Ik slaap heerlijk. In mijn eigen bed. Wij slapen heerlijk, in ons eigen bed. Om elf uur ‘s avonds uw nest in kruipen en er om zeven uur ‘s ochtends uit rollen. De volle acht uur, heerlijk slapen. Het nieuwe appartement is al helemaal van ons.
NY was fantastisch, maar niet in eigen bed. Gestart met een vliegtuigzetel, naar een huiskamerzetel, over een hotelbed, in een heerlijk nieuw bed, langs een zetelbed in lawaaierig appartement tot de vliegtuigzetel in de reis terug.
En dat gaat zonder probleem, maar is niet hetzelfde als het bed dat thuis staat. Niets bijzonders daaraan, behalve dat het van ons is. Dat we de geluiden kennen, dat ik in het donker de weg vind om te gaan plassen.
Op lange termijn heeft thuis zijn iets verschrikkelijks ordinair, maar de eerste week na een verlof is er niets heerlijker dan dat. ‘s Avonds stomweg in uw zetel gaan zitten. Even niets anders doen, nergens naartoe gaan en niemand zien. Ik kan er deze week niet genoeg van krijgen.
Ik heb net hetzelfde. Ik sleur altijd mijn kussen mee wanneer ik ergens anders slaap en dat helpt, maar het is toch nooit zo goed als thuis.
ik zit momenteel in precies dezelfde vibe.
Ik heb nu ook dat gevoel, mijn eigen bed, zaaaaaaalig! Geniet er nog van!
Goe beschreven, heb ook altijd dat gevoel na een reis.