Pietel.be

“Het is de laatste tijd precies wat minder.” Ze zeiden het plagerig, maar meenden het ergens wel. “Je bent teveel bezig met uw werk.” Vreemd dat te horen van mensen die boven u staan. Ze lezen mijn blog en zijn kritisch. Het eerste bericht op deze blog dateert van 23.09.04. Sindsdien heb ik heel wat watertjes doorzwommen. De frequenties van berichten, de stijl, de thema’s zijn continu blijven evolueren, met een rood draadje doorheen gewoven. Er is een fijn lezerspubliek en toffe interactie in de comments.

Tegenwoordig mik op één artikel per dag, dat iet of wat ergens op trekt. Ik durf niet te zeggen dat het kwalitatiever is, maar je werkt een idee uit en dat vind ik interessanter. De foto’s zijn grotendeels verschoven naar mijn fotografieblog. Tussendoor zwier ik er leuke kleine dingetjes tussen die ik ergens oppik. Quick and dirty.

Waar ik inderdaad minder tijd voor heb is om eindeloos te surfen. Heel het web af te schuimen. Ik zie nog steeds heel veel, maar heb niet altijd de ambitie om daar een bericht van te maken. Ik ’share’ heel veel via email. Relevante tips naar de juiste mensen. Ik lees ook veel voor klanten. Ik lees daarnaast meer professionele blogs en met de gedachten daarover wil ik u niet steeds lastigvallen. Het interesseert mij, maar u waarschijnlijk niet in die mate. En een derde blog over professionele activiteiten, die boot houd ik propertjes af.

Bloggen is mijn beroep niet. Ik doe het er bij, tussendoor of er naast. Mensen zijn gewend kranten & magazines te lezen en naar het journaal te kijken. Dat zijn mensen die betaald worden om content te produceren. Het is hun dagactiviteit. Dat verschil wordt weleens vergeten. Als ik veel werk ligt de activiteit hier lager en omgekeerd; in het weekend schieten de artikels zo uit mijn hoofd

Later in de discussie kreeg ik lachend dat andere verwijt te horen: “Ah, dus tussen het bloggen en het fotograferen door werk jij hiereen beetje.” Inderdaad. Hoewel al mijn activiteiten bij mij vanuit dezelfde drive vertrekken, doe ik het ene voor mijn werkgever, het andere voor de community en dat derde voor eigen klanten of vrienden. Voor de buitenwereld lijken dat verschillende rollen, voor mezelf is dat de logica zelf: alsof een mensen maar één ding is of kan. Of zoals mijn professor geschiedenis altijd zei: je moet de samenhang zien.

Dit weekend heb ik wat gratis content geschreven voor Nieuws.be onder het mom van ‘blogger van de week’. Een goeie truuk van de redactie om ego’s te strelen en inkomende links af te dwingen. U leest er enkele backgrounds over dit blog.

Het credo van G. luidt dat je iedere dag iets nieuws moet doen. Iets dat niet tot je routine behoort. Iedere keer jezelf verbazen. Dat kan vannalles zijn. Een café binnenstappen dat je nooit opgevallen is, met mensen spreken die je nooit zijn opgevallen, of net wel. Gewoon doen. Systematisch patronen niet volgen.

Gisteren begonnen we met zijn drieeën aan de terugtocht van Amsterdam naar Antwerpen. Een weekdag om 16u, de filehel was op dat moment losgebarsten. Over Rotterdam rijden bood weinig soelaas, we schuiffelden vooruit en keken tegen een lange rit aan.

“Ik heb zin in een sappige steak” zei hij. “Ik ken een goed plekje in Haarlem, zullen we daar stoppen?” We waren Haarlem net gepasseerd, maar besloten er in Leiden af te rijden. Een cafétje binnenlopen, ergens iets gaan eten en tegen een uur of acht weer de baan op, zodat we onze tijd niet verdeden in de file.

Ik ben zelf nogal een rationele mens en moest om 09 u in Antwerpen zijn, maar had geen zin om drie uur in de file te staan. En komaan, de boemel op met twee companen, daar heb je achteraf nooit spijt van. Ruimte laten voor het onverwachte. Zien waar je eindigt. Grappig dat ik als jonge mens daartoe moet worden aangezet door iemand die mijn vader kon zijn. Omgekeerd rollenpatroon.

We reden Leiden binnen en vroegen de weg naar de cafétjes. Dronken een biertje aan de toog en sloegen een babbeltje met de mensen rondom. Een vegetariër zette ons op weg naar het beste spare-ribs restaurant van Leiden. Opnieuw de boer op, tot in het spare-ribs restaurant waar we dan toch maar een steak bestelden. Bediend door een mondige jongedame die fantastisch rook.

‘t Is zot hoe het in de kleine dingen zit. We stonden om 09u in Antwerpen en ik was zo ongeveer op tijd voor mijn afspraak. Een onverwachte maar zeer geslaagde avond. Enkel en alleen omdat één iemand zei: laat ons het anders doen. Wat als we het plan niet volgen? Niet alleen buiten de lijntjes kleuren, maar hoegenaamd geen lijntjes meer zien. Geen evidentie.

“Life is what happens when you make other plans,” zei hij op een gegeven moment aan tafel. En ik moet hem weeral gelijk geven. Nog veel te leren. Of misschien net niet. We zien wel onderweg. Zien wat vandaag brengt. Benieuwd hoe ik mijn routine zal breken.

Vandaag weer heerlijk gegeten bij Fox. Niet moeilijk om daar fijne foto’s van te nemen. Ik kijk al uit naar de feestdagen. Meer info op www.foxinabox.be

Update: sorry, geen titel geschreven en dan is commenten niet mogelijk. Dom.

Ik lees geen boeken meer. Dat is bijzonder jammer, maar ik kan het niet meer. Ik ben een kind van mijn generatie en compleet gemindfucked door ‘instant’. Een korte spanningsboog, weinig geduld, continu nood aan nieuwe prikkels en steeds multitasken.

Vroeger las ik veel boeken. Ik verslond ze. Als twaalfjarige had ik de volledige volwassenenbibliotheek al verslonden. Vroeger had ik veel tijd, zowel echte tijd als ruimte in mijn hoofd. Ik verveelde mij zelfs. teveel tijd, te weinig prikkels. Dan zijn boeken ideaal. Je leeft op een traag tempo.

Vandaag ben ik gefocused op het idee. Ik wil zo snel mogelijk de esssentie kennen. De universiteit heeft mij geleerd om snel te lezen, diagonaal te lezen en te werken met keywords. Zinnen lees je niet. Het literaire van een tekst is overbodig. Haal de essentie er zo rap mogelijk uit.

Daarnaast is er online, zowel op mijn computer als mijn telefoon. We zijn altijd en overal online en dat is een fragmentarisch gegeven. Ik hop van hier naar daar. Teksten gingen van magazine , naar blogpost naar sms & twitter. Kort, korter, kortst. Alles is instant en op het moment zelf.

Ik houd van presentaties, zoals op Creativity World Forum. Dag twee heb ik helaas moeten skippen, maar na de dagjob was ik nog net op tijd voor Chris Anderson. Een geniale mens en geniale spreker. In een dik uur legt hij de kerninzichten van twee van zijn boeken uit. Naadloos. Een mens op het podium, een stem en een presentatie document. Een dik uur en je bent helemaal mee.

Daarom heb ik een voorstel: als we allemaal een (non-fictie) boek samenvatten in 20 slides. 1 idee per slide. Op die manier werk je door een boek en kan je de resultaten delen. Als we collaboratief aanpakken en de resultaten delen op Slideshare heb je een bom aan info, die je snel kan doornemen. Later kan je het boek alsnog lezen voor verdieping.

Misschien werd het idee eerder al geopperd of bestaat het al in de praktijk. Ik doe alleszins mee. Een boeksamenvatting in twintg slides. Aan de hand van beeld of woord.

Trouwens, bij de presentatie van iWoz op CWA08 dacht ik “Het boek is beter dan de presentatie.” Toen ik gisteren Chris Anderson aan het werk zag was dat omgekeerd: “De spreker is nog beter dan het boek.” Ondertussen is het wachten op de film, want TV kijken dat kan ik nog. Als ik tenminste tegelijkertijd kan computeren. Ik ben ziek, ik weet het, maar u heeft het waarschijnlijk even zwaar zitten. En de vraag is of we het erg vinden.

John Cleese op World Creativity Forum. De foto’s die ik vandaag neem en oplaad vind je op de Flickr account van Flanders DC.

(view big)