Ik heb niks. De kranten staan vol over de financiële crisis. Aandelen die nog maar een fractie waard zijn van wat je er voor betaalde. Recessie en devaluatie van je centen op de bank. De veronderstelde opwaardering van je huis, die wordt weggemaaid tot een waardedaling. Maar ik heb niks. Tot mijn grote geluk of ongeluk.
Geen tienduizenden euro’s op de bank. Geen huis of appartement op mijn naam. En al helemaal geen aandelen of obligaties. Niets. Mijn meest waardevolle eigendom kan ik in één (foto)tas bij elkaar nemen en mee naar buiten wandelen. Een vorm van vrijheid, als je het mij vraagt. Maar met het ouder worden kan deze mentale vrijheid ook een verarming zijn.
Ik heb nochtans al heel wat geld verdiend. Nog voor ik legaal mocht vakantiejobben was ik al aan het klussen. Zomers gewerkt als student en nadien ook doorheen het academiejaar. Eerst een zware strip(boek) obsessie, gevolgd door het fanatiek kopen van plaatjes (vinyl) en draaitafels. Uiteindelijk gingen de centen vooral naar fotomateriaal.
En zodra ik voltijds ging werken kwamen daar nog twee uitgavenposten bij: reizen en eten. Niets beter voor je kortetermijngeluk dan lekker eten. Een instant vorm van geluk. Niets genialer voor een gezonde geest dan reizen.
Want dat is de ultieme vraag: wil je zoveel als mogelijk ieder moment van je leven gelukkig zijn? Of wil je terugkijken naar zoveel mogelijk gelukkige herinneringen? En waar zit het verschil? Een blockbuster geeft je plezier tijdens het kijken, maar je houd er achteraf weinig aan over. Een arthouse film moet je weleens doorploeteren, maar laat meestal een zeer sterke herinnering na.
Als het even kan, ga ik voor alletwee. Gulzig leven. Ik heb nu niets, dus heb ook niets verloren. Ik hoef mij geen zorgen te maken over wat ik kan kwijtspelen. Over het geld dat ik kwijt zou zijn, de waarde van mijn bezit die verminderd is. Maar ik heb ook geen lening, geen studieschuld en moet geen organen verpatsen om mijn huur te betalen.
Het lijkt me wel leuk om iets te hebben. Niet zozeer centen op de bank, want die zou ik toch maar verbrassen. Aan lekker eten en verre reizen ofzo. Maar een eigen huis ofzo. Iets van uzelf dat in principe de inflatie overleeft. Misschien behoor ik wel tot de laatste generatie voor wie dat min of meer een haalbare kaart is.
Ik bezit niets. Ik heb alles in mezelf geïnvesteerd. Niets zo onveilig als dat, want het kan van de ene op de andere dag gedaan zijn en je bent je investering kwijt. Tegelijkertijd is er geen groter potentieel dan dat, in jezelf investeren. Opleiding, ervaring, mensen ontmoeten, verre reizen, naar concerten gaan, lekker eten en u verwonderen over alles rond u.
Ik ben een heerlijk risico investering. Op het gevaar af geen return on investment te leveren en alle geïnvesteerde waarde kwijt te spelen. Maar met een positief risico om fantastische dingen te doen. Om waarde te creeëren. Voor mezelf en voor u. Ik bezit niets en ben de koning te rijk. Met mijn geluksindex zit het momenteel behoorlijk snor.
Geweldig. Ik heb de voorbije maanden ook geen gram medelijden gehad met wie wel ‘iets’ had en dat door de crisis kwijtgeraakt is -behalve dan met wie een job verliest.
Uiteindelijk is het een kwestie van te vinden wat je graag doet én waar je goed in bent, en hopen dat je daarvan kan leven, of het nu in een job is of in een kunstvorm of…
Ik woon in een huis met een ziel. En behalve dat wil ik vooral niet teveel hebben. Kinderen, ja. Vrienden. De basis. De essentie.
kan men Pietelaandelen kopen, dan? :-)
Nu ben je alleen voor jezelf verantwoordelijk. En doe je wat je wilt. Over een paar maand ga je alles toch iets anders bekijken. Geniet ervan. Geluksindex zal stijgen. Waarden zullen veranderen.
helemaal eens met de analyse. leedvermaak met mensen die (veel) verloren hebben is niet mooi, maar wel begrijpelijk als die mensen hun verlies willen verhalen op de belastingbetaler. als het goed gaat, wrijven ze zich stilzwijgend in de handen.
het ongebreideld leven vind ik alvast een noodzakelijke fase die je visie op het leven fundamenteel bepaalt.
Strips en vinyl … en dan zeggen dat je niks hebt. Als ik naar de waarde van de meeste comics kijk, dan zou ik mijn collectie voorlopig niet inruilen voor fortis aandelen.
Er is nog geen kleine é? :)
Misschien deze post binnen een halfjaartje nog eens updaten :D
Schoon gezegd.
Investeren in jezelf…
Geld aan eten besteden…
Dik worden dus? :)
Pietel, niet vergeten, je hebt wel iets: talent. En dat is volgens mij nogal altijd het belangrijkste. Want dat overleeft recessies, dat overleeft alles.
Ik geloof dat er toch een moment gaat komen als je dit binnen een paar jaar herleest dat je denkt: “Toen was het toch eenvoudig om zoiets neer te schrijven! Had ik geweten wat ik nu weet…”
Maar dat hoeft natuurlijk u niet tegen te houden er van te genieten!
Je hebt:
- “a bun in the oven”
- en binnenkort de daarbij horende kosten
- en een hele hoop geld aan huur opgedaan
- …en ja, dat is minder dan een lening afbetalen, maar de meerwaarde van een eigen huis/app had je al een stap verder gebracht
- nog een koude douche te verwachten als je met “niets” bij een immotheker aankomt ;)
- bovendien een afkeer voor Gyproc. Gaat niet samen met huis kopen + niks hebben ;)
- een eigen mening/lifestyle die alle respect verdiend, dus forget all of the above. Live and learn
En zo’n strip- en vinylcollectie kan ook wel wat waard zijn. Ik zie de mijne toch ook al een tijdje als stabiele investering, als de vriendin zich afvraagt wat al die nest in de kast staat te doen en waarom daar zo nodig nog dingen bijmoeten.
“Mijn meest waardevolle eigendom kan ik in één (foto)tas bij elkaar nemen en mee naar buiten wandelen.” Zo klein is uw madam nu ook weer niet hé.
mooi gezegd pietel! Kort even iets ivm “een huis hebben”:
Heel de kleinburgelijke vlaamse noodzaak om zo snel mogelijk een huis te kopen kan ik niet goed begrijpen. Huur toch in het begin een stekje zodat je altijd een nieuwe weg kan inslaan. Als je dan de leeftijd bereikt waarop je “je wil vestigen”, kan je nog steeds iets kopen.
@yves ferket: een stap verder door te kopen? Ik huur hier een appartement aan – naar Belgische normen – een bodemprijs, en als mijn venster geverfd, de silicone rond mijn bad vervangen, of de verwarming hersteld moet worden, bel ik naar de verhuurder en moet me zelf geen zorgen maken. Die investeringsstap verder weegt voor mij persoonlijk niet op tegen de relatieve onbekommertheid van een huurwoning.
@Herfstmensje: hoe graag ze elkaar allicht ook zien, ik denk niet dat Pietels madam blij zou zijn moest hij zeggen dat ze zijn eigendom zou zijn. Toch?
Trouwens, ze moet mee naar buiten wandelen, want wie gaat er anders die (foto)tas dragen?
helemaal mee eens met je levenstijl :)
als we allemaal eens wat meer dingen zouden doen die ons gelukkig maken, ipv dingen die we menen dat we moeten doen..
helaas is dit maar een fase in je leven denk ik (@de kleine :))…
en hoe zit het met ‘de toekomst’? dan wil je toch wel zeker een centje hebben voor je pensioentje..
‘t Is in elk geval een goede anti-diefstal post. Ik heb ook niks! Lezen Oost-Europese bendes blogs? Misschien op hun iPhones met afgevijld serienummer.
Snugger!
Ik heb het meer voor een schoon stuk grond kopen, en daar zelf een huis op (te laten) zetten. Dan is het helemaal naar mijn goesting.
kijk, ik heb wel iets, en ik lig ook niet speciaal wakker van dat iets dat nu minder waard is dan pakweg een jaar geleden, maar als jij werkelijk niets hebt, dan heb je je de laatste jaren toch te weinig laten betalen mijn gedacht
uw ietwat boeddhistische visie – bijna volledig onthecht van alle materie – is wel schoon, maar het is soms ook wel plezant om iets te hebben. Het moet niet veel zijn, liefst niet teveel zelfs, maar iets is leuk. Het is niet slecht om iets te verliezn te hebben, vind ik. Dat bindt mij aan mijn leven en maakt me kwetsbaar. Ik heb ondertussen een klein beetje geleerd dat kwetsbaarheid ook iets goeds kan zijn…
Bovendien zijn mijn lief en ik nogal aanvullend op elkaar. Hij leert mij geld uit te geven en ervan te genieten en ik leer hem wat zuiniger te zijn en te sparen…
Schoon, mooi gesproken. blijkbaar heeft die investering in jezelf vruchten afgewerpt. wat dat betreft een schappelijke ROI! Toch op je hoede blijven, zou ik zo zeggen. Je zal je niet aan pampers ‘praten’.
Ik heb tot voor kort niets gehad, twee koffers – zoiets. Overal en voornamelijk in het buitenland gewerkt: en ik heb me toen nog nooit -zo- gelukkig gevoeld. Alleen wéét ik dat nu maar pas: want nu heb ik een huis, een lening en facturen die iedere dag in de brievenbus zitten. En weet je wat? De dag dat die vurte lening afbetald is, verkoop ik mijn boelje en ben er terug vandoor. Ergens duiklessen aan een zonnig strand geven – of zo.
Om uw gelukzalige “inner peace” zeepbel even te doorprikken:
Een beetje reserve aanleggen voor uw aanstaand pietel(inne)ke mag wel denk ik (ik moet hier ergens aan eekhoorntjes denken, maar misschien zit jij nu in een ander sprookje?)
Ik ben al blij met mijn leuke verzameling design en fijne collectie plaatjes. Al de rest is voor na de “crisis”.
Achter zo veel hedonisme zit vaak wel een ouderlijk ‘iets’ als onderpand.
Niks?
Heb je niet een fantastische vrouw, alleh, vriendin?
Innige deelneming Bert.
@sideburns: Ik heb altijd evenveel opgedaan als ze mij betaald hebben. Ongeacht het bedrag. :)
Ben van mening dat je naar je meerwaarde moet betaald worden. Je kan hoog inzetten en je op je potentieel laten betalen, maar dan lig je er ook als eerste uit als het tegenzit.
@all: ‘t is niet zo dat ik niets wil hebben. Ik wil wel graag een huis bijvoorbeeld en veel geld op mijn bankrekening heb ik altijd graag gewild. Maar als ik keuze’s maak en actie onderneem heb ik voorlopig vooral in mezelf geïnvesteerd.
De nood aan een huis dringt zich op en dat zal ook mijn enige haalbare vorm van sporen zijn: afbetalen. De essentie is dat ik mij ergens blij maak met de idee dat ik niks heb verloren, omdat ik niets (materiaal/financieel) te verliezen heb.
wij hebben wel iets, en we leven nog steeds even onbezorgd als altijd. Zoals Pietel zei: ik doe zoveel geld op als ze mij betalen, altijd al. Vroeger had ik een job waar ik 30% meer verdiende dan bij deze, en toen deed ik mijn boodschappen in de duurste winkel van Gent en kocht ik iedere maand twee jeansbroeken van 200 euro. Nu winkel ik in de colruyt en koop ik twee jeansbroeken per seizoen. Is dat erg? Maar bijneent. ik ben gelukkiger nu, dus mijn rekening is rap gemaakt.
Ons huis kopen hebben wij gedaan vanuit de optiek dat wij toch alles opdoen, en dat we dan beter binnen twintig jaar iets tastbaars kunnen overhebben. Aangezien wij vroeger slechts 200 euro minder huur betaalden dan dat we nu afbetalen, kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik nog geen moment gevoeld heb dat we iets af te betalen hebben. Reizen, uit eten en uitgaan: het schiet er niet bij in. Ik zou het ook niet willen, stel u voor.
Ik ben ook zo. Ik doe op wat ze me betalen. Dat huis dat we gekocht hebben is voor ons onze enige vorm van sparen. Maar pak mij mijn reizen niet af en mijn eten, dat zou ik niet kunnen. Dan maar wat trager. En geld op de bankrekening, dat is iets wat wij niet kennen, dus de financiële crisis raakt mij daar alleszins niet. Al leef ik uiteraard mee met de mensen die hun job verloren hebben.
Ik heb niks. Wat je bent dat heb je!
Raak stukje. Doordenken waard.
Generatie Y blijkt niet crisisproof
http://www.depers.nl/binnenland/286648/Generatie-Y-blijkt-niet-crisisproof.html
Wij deden ook steeds het geld op dat we verdienden. Op een moment besef je dan dat dat niet eeuwig kan duren. Daarom kochten we een huis. Twee jaar na onze aankoop blijkt dat dat de enige juiste investering was. De ‘silicone rond ons bad’ moeten we nu wel zelf vervangen, maar dat nemen we erg graag bij. Eten en reizen zijn er wel bij ingeschoten, maar de snowboard en zomervakantie zijn overeind gebleven, er zijn veel mensen die hiervan alleen kunnen dromen.
Uiteindelijk komt het erop neer dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken hoe hij wil leven. Wij konden nu allebei met een dikke Range Rover Sport onder ons gat rondrijden, maar in de plaats daarvan kozen we voor een hypotheek en verwachten we ook een kind. Het huisje wordt elke week meer onze goesting, en investeren in onszelf daar gaan we eeuwig mee door.
Achteraf gezien heb je ‘gemeten in Geld ‘ wellicht de juiste keuze gemaakt. Maar vooraf wist je al dat jouw keuze om te reizen en te genieten een goede keuze was, gemeten in Geluk. Leuk verhaal, dat nu heel actueel is geworden. Groetjes Marleen.
Naast geluk is er nog een andere valuta van onschatbare waarde: uw reputatie (karma, kudos of whuffie). Het is nog zoeken naar de juiste online tool om het adequaat te kwantificeren maar ik denk zolang je dit soort stukjes blijft schrijven dat de index netto-positief zal blijven staan.