Jongen.

Ik zag de jongen staan. Het was al jaren geleden. Tussendoor waren we elkaar weleens tegengekomen op een verdwaalde avond, maar verder dan dat ging het niet. Nu stond hij er, in een knap kostuum met witte schoenen eronder.

Ik herinner mij de jongen. Met een slijpschijf in de hand, in korte broek terwijl de glinsters tegen zijn benen spatten. En met de traktor in het bos, waar hij zo in de weer was achteruit te kijken dat hij voorin een boom tegen de vlakte ramde. Een taaie kerel die altijd met zijn glimlach antwoordde.

Nu stond hij daar. Brandweerman slash ambulancier. Met een vrouw, met wie hij een huis had gekocht. De mooie jongen die de aandacht van de vele mooie vrouwen altijd naast zich neerlegde. Aandacht die hij als een last beschouwde. Samen hebben ze een hond. Niets is nog hetzelfde.

Waar zijn de vroege ochtenden en late nachten, met jeeps, traktoren, slijpschijven, bosmaaiers en zelfs eens een handrem bochtje. Het was geen jongen meer, daar in dat kostuum. Een man, die zijn glimlach deelde met de jongen van weleer. Met een vrouw, een huis en een hond.

Ik verwacht mij aan gegrild vlees jongen. Een toren opgebrand hout, tweeënveertig blokken in totaal. En worsten boven de gloeiende kolen. Met pintjes en andalouse saus. Misschien breng ik voor het plezier een slijpschijf of een bosmaaier mee. Voor de herinneringen.