Sinds kort werk ik opnieuw het merendeel van mijn dagen met één bureau samen. En dat bureau is gelegen in mijn eigen stad. Meer zelfs, eigenlijk liggen ze één lange straat verderop gefietst. Ik zou het te voet kunnen doen. Heerlijk is dat.
De zoon was de afgelopen dagen bij zijn grootouders aan de Maas. Uit gewoonte stond ik tussen zes en zeven op. Ontwaken met opkomende zon. En plots had ik ‘s ochtends tijd voor mijzelf. Tot kwart voor de negen aan de ontbijttafel zitten, op uw fiets springen en nog voor negen uur op kantoor.
Stom eigenlijk, dat het merendeel van de hoofdzetels van bedrijven in Brussel ligt. Maar ja, het centrum van het land, tweetaligheid en al. En toch mag een stad als Antwerpen sterker de kaart van economische metropool trekken, ipv de rol van regionale speler toegedicht krijgen. Als zelfs Hasselt en Kortrijk zich in specifieke niches profileren.
En ‘s avonds is dat even heerlijk. Als ik om zes uur de vouwcomputer dicht klap, zit ik vijf minuten later op een terras of in een resto. Of rijd ik even snel naar huis om te ontdekken dat het nieuws nog niet begonnen is. Hoe heerlijk kan het zijn.
Ha en jullie dachten dat je eindelijk digitaal was. Ge moest al lang post-digitaal zijn. De term zweeft al een paar jaar rond. Of hoe het geen zak te maken heeft met media of technologie, maar met onze attitude of cultuur die er vandaag onder invloed van is.
Ze maakt stapeltjes. Als een eekhoorntje dat zijn wintervoorraad bij elkaar spaart. Op verschillende locaties doorheen het huis. Op het aanrecht, op de eettafel, aan de computer en op op het venstertablet.
Zoals een pikdorser over een weiland rijdt en systematisch om de paar meter een baal stro uitspuwt. Zo verzamelt ze pakketjes met brieven, boeken, folders en rommeltjes. Een geordende aanpak die verbergt wat je nog moet doen. Wat gestructureerd is, lijkt minder werk.
Zelf ben ik van de hoopjes aanpak. Of zeg maar hopen. Alles wat binnenkomt, aan mij geadresseerd is of uit mijn boekentas wordt verstoten gaat de hoop op. Als een grote mesthoop papier waarvan je hoopt dat de binnenkant is weggerot als je hem moet aanpakken.
Een grote hoop. Tot papieren er afglijden en je aan een tweede hoop begint. Pyramides op het venstertablet. Het lijkt ongeorganiseerd, maar dat is het ook. Ik verberg niets. En om de zoveel tijd haal ik de riek door de berg en kies ik voor de korte pijn. Maar volledig verdwijnen doet hij nooit.
Zo liggen er in ons huis heel wat stapeltjes en enkele hopen. Het lot van de moderne mens. Eén dezer dagen gaan wij ten aanval en zullen de ophopingen er grotendeels aan moeten geloven. Want altijd blijft er iets liggen. Een hardnekkig overschotje. Meteen goed voor een eerste stapeltje of het begin van een nieuwe hoop.
Jean Philip schreef een boek en hij weet hoe dat moet. Hij heeft er namelijk veel gelezen en vertelt steevast of het de moeite was of niet. Ja de grote baas van één blogt. En goed. Dan kan je net zo goed eens een boek schrijven. Zeker als het meer dan lettertjes mogen zijn.
Alles is een verhaal, ofte www.allesiseenverhaal.be Jij bent een verhaal en ik ook. Misschien zijn we er samen nog één. Je kan er al een beetje doorbladeren. ‘t Is trouwens een goed bladerboek. Want van voor naar achter en enkel lettertjes, daar kan mijn aandachtsstoornis niet mee om.
‘t Is nog geen eBook boek of iPad almanak. Zou nog beter zijn, hoewel je er niet aan kan ruiken. Iets tussen zijn blog, de zender en een papieren boek. Met bewegende plaatjes, beluisterende verhalen en dansende letters.
Maar goed, als JP de smaak te pakken heeft, zal een opvolger niet lang op zich laten wachten. En vermoedelijk hoort u ‘zijn verhaal’ binnenkort op een lezing bij u in de buurt. Ook een aanrader. Nog even wachten en dan in de boekhandel. Enkele uittreksels onderin.
Hoewel ik enkel een optreden en dan nog maar één artiest heb gezien, moet ik zeggen: geslaagd initiatief het M-idzomer festival in Leuven. Gezellig, niet te druk en in een sfeervolle omgeving. Komaan Antwerpen, ge kunt dat ook.
Het is me wat. Ik ben van de generatie die Google heeft zien groot worden. Twee nerds die één van de meeste invloedrijke bedrijven van de afgelopen decennia leiden. Of een vijfentwintigjarige die een website opricht waar ondertussen 500 miljoen mensen lid van zijn. Alsof een geniaal brein, een garage en een paar euro’s genoeg zijn om het volgende wereldwonder te verrichten.
En toch. Toch zijn er weinig jongens en meisjes die zo vroeg pieken. Vanaf je vijfendertigste ben je carrièregewijs ervaren en voor grote daden moet je er nog wat jaren bijtellen. Kijk naar de gemiddelde leeftijd van iemand in een leidinggevende positie bij een belangrijk bedrijf, de leeftijd waarop mensen succesvol een eigen zaak laten draaien of het moment waarop iemand kan zeggen: “ik heb iets gerealiseerd.”
Ik houd al een tijdje mijn ogen goed open naar mensen van mijn generatie met ondernemerskwaliteiten. Jongens en meisjes tussen de 25 en 35 met verstand van centen, klanten, contracten en zakenmodellen. Kerels die zeggen “ik kan die en die en die klant binnenbrengen en die budget vast krijgen. Ervaren grieten die weten hoe je een bedrijf gezond doet draaien.
En ik moet eerlijk zijn: veel heb ik er nog niet ontmoet. Een aantal mensen met een eigen zaak, een fijne KMO of webshops. Tof. Maar dat is nog geen business netwerk bij en kennis van de grote jongens. En zeker in creativiteit en innovatie godbetert. Woorden die iedere politicus vandaag graag in de mond neemt, maar waar in de praktijk bijzonder weinig deining rond is. Hoeveel lopen er zo rond?
Het is weinigen gegeven om met succes te pieken op relatief jonge leeftijd. Maar tegelijkertijd zijn er vandaag heel wat boeiende evoluties waar heel wat oudere jongens minder voeling mee hebben. Dus wil ik het weleens van u horen. Wie zijn de grote jongens en meisjes van onze generatie? En ik vraag niet naar online bekendheid, maar mensen onder de 35 die vandaag effectief iets hebben gerealiseerd op business vlak. Zegt u het maar.
Er lopen reclamebannertjes op dit blog. Rechtsboven, nooit meer dan twee kleine kadertjes. Vaak aangepast aan het bloglezend publiek. Ik was mijn laatste blogbericht aan het redigeren en zag een bannertje voor “Pensionbook”. Toch maar eens geklikt, want het zag er leutig uit.
Een Facebook appke waar je jezelf door haalt. Over pensioen voor een bank. Leuk ideetje, maar tegelijkertijd beetje generiek. Komaan gasten: hier kan je toch veel verder mee? Een comment van een zogezegd kleinkind, die moet toch mijn achternaam hebben. Die foto moet toch een verouderde versie van mezelf zijn. Er moet toch wat aangepaste items uit mijn feed te halen zijn. Een idee is niet genoeg, je moet de technologie ook snappen!
Leuk ideetje, maar komen gasten: take it to the next level. De jongens van 1MD waren met The Prototype Experience een hele tijd geleden zowat de eersten wereldwijd om verregaand Facebook data uit je profiel te zuigen en met een campagne te vermelden. Ik verwacht vandaag meer. Do it.
Recent Comments