen.

Hoe f*cking stom kan je als inrichtende overheid zijn!? Dit ding zorgt alleen maar voor extra onveiligheid. Chauffeurs die verschieten – zelfs al rijden ze maximaal 120km/h – en uit reflex op de rem trappen. Kop-staart botsingen aan hoge snelgeid. Automobilisten die continu in de berm speuren op zoek naar onaangekondigde palen, in plaats van voor zich op de weg te kijken. En flitspaalfiles die op drukke momenten tot harmonica’s leiden.

Ja je kan flitspalen inzetten om de verkeersveiligheid te verbeteren. Op voorwaarde dat een flitspaal voor een bepaalde situatie de juiste oplossing is, je dit consequent doet en de palen goed aanduidt. De wet is de wet, maar in België krijg je steeds het gevoel dat iedereen ze toch overtreedt en de pakkans bijzonder klein is. Zo overtuig je hardrijders niet om hun snelheid aan te passen, eerder omgekeerd.

De ring van Leuven is een goed voorbeeld. Zo goed als overal is de maximum toegelaten snelheid 50km/u en zo goed als overal staan flitspalen, zowel op kruispunten als op de rechte stukken. Consequent zijn. Door het plaatsen van de flitspalen zijn er aanzienlijk minder ongevallen en minder verkeersdoden. In Leuven pas je je snelheid aan. Relax gewoon en vertraag.

In Nederland zijn ze ook strict. Flitspalen en intervalmeting, hoewel de maximale snelheden sterk variëren en door werken regelmatig naar beneden duiken. Maar in Nederland is de boodschap duidelijk: 90% kans dat je gepakt wordt als je te snel rijdt. Als automobilist ga je er vanuit dat het geen optie is om te snel te rijden

Bij de Keneddytunnel heb ik mijn twijfels. Ze wisselen daar tussen een toegelaten 100km/u en 70km/h. Het is een bruuske verkeersremmer die files veroorzaakt. Een georganiseerde bottle-neck, die mijns inziens niet zoveel veiliger geworden is.

Maar die paal op de E40 is belachelijk. Als overheid moet je je enkele vragen stellen. Is een te hoge snelheid in deze situatie de aanleiding voor een onveilige verkeerssituatie en hoog aantal? Zijn flitspalen de meeste efficiënte en veilige oplossing voor deze te hoge snelheid? Hoe past deze ene probleemsituatie in een globaal plan voor een hele route of regio. Je moet altijd naar het volledige plaatje kijken.

Versta me niet verkeerd. Ik zoek geen excuus om hard te kunnen rijden. Maar zoals een accijnsverhoging op brandstof geen maatregel is die een positief effect heeft op het milieu, taksen op sigaretten mensen niet minder doen roken, is het inplanten van één flitspaal geen oplossing voor een onveilige verkeerssituatie.

MijnLief.

Jonge mensen willen oud doen en oude mensen willen jong doen. Een lief hebben, dat is iets voor tieners en vooraan in de twintigers. Op latere leeftijd spreken mensen van een vriend/vriendin, man/vrouw, echtgenoot/echtgenote of in andersgeaarde gemeenschappen weleens over een partner.

Tegenwoordig is het hip als dertigers, maar vooral veertigers en vijftigers over ‘hun lief’ spreken. Vaak zijn het mensen die al een huwelijk achter de rug hebben, van wie er nageslacht rondloopt en die het leuk vinden zichzelf weer als jong en ongedwongen te zien.

Aan de ene zijde heeft dat wel iets. Venten die dartel rondfladderen en helemaal dol zijn van ‘hun lief’. Aan de andere zijde wordt er zwaar mee geposeerd. Een te geromantiseerde versie van de feiten die eigenlijk een wreed pijnlijk verhaal bedekt.

Bij zo’n mensen denk ik dan: kijk, je bent oud, uw vrouw heeft u verlaten, uw carrière verveelt u, uw kind zwerft ongelukkig tussen twee gezinnen, dito voor de kinderen van uw vriendin en je zakt iets te regelmatig iets te zwaar door op café en durft dan nog een lijntje te snuiven. Ga dan niet hippekens komen doen door over ‘uw lief’ te klappen hé.

Ik vind mensen die al twintig jaar gelukkig getrouwd zijn en hun kinderen in één huis kunnen onderbrengen en samen op vakantie naar Frankrijk gaan eigenlijk veel cooler.

Subtiel.

Collega G. heeft een kleine, waarvoor proficiat. Een van zijn foto’s op flickr over de geboorte kreeg de subtiele titel

Blood to feed my wife ;)

Er zijn nog mannen!

Subtiel

Vrienden1.

AntwerpRace_0009

Met kleine oogjes werden ze wakker, de vrienden. De avond voordien hadden ze het laat gemaakt. Feesten met de meisjes en achteraf zelfs zonder. Leute, verhalen en glazen tot vroeg in de ochtend.

Eén voor één kropen ze uit hun kajuit. Mannen, uit ieder hoekje van het ruim. Buiten ging de ochtend van zwart naar blauw. De dag kwam op gang. Mensen hobbelden over pontons en boten.

Verhalen van de avond voordien kwamen naar boven, alsof de vrienden nu pas goed beseften wat zich had afgespeeld. Niet allemaal deelden ze dezelfde herinneringen, maar samen sprokkelden ze een verhaal bij elkaar.

De mannen waren weer jongens, zoals jongens mannen kunnen zijn.

AntwerpRace_0022

AntwerpRace.

Twêrk - Breehorn 37 - tijdens de Antwerp Boat Race 2008

De Antwerp race 2008 vanop twêrk. Uitgebreid verslag en foto’s volgen.

CanonHandsOn.

Haa, de vriendelijke mensen van Canon nodigden zowaar een hoopje ongeregelde fotobloggers uit om met hun vieze handjes hun nieuwste paradepaardje uit te testen: de Canon 5D Mark II.

Het was een zodanig exclusieve try-out dat er van dit toestel (ligt nog niet in de winkel) slechts 1 (sample) exemplaar beschikbaar was. Gelukkig lag er voor enkele tienduizende euro’s aan andere materiaal waar we ons aan konden vergrijpen. Net zoals een model, studiomateriaal en broodjes. Rrrr… broodjes!

90mm Tilt + Shift test with model.
Canon EOS-1Ds Mark III, 90mm tilt&shift lens, ISO 1600, Sluitertijd 1/60, diafragma f/2.8

Ik maakte een beeld met de Eos 1Ds Mark III, een full frame megapixelmonster, met een 90mm tilt & shift lens. Bekijk de volle 3744 x 5616 pixels op Flickr. Als Canon maagd waren de knopjes en de functies voor mij niet zo evident. Deze foto van Pieter toont hoe ik opnieuw als sukkeltje moest leren fotograferen.

Zoals steeds staat er een serieuzer verslag op mijn fotografie blog: pieterbaert.be/blog/canon-blogmeeting Een kwestie dat zo’n mooi toestel niet tussen alle zever op dit blog gemolesteerd wordt. Alvast een zeer fijn initatief van Canon, met organisatorische dank aan Adhese.

Dit ruikt naar meer! (bij voorkeur in het weekend met daglicht in een kasteel ofzo, een sessie met een interessante pro fotograaf, een warme maaltijd en méér vrouwlijke fotobloggers!)

Continue reading ‘CanonHandsOn.’

Artevelde.

De Artevelde Hogeschool organiseerde – net als verleden jaar – een dag voor hun studenten waar diverse sprekers uit de marketing en communicatie sector hun verhaal brachten. Drie slots tegelijkertijd met meer dan voldoende keuze aan thema’s.

Ik werd eerder laat gevraagd en het was mij aanvankelijk niet helemaal duidelijk waarover ik precies moest komen praten. “Op en rond reclame” was het thema. Via de docent heb ik gevraagd of de studenten vragen hadden.

Onderin mijn presentatie. Een bundeling van vragen die de studenten hebben gesteld. Hier en daar eentje uit gelaten, een woord aangepast en gegroepeerd per thema. Ik vind de vragen wel grappig, omdat ze eigenlijk veel over de studenten zelf vertellen.

Ook opvallend was dat alle studenten onmiddelijk na de sessie – ik zat aan het einde van de dag – direct naar huis gingen. Ook op mijn vragen naar hun plannen voor de arbeidsmarkt kwam er weinig reactie. Waarschijnlijk was ik als student geen haar beter, maar ik was er toch van verschoten.

RuthJoos.

Ik ben een fan van Ruth Joos. Zowel vroeger op StuBru als nu op Radio 1. Ze heeft een bijzonder aangename stem en stelt goeie vragen. Een heerlijke radiovrouw.

Ik moet bijna dagelijks naar Brussel. Door werken in Willebroek is dat tijdens de spits neig vervelend. Het nieuwe appartement ligt vlak om de hoek van het Antwerps bureau. Daarom werk ik geregeld eerst enkele uren in Antwerpen en rijd ik later filevrij naar Brussel.

Het is een aangenaam toeval dat ik daardoor vaker naar Ruth Joos op Radio 1 kan luisteren. Zij is een interviewer die de gast laat schitteren en niet haar eigen kennis wil etaleren. En toch is ze bijzonder onderlegd in zowat alles wat cultuur is en kan een inhoudelijk interessant gesprek voeren met zeer specfieke mensen.

Fijn is dat. Een aanrader. De werken op de A12 in Willebroek mogen voor mijn part nog even blijven duren. En daarna moet ik misschien eens een radio voor op kantoor komen.