“Het is de laatste tijd precies wat minder.” Ze zeiden het plagerig, maar meenden het ergens wel. “Je bent teveel bezig met uw werk.” Vreemd dat te horen van mensen die boven u staan. Ze lezen mijn blog en zijn kritisch. Het eerste bericht op deze blog dateert van 23.09.04. Sindsdien heb ik heel wat watertjes doorzwommen. De frequenties van berichten, de stijl, de thema’s zijn continu blijven evolueren, met een rood draadje doorheen gewoven. Er is een fijn lezerspubliek en toffe interactie in de comments.
Tegenwoordig mik op één artikel per dag, dat iet of wat ergens op trekt. Ik durf niet te zeggen dat het kwalitatiever is, maar je werkt een idee uit en dat vind ik interessanter. De foto’s zijn grotendeels verschoven naar mijn fotografieblog. Tussendoor zwier ik er leuke kleine dingetjes tussen die ik ergens oppik. Quick and dirty.
Waar ik inderdaad minder tijd voor heb is om eindeloos te surfen. Heel het web af te schuimen. Ik zie nog steeds heel veel, maar heb niet altijd de ambitie om daar een bericht van te maken. Ik ‘share’ heel veel via email. Relevante tips naar de juiste mensen. Ik lees ook veel voor klanten. Ik lees daarnaast meer professionele blogs en met de gedachten daarover wil ik u niet steeds lastigvallen. Het interesseert mij, maar u waarschijnlijk niet in die mate. En een derde blog over professionele activiteiten, die boot houd ik propertjes af.
Bloggen is mijn beroep niet. Ik doe het er bij, tussendoor of er naast. Mensen zijn gewend kranten & magazines te lezen en naar het journaal te kijken. Dat zijn mensen die betaald worden om content te produceren. Het is hun dagactiviteit. Dat verschil wordt weleens vergeten. Als ik veel werk ligt de activiteit hier lager en omgekeerd; in het weekend schieten de artikels zo uit mijn hoofd
Later in de discussie kreeg ik lachend dat andere verwijt te horen: “Ah, dus tussen het bloggen en het fotograferen door werk jij hiereen beetje.” Inderdaad. Hoewel al mijn activiteiten bij mij vanuit dezelfde drive vertrekken, doe ik het ene voor mijn werkgever, het andere voor de community en dat derde voor eigen klanten of vrienden. Voor de buitenwereld lijken dat verschillende rollen, voor mezelf is dat de logica zelf: alsof een mensen maar één ding is of kan. Of zoals mijn professor geschiedenis altijd zei: je moet de samenhang zien.
Dit weekend heb ik wat gratis content geschreven voor Nieuws.be onder het mom van ‘blogger van de week’. Een goeie truuk van de redactie om ego’s te strelen en inkomende links af te dwingen. U leest er enkele backgrounds over dit blog.
Mooi. Past je als gegoten. You’re a red monkey.
@ Jo: the question is: will they shoot me?
Leuk artikel. En dankuwel voor de vermelding!
Ondertussen sta je alweer mooi (en de naam van je baas) te blinken op pagina 11 van DS van vandaag. Goed gedaan, jochie!
Ik denk dat jouw diverse activiteiten nu net je grootste troef zijn in je job. Daardoor ken je online toestanden zowel van de kant van de gebruiker/end user als van de kant van de producent. Mede dankzij je blog heb je ook een sterk netwerk uitgebouwd van mensen met verschillende capaciteiten waarop jij (en dus ook je werkgever) ongetwijfeld regelmatig beroep doen. Voor adressenbestanden van competente mensen, wordt grof geld betaald, door de persoonlijke connectie is jouw netwerk nog meer waard.
Toen ik nog bazen had die niet luisterden naar de naam Bert Stephani, heb ik vaak gedacht dat ik gewoon een jaar of 10-20 te vroeg geboren was. Weerstand tegen mijn bijberoep maar als er een video of foto moest gemaakt worden was ik plots de goeie. Ik voel wel dat meer en meer werkgevers stillekesaan beginnen in te zien dat sommige mensen gewoon wat ruimte rond zich nodig hebben om hun potentieel optimaal te benutten.
Een bezig bazeke. Belooft als je ooit kinderen hebt… Niet?