In limburg zijn de mensen vriendelijk. Ze eten veel, drinken nog meer, gaan naar de kerk en bakken geweldig goede vlaai.
Een uitzonderlijk reservaat, inderdaad, van gastvrijheid op ons Europese continent.
Ik had wel twee opmerkingen:
1. Waarom bouwt iedere Limburger binnen de schutkring van 100 meter van het ouderlijke huis zijn eigenste optrekje?
2. Waarom spreken ze van ich, dich, mich en tich? Of met andere woorden, waarom versta ‘k er geen zak van?
Slotconclusie: In Limburg leven geweldig lieve. Vooral mama vriendin en papa vriendin.
Maar ondanks een grandioze talenknobbel, is er voor mij nog wel wat werk aan de winkel.
u kan me altijd inschakelen als simultaan-vertaler. mijn madame heeft gelijkaardige problemen. misschien een zelfhulpgroep?
1. Da’s makkelijker om later grootouders in te schakelen als babysit.
2. Deutschland is vlakbij.
En de Limbabwee is een muziekcafé in Heusden-Zolder, een halve kilometer bij mij nu vandaag. Prettige maandag overigens. :)
Bij ons praten ze niet met “ich dich en mich”, maar met “tjie, geilles”.
lol, neen hoor hier in het zuiden van Limburg praten er veel dialect, maar ik versta er soms ook niet alles van, ik persoonlijk praat ABN omdat ik nooit genoten heb van dialect te leren spreken (spijtig eigenlijk, is soms grappig om te horen)
hmmmmm…. ik zie daar ’schoonmoeder’ bij de tags staan…. iets te vertellen ;)
ROFL @ punt 1 en LOL @ vlaai-tag ;-)
Ik speelde het spelletje omgekeerd, toen ik nog regelmatig in de Limburg kwam: plat Westvlaams spreken: zeer weinig limburgers die u verstaan, behalve diegenen die het gewoon zijn :)
Wel, om u meteen met beide voeten op de grond te rammen, zelfs met “werk aan de winkel” zal het niet lukken om er iets van te verstaan. Ik versta na 9 jaar nog steeds praktisch “de ballen” van wat mijn de familieleden van mijn schoonouders beginnen te vertellen in hun dialect als we weer eens op een familiefeest zijn. Vriendelijke mensen, daar niet van, maar de helft van de tijd zit ik braaf geïnteresseerd te knikken.