Hypertransparantie. Een kenmerk van de tijdsgeest zoals ik hem vandaag zie. Niet alleen supersterren of politici moeten tegenwoordig op hun tellen letten en heiliger zijn dan de paus. Vandaag krijgt iedere persoon en bedrijf te maken met hypertransparantie. We leven tussen glazen muren en zonder gordijntjes, waar iedereen inkijk heeft in je leven of organisatie.
De zus van Didier Reynders heeft het aan haar rekker. Ze is fan van de MR op Facebook, maar is rechter en moet daarom partijonafhankelijk zijn. Door op Facebook de MR ‘publiek’ te steunen, geeft ze een schijn van partijdigheid en wordt ze op haar vingers getikt. Dito voor de Zweedse rechter die oordeelde in de rechtszaak rond ‘the pirate bay’. Blijkbaar is ze lid van een belangenorganisatie die pleit voor de bescherming van auteursrechten. Opnieuw partijdigheid en hopla van de zaak gehaald.
Hypertransparantie is op zich geen probleem. Als je zegt wat je doet en je doet wat je zegt is er niets aan de hand. Zelfs al ben je een klootzak, zolang je maar eerlijk zegt dat je een klootzak bent kan niemand je wat maken. Zodra je jezelf als een heilig boontje gaat voordoen, kom je vroeg of laat in de problemen. Online laat iedere beweging zijn sporen na en kan zowat iedereen je sporen nagaan.
Mensen die veel liegen, moeten een goed geheugen hebben, wordt weleens gezegd. Mensen die zich anders voordoen moeten daar zeer consequent in zijn of ze lopen tegen de lamp. Bedrijven die zichzelf een imago aanmeten waaraan ze niet voldoen, krijgen garantie hommeles. Er is altijd iemand die je niet tof vindt, een concurrent, consumentenorganisatie, een kritische mens of iemand die op zijn pik is getrapt. En die komen achter u aan. Beware.
Zo heb je de krant De Morgen. Ze zijn gekend als kritische krant voor iedereen met een ‘open geest’, want die beleven meer. Een fotografenkrant, met de beste persfotografen van het land. Een krant met goede schrijvers, criticasters en columnisten. Een gedurfde, vernieuwende krant, niet voor saaie mensen als die andere kwaliteitskrant. Een krant met ‘awards’ voor innovatieve vormgeving. De Morgen maakte dat imago als krant lange tijd waar en werd door het lezerspubliek heel wat schoonheidsfoutjes vergeven.
Al een hele tijd hoorde je gemonkel vanuit de redactie over de huidige eigenaar van de krant. Redactie tegen management, nooit echt rollebollend over straat. Maar toen kwam de aankondiging van die ontslagen. Cijfers, namen, fotografen vervangen door abonnementen op fotoagentschappen, integratie met Het Laatste Nieuws en anderen. Een deel van de redactie ging zover dat ze een event organiseerden tegen het management en de hoofdredactie, om publiekelijk haar onvrede te uiten en de eisen van het personeel kracht bij te zetten. Een publiek gevecht, aanvankelijk sereen, later bikkelhard. Dodelijk voor het imago van een krant met een kritische en onafhankelijke redactie.
En dan heb je dit, een journalist van De Morgen die ontslagen wordt en zo goed als live vanuit de redactiekamer blogt. Heel wat journalisten zijn laat gestart met bloggen, maar eens ze er mee starten heb je een dodelijke combinatie: kritische geesten, een bijzonder scherpe pen op een platform waar iedereen toegang tot heeft. En niemand die hen kan stoppen. Later volgde ook dit bericht.
Intern en ‘onder ons’ bestaat niet meer. Een krant als De Morgen moet dat weten, want haar nieuwswerving is er op gebaseerd. Vandaag moet je niet alleen meer rekening houden met je eigen collega’s of personeel. Je kan er niet meer van uitgaan dat het binnen vier muren en misschien ook nog aan de toog blijft. Het staat enkele uren later keihard op het internet. Mensen communiceren en het internet verspreidt nieuws bijzonder snel en naar bijzonder veel mensen. Als zelfs één van uw online meest actieve en gewaardeerde journalisten zich vragen stelt en kritisch uitlaat, dan zit je in de shit.
Internet, hypertransparantie en imago. Waar een bureau en marketingdienst jaren aan werken kan snel van tafel liggen. Je een goed imago aanmeten is één. De tering naar de nering zetten en dit continu waarmaken in ieder facet van je organisatie en via iedere medewerker is iets anders. De Morgen wordt geschreven door kritische pennen en gelezen door kritische geesten. Die zet je niet zomaar even buitenspel.
De hoofdredactie en management van De Morgen staat voor een afschuwelijk moeilijke taak om de reputatie van de krant de komende weken, maanden en jaren hoog te houden. Om haar imago in de praktijk om te zetten. Daarvoor zal ze in de eerste plaats het vertrouwen en de steun van haar redactie voor moeten terugwinnen. En ondertussen kijken wij allemaal mee vanachter dat grote raam, waarbij we kunnen meeluisteren wie wat zegt en wat de reacties daarop zijn.
Hypertransparantie mijn liefste krant, begin er eens aan en durf communiceren.
Related posts:
zo’n groot internet en toch weet iedereen elkaar zo makkelijk te vinden. En ook alles wat er over lkaar gezegd wordt…
Het Pentagon dacht in 2003 het ultime middel gevonden te hebben om de oorlogsverslaggeving ‘their way’ te laten uitgaan : The embedded journalist, stuur de journalist mee met de troepen die Irak binnentrekken. Hij wordt als het ware één van de boys en zal ‘hun verhaal brengen’, lees geen kritische blik en pen meer. Het leek wonderwel te werken ook, in het begin van de campagne zag je journalisten ‘lyrisch’ en ‘poëtisch’ worden over “golven van staal en vuur die de vijand (Iraakse troepen) verzwolgen”…
Tot soldaten hun weg vonden naar het internet en kritische blogs verschenen, niet van actiegroepen, pacifisten of kritische sterren maar van de eigen GI’s (er zat zelfs een Kolonel tussen). Geen probleem voor Rummie : controlleer het internetgebruik (blogs werden afgesloten en gewist) en dreig de mannen af met een overplaatsing van hun air- conditionned kantoortje in de Green zone naar front duty in Fallujah of latrine-duty in Abu-Graip.
Nu we het toch over Abu-Graip hebben : Het grootste probleem voor het Pentagon was echter de GSM en digitale camera’s die de GI mee hadden en de ‘vakantiekiekjes’ die ze maakten en opstuurden naar het thuisfront over…. de mishandelingen van gevangenen in Abu-Graip.
DM was altijd mijn krant, maar nu ik me een beetje verdiept heb in wat er allemaal gebeurd en gezegd is is een (tijdelijke) boycot misschien wel op zijn plaats!
Als iets te weinig opbrengt, zijn ontslagen of hervormingen dan niet noodzakelijk? Pijnlijk dat wel….
@ Stijn: ik ben akkoord dat het beter is nu af te slanken dan binnen een jaar de krant op de doeken.
Het probleem is dat het management en/of de hoofdredactie dat blijkbaar niet goed uitgelegd en uitgevoerd krijgt. En dat journalisten misschien te weinig weten over het ‘runnen’ van een krant.
In beide gevallen: interne communicatie is nodig om intern goed samen te werken is nodig om extern uw imago niet kapot te krijgen.
het zou interessant zijn om te bestuderen wat er bij De Tijd anders ging dan bij De Morgen. iedereen heeft toen vrij hard gezwegen.
@pietel,
Tja,… hoe zeg je aan iemand dat je hem moet ontslaan.
Probleem is dat Van Thillo een paar maand geleden al bekend maakte dat er mensen bij de Morgen weg moesten en een paar dagen later aankndigde aan ‘een Nederlands avontuur te beginnen’.
Ik vind het verhaal van De Morgen zeer vreemd. Overal zijn er ontslagen, niemand vind dat leuk. Maar De Morgen schreeuwt moord en brand. Waarom, dat is mij nu nog steeds niet duidelijk… Het zijn toch ontslagen zoals andere ontslagen? Of niet?
Een gedurfde, vernieuwende krant, niet voor saaie mensen als die andere kwaliteitskrant. Dank je wel, kerel :-)
@Bart: de ontslagen bij DM zijn wel bijzonder onhandig aangepakt, dat verklaart zeker een deel van de commotie. Zie het verhaal van Bert Bultinck in Humo deze week. Daarnaast nog een paar van de meest imagovormende journalisten/columnisten (Bernard Dewulf, Hans Vandeweghe) op straat zetten om uw lezerspubliek te verbazen, en de soep is compleet
aah lol zit nu op uw gezicht te zien op canvas :p
Liesbeth is een vriendin van me en ik vond het héél erg jammer daarnet te moeten lezen dat ze haar schup afkuist bij de krant. Principieel en consequent.
Maar ik vind ook dat we wel héél veel aandacht besteden aan een vijftiental mensen die bij een krant aan de deur worden gezet. Ja, ik ben bezorgd om de kwaliteit van onze journalistiek en zeker in een regio die een zakdoek groot is, is het niet vanzelfsprekend kwaliteitsvolle kranten te maken. (En ik zeg dit niet omdat ik voor die andere kwaliteitskrant schrijf.) Maar bij Bekaert, UCO en een aantal andere bedrijven staan er meer banen op de tocht die disproportioneel minder aandacht krijgen.
In december vorig jaar heeft Stefaan Michielsen van De Tijd – toch een zusterkrant – daar een zeer interessant stuk over geschreven, een aanrader: http://www.mediakritiek.be/index.php?page=247&detail=268
@Lorin Parys
De commotie gaat, voor mij toch, niet over de dertien mensen die ontslagen zijn. Het gaat over hoe ‘men’ de toekomst van de krant ziet. En dat er bij de ontslagen mensen zeer opvallende pennen (genre Dewulf en Vandeweghe) en één gerenommeerde fotograaf (Filip Claus,…) zitten, dát zegt voor mij natuurlijk zeer veel over de toekomst van de krant. Mijn ontslag brengt, eerlijk is eerlijk, de krant an sich weinig schade toe. Ik had geen uitzonderlijke, voor de lezer belangrijke kwaliteiten als eindredacteur. Alleen trapt de eindredactie nu nog meer op haar adem, en dat zal de lezer merken.
De Morgen moet écht iets doen aan haar personeelsbeleid wil ze blijven presteren. Lees maar eens de getuigenis van Freek Smets (http://mensbrugghe.wordpress.com). Het is ondertussen alleen maar erger geworden…
Dat artikel van Stefaan Michielsen slaat de nagel op de kop.
Dat het beleid van Wallonië voor de anders zo kritische journalisten zelfs een voorbeeld wordt is tekenend voor de “twee maten, twee gewichten”-politiek die gehanteerd wordt.
Los daarvan is elk ontslag natuurlijk een drama, en daar zal het luidkeels geschreeuw van journalisten weinig aan veranderen.
Ik deel je analyse over die interne/externe communicatie.
‘t Probleem is – en dat gaat gepaard met die open communicatiecultuur – dat er op voorhand al een gebrek aan vertrouwen was.
Daar ligt m.i. ook de grote uitdaging: dat vertrouwen herstellen door bij iedereen de angst te overwinnen om open te communiceren, om je ‘kwetsbaar’ op te stellen.
Door zaken achter te houden en gebrekkig te communiceren hebben heel wat mensen bij De Morgen enkel hun bestaande mensbeeld bevestigd, nl dat mensen leugenachtige, onbetrouwbare en egoïstische schepsels zijn. Zo lijkt het alsof ze over flink wat mensenkennis beschikken.
Het omgekeerde is waar. Ze weten niks van mensen omdat er net heel weinig openheid, heel weinig eerlijkheid en heel weinig menselijkheid (de kleinmenselijkheid daar gelaten) getoond is.
Wie wat van mensen afweet, weet dat-ie eigenlijk heel weinig weet tot je met mensen op een open en eerlijke manier in dialoog gaat, tot je je eigen stereotypen als een hypothese durft te zien en niet als een feit. ‘t Schijnt dat zoiets een schone eigenschap is van een vakbekwame journalist en een straffe ondernemer met visie.
Deze ontslagen liggen voor mij logisch in het verlengde van de weg die DM heeft gekozen. Het is een formele bevestiging van de inhoudelijke versmalling.
Voor mij is DM de laatste 6 jaren een HLN geworden, met alleen nog de vorm van een kwaliteitskrant. Zo veel aandacht voor assisen, flinterdunne bijlagen, minder buitenland, minder economie… Te veel sensatie in de koppen.
En waarom is Y. Desmet, die ooit zou opstappen bij grote journalistieke fouten, zo stil?