Het begint ook aan mij te vreten. Meer en meer. Het werkolieker virus.
Vroeger was ik een eenvoudige ambtenaar die om negen uur achter zijn bureau kroop, tegen twaalven een uur middagpauze nam en dagelijks twee koffie of rookpauzes wist in te lassen. Naar huis om half zes en de dag zat er op.
Tegenwoordig werk ik geregeld in onze Antwerpse vestigingen. Dat spaart tijd. Ik zit er al om half negen, neem geen pauze en verorber een brood achter mijn computer. De afgelopen twee werkdagen zat ik tot half acht op den bureau om ‘nog iets af te werken’.
Ik doe mijn job graag, er zit vaart in en ik zou dubbel zoveel tijd nodig hebben om alles te doen en het ook nog goed te doen. Dat zijn de redenen om de uren voor negen en na zes te rechtvaardigen.
Vanavond is het second life meeting in Gent/Zwijnaarde om half acht. Ik ga het helaas niet halen vrees ik. Acht uur in Brussel zou nog gelukt hebben. Mobiliteitstoestanden en al.
Veel uren werken en veel werken vind ik geen probleem. Het is alleen zo stoem dat er dan zo weinig uren overschieten voor iets anders. De dag moest langer duren.
Juffrouw Claudia adviseerde me tijd uit te sparen op mijn nachtrust. Maar als ik ergens ongelofelijk van kan genieten – naast eten en drinken – dan is het slapen. Cur
Laten we pleiten voor een 30 uren dag! Dat zou vanalles oplossen…Geen files meer, toch tijd voor een voetbalmatchke hier of een pintje daar en meer werk gedaan krijgen dedikke.
Ryan Carson heeft daar anders een interessante (andere) theorie over: http://alistapart.com/articles/fourdayweek. En de mens heeft gelijk: je kan ALTIJD blijven werken. Dus als je niet af en toe op de STOP knop duwt, dan blijf je gewoon blind gaan…Leve de Q-time :-)
Tijd uitsparen op uw nachtrust is anders wel een vrij dom idee, daar gaat uw gezondheid vroeg of laat wraak voor nemen. Ik deed dat enkele jaren geleden ook, en da is mij zuur opgebroken, nu doe ik het al iets minder. Teveel slapen is nergens goed voor, maar te weinig ook niet.
Een betere tip: ik kom ‘m direct posten, ben de naam kwijt, heb er ooit een presentatie over gegeven.
Er is niks mis met een beetje hard werken in het begin van je carriere om credits en ervaring op te bouwen. Dat je verlangt naar een sociaal leven, ja, dat zijn de laatste stuiptrekkingen van je studententijd die er nog in zitten. Dat gaat er wel uit :-) Zeker als je die RR Sport bij elkaar wilt verdienen, na 25-30 jaar gaat dat wel beter LOL
Ah, gevonden. Polyfasis slapen, of het slaapschema van Uberman volgen.
In het kort: om de 4 uur 20 minuten slapen per dag, en uw lichaam zo ver drijven dat het enkel de REM-slaap doorloopt, waardoor ge in principe geen “cruciale” slaap mist. Een schitterend systeem, maar sociaal onhaalbaar voor mij. Anders direct. Hier een blog van iemand die bewijst dat het perfect werkt.
I know the feeling. Ben nog nooit op tijd naar huis gegaan sinds ik die nieuwe job heb. Elke dag ten vroegste 20u thuis. Begin wel iets later rond 9.30. ‘s Avonds loopt het toch altijd uit, dus dan maar snoepen van de ochtenduurtjes! In ‘t weekend is’t slaap inhalen en slaap opbouwen om in de week een reserve te hebben. Leuk is anders!
Ik ben getrouwd met eentje die het werkolieker virus heeft. Hij begint al te bellen rond 7 uur ‘s ochtends voor meetings met Europa en hij komt zelden voor 20u ‘s avonds thuis. De grens voor mij is het weekend… ik vind dat dat heilig moet blijven en daarom vraag ik hem ook om niet in het weekend te werken. Maar iedereen moet zijn eigen grenzen leggen natuurlijk en vaak is het ook niet altijd even zwart-wit hoeveel uur je moet kloppen.
Hoe succesvoller je word, hoe minder privéleven je hebt.
Dat lijkt me een ongestaafde uitspraak (EN er staat een dt-fout in).
Kan me niet echt vinden in Wouter’s uitspraak. Wat je evrstaat onder succesvol bepaal je zelf, voor mij is succes het goed uitoefenen van mijn job inclusief het balanceren van mijn privé- versus werkleven. Dat dit niet altijd goed gaat, dat staat als een paal boven water. Wat je meestal ziet is dat succesvolle mensen (again, whats in a name), inderdaad veel geven voor hun profi-leven; maar dat ze er in slagen om een sterke band met hun privé-leven op te bouwen ook. Zonder sterke thuisbasis kan je immers niet presteren op het werk.
—
Althans, dat is mijn insteek. Again, iedereen bepaalt succes voor zichzelf, maar lang op het werk ‘zitten’ zie ik niet als een symptoom van succes. Je job goed doen, er offers voor brengen, en – als het nodig is – werken tot het gedaan is, is een ‘voorwaarde’ voor succes, geen garantie.
werkolieker virus kan perfect opgelost worden met een “kids” injectie. ‘t Is wel erop of eronder dan hé…het gaat weg of je gaat er aan onderdoor ;)
Tiens…Die Bart …die werkt toch ook in een reclame buro zekers ….
Hangt ervan af of je je job graag doet natuurlijk.
Wat sociale leven betreft: ik vind dat nogal krasse uitspraken. Je werkt toch om te leven? Oké, het legt niet af om elke avond tot een kot in de nacht op café te willen zitten zoals een student. Maar volgens mij is het even gezond om elke avond pas om 22 uur pomp af thuis te komen, ‘s ochtends om 7u al weer op de baan te zijn en in het weekend enkel in bed te liggen om te kunnen recupereren óf nog ‘vlug’ nog een paar dossiers te verwerken.
Ligt het trouwens aan mij of komen we meer en meer Amerikaanse/Japanse toestanden tegen waarbij verwacht wordt dat een mens zich het ganse jaar slaaft om dan een paar daagjes met verlof aan de kust te kunnen gaan tijdens de zomer of zo?
‘t Is een rat race, ‘t leven…
ik denk dat pieter gewoon iemand is die, als hij iets doet, dat ook goed wil doen. En door die inzet krijgt hij een plezierig gevoel. Het probleem is dat hij ook veel andere dingen met evenveel inzet wil doen, zoals zijn leven naast het werk. Pieter, je hebt eigenlijk een luxe-probleem, en daar moet je blij om zijn. Er zijn namelijk ook mensen die de apathie van een overjarige aap hebben. Dan heb ik liever levenslustige mensen als jij. En ja, als je je werk graag doet, dan is je werk een heeeeel groot deel van je leven (in verband met de ‘levenslustig’).
Nu enkel nog een goeie balans zien te vinden…
Aan alle IT en andere specialisten die hier rondneuzen: homework ! Met alle moderne middelen die de snuggere medemens ons ter beschikking stelt, kunnen we zo heel veel tijd uitsparen en onze work-life balance optimaal houden.
Om verder op deze discussie te bouwen. Ik vind dat bedrijven veel meer privétaken van hun werknemers mogen overnemen. Als zij mijn was doen, zorgen voor deftig eten ‘s middags zodat ik ‘s avonds niet meer moet koken of voor een gesloten winkel moet gaan staan etc. etc. dan ben ik bereid lang(er) te werken. Maar schijnbaar hebben de Belgische bedrijven dat niet door…
Tegenwoordig kan je beter een arbeidersjob hebben, dat zeker niet slecht betaald is én met vaste uurtjes vakbond, dan een bureaujobke op een bedrijf waar overuren niet worden uitbetaald of gecompenseerd met vakantie. Een arbeider kan natuurijk minder makkelijk opklimmen, dus op lange termijn klopt mijn redenering waarschijnlijk niet. Maar bij de jonge starters zeker wel.
“Je kan nog maar het beste zelfstandig worden in iets wat je graag doet, dan heb je perfecte controle over je werktijden vs social life vs verdiensten. ” Zo gaat de Mythe. LOL. Eens checken bij mijn vrouw of het echt zo is.
—
Zolang je hier meer dan 10 dagen vakantie hebt per jaar – 21 minimaal tot 30 – gemeengoed – en 50 voor de ambtenaren, kan je hier niet echt spreken van US toestanden (10 dagen vakantie). Verder denk ik dat de arbeidsethiek veranderd is de afgelopen decennia: van ‘werken-om-te-leven’ naar ‘leven-om-te-werken’. Niet echt een gave evolutie maar gedreven door een dolgedraaide consumptiemaatschappij steunend op prestatiedrang en uiterlijk vertoon als waardemeter en differentierende factor tussen mensen onderling … wat verwacht je dan?
—
Leesvoer voor iedereen die een ‘eye opener’ nodig heeft: ‘Statusangst’ van Alain de Botton. Koffietafelfilosofie eerste klas, maar wel aan te raden.
Je kan perfect met 6 a 7 uur slaap per dag toekomen. Van 12 a 1u tot een uur of zeven ‘s morgens zou moeten kunnen. Je wordt dat snel gewoon en ik heb helemaal niet het gevoel dat dat op mijn gezondheid speelt. Integendeel, ik maak nu tijd voor wat sport, ontspanning en sociale contacten en ik heb me nog nooit in mijn leven zo goed gevoeld. Vroeger ging ik vroeger mijn bed in en zat ik vaak alleen. Ik kan je verzekeren dat ik me toen een stuk minder aangenaam voelde in mijn vel. Als je langer werkt, moet je gewoon tijd maken voor andere dingen en een beetje slaap weglaten. 8, 9 of 10 per dag maffen is nergens goed voor.
7u slapen per dag valt bij mij dan ook niet onder de noemer “op slaap besparen”, ik had het eerder over slapen van 3 tot 6 ofzo, dàt weegt op de gezondheid. Uiteraard is teveel slapen ook nergens goed voor, dat is tijdverlies.
Slapen van 12 tot vijf vind ik ook lichtjes te weinig.
Maar meer gaat gewoon niet…
Oholic en teruggekeerde balletjes-in-tomatensaus. Wat is het verband ?
Is het fysiologisch ? Zou kunnen: de body te zeer belasten zorgt voor verwerkingslast van culinaire extra’s.
Is het familiaal ? Zou kunnen: als voorbeelden al niet wekken, dan blijken ze – na enige jaren – toch te trekken ! En op zich is dat niet rampzalig, ware het niet dat ik gisteren muesli met yoghourt zag terugkeren !
Is het ecologisch ? Zou kunnen: al dat warme winterweer is zo onnatuurlijk dat allerlei ongedierte ervan profiteert om ons te ondermijnen. Oholic is dat het maatje teveel, waardoor het systeem collapst.
Is het interactief ? Zal zeker zo zijn: te zien aan het aantal reacties zijn velen aangetast, staan overal emmers naast Vlaamse bedden, missen werkgevers hun werknemers, daalt de productiviteit … en moeten we nog harder werken.
Of hoe oholic verkeert in oholic.