Gisteren las ik enkele berichten over ‘Beste juf’. Ik stond een beetje achter in de feedreader en las eerst de artikels als reactie op het originele artikel. Daarna las ik ook nog eens de comments op de originele berichten.
Om een lang verhaal kort te maken: Michael schrijf een overpeinzing op zijn blog neer in briefvorm aan de lerares van zijn zoon. Waarschijnlijk om het van hem af te schrijven. Zijn verhaal. De juffrouw of school in kwestie worden niet vermeld en zijn op geen enkele manier aan het bericht te associëren. Blogging business as usual, mijns inziens.
Op zijn bericht komen nogal felle reacties en ontstaat een stevige discussie, die wordt verdergezet door nieuwe artikels die andere bloggers plaatsen. Vooral de hevigheid waarmee Michael collectief werd verweten dat hij fout was, dat hij verkeerd gehandeld heeft en dit artikel niet op zijn blog mocht zetten stootte mij tegen de borst.
Sinds wanneer gaan wij elkaar zeggen wat juist en wat verkeerd is, hoe anderen zich moeten gedragen en dat hij of zij verkeerd is. Een mening ja, iemand veroordelen neen. Leven en laten leven. Mijn tegendraadse aard zegt dan: laat ons eens in het geheugen graven naar een straf verhaal en hier dik over gaan. Goed fout.
Trauma’s? Gefrustreerd? Allesbehalve. Ik kan tientallen verhalen brengen over zulke leraars, net zoals ik er tientalle positieve verhalen kan vertellen over goeie leerkrachten. Ik had er al jaren niet meer aan gedacht, maar op zoek naar een straf verhaal kwam de M!spel al snel bovendrijven. De klootzak.
Een fout artikel, inderdaad. Dat doe je niet, zeer zeker. En daar komt het op neer: ik doe dat wel. Net zoals ik kwaad werd als ik stukken uit de bijbel moest reproduceren, word ik kwaad als ik zie hoe Michael wordt verweten dat hij de opvoeding van zijn zoon verkeerd aanpakt. Je moet de mensen niet zeggen wat ze wel en wat ze niet moeten doen.
De reacties op dit artikel kan ik op zijn minst interessant noemen. Mensen die van de leraar les hebben gekregen vinden dit een terechte bashing. Mensen die dit blog en mijn rol daarin goed aanvoelen, vonden dit grappig. En anderen waren heel serieus, vonden het over de lijn gaan, vonden mij een klootzak. (terecht trouwens) Fantastisch, al die meningen. Ik heb er ook geen probleem mee om uitgescheten te worden op mijn eigen blog. Het bericht staat er. De internetpolitie verandert daar niets aan.
Alleszins. Ik ben normaliter de voorzichtigheid zelve als het aankomt op het publiceren van persoonsgegevens. Je kan daar veel miserie mee vermijden. Maar ja, ik ben ook een klootzak en compleet onredelijk uw macht misbruiken om iemand te bashen uit wraak, dat vind ik kunnen. Enkel en alleen omdat die persoon mij destijds zwaar gekloot heeft. Ik ben trouwens benieuwd hoe de echte m!spel op dat bericht zou reageren. Hij zou mij eens goed uitlachen waarschijnlijk, de rukker.
Een blog is een podium, waarop je een voorstelling van jezelf brengt. Uw mening, uw gedacht, uw goesting. Discussie en ineteractie is fijn, maar ieder doet zijn of haar ding. Het is je persoonlijke speeltuin voor uw eigen kleine goestingkes. Je moet elkaar niet zeggen wat wel en wat niet te doen. Morele bedenkingen ok, maar iedere vorm van veroordeling is voorbehouden aan het rechtssysteem. En nu moet ik u laten, want ik moet gaan kakken.
I’m not buying. Put some effort in it.
En, meneer de rebel, u bent zelf de moraalridder aan’t uithangen nu, dat besef je toch wel?
@ Inferis: “put some effort in it” !? Loop zeiken. Ik ben u niets verplicht.
Ik was nog zo aan het hopen dat je mijn blog niet meer wou lezen. Ijdele hoop zo blijkt…
Oei, toch niet in uw gat gebeten?
Zo ja, dan moet er iets mis zijn met de toiletpot, als ik het hier nog allemaal goed kan volgen.
Ik denk hé, ik denk dat de mensen vooral moeten doen waar ze gelukkig van worden. En dat het leven kort genoeg is dat er niet moet giftig gedaan worden tegen mekaar.
En als ge geen commentaar verdraagt, dat ge dan vcoral geen weblog moet beginnen.
Commentaar verdragen door iemand naar het te toilet te wensen is een vreede gedachtengang :) Maar het is er een die iedereen neemt.
Op een blog moet je je mening kunnen verkondigen, binnen de grenzen van de vrije meningsuiting uiteraard.
En aan de mening uiten an sich is er niets mis. Maar dat mensen het niet zullen eens zijn met een mening is bijna een evidentie, en daar moet men dan kunnen op reageren.
Er is en groot verschil tussen “je moet zwijgen” en “je mag dat niet zeggen” terwijl men bedoelt “ik vind dat je ongelijk hebt, en daarom is het jammer dat je dat zegt”.
Maar dat verschil is ook een dunne lijn in elke discussie.
Maar is het niet de essentie net om enerzijds je mening te kunne verkondigen, en tezelfdertijd kritiek te mogen geven?
Het ene gaat net samen met het andere.
Uiteindelijk, de gustibus colorisque…
Wat niet wegneemt dat ik het ook mielijk heb als ik dingen lees die niet passen in mijn visie natuurlijk. En hoge A-bloggers blazen al wat meer wind dan andere. Spijtig genoeg is het niet alleen een kracht, maar ook een domme trend van de laatste decennia, dat alles maar moet kunnen.
Hoe was dat eerste Big Brother liedje weer? “Leef jezelf” of zoiets? De voor- en de nadelen van het individualisme zeg maar.
Michael heeft het recht om om het even wat op zijn blog te zetten. Jij mag ook naar hartelust expirementeren, de grens zoeken en overschrijden, controverse uitlokken, een hatelijke post schrijven waar ik in feite geen behoefte aan had om hem te lezen, …
En omdat blogs een publiek medium zijn, mag iedereen zijn mening op die posts ventileren. Uiteraard liefst op een beetje een beschaafde manier. Als ze controverse uitlokken, dan is dat zo. Moet je achteraf ook niet gaan klagen dat de mensen in je comments wit-zwart denken, moraalridders uithangen enz…Als je jezelf wil uitleven via een blog, moet je de nadelen erbij nemen.
Ik moet hier vooral heel goed om lachen. En heb een groot “Yes!”-gevoel als ik denk aan de deugd die het moet doen om een paar vloeken richting de M!spel de wijde wereld in te sturen. En vraag me af of sommige mensen dan echt geen gevoel voor humor hebben.
Helaas slechts ten dele akkoord.
Een blog is een podium. Inderdaad.
Doch wel een podium waarin de blogger heer en meester is. Waarin hij dus gebruik kan maken van zijn macht om goede dingen te doen, doch waar hij ook misbruik van kan maken.
En dat is hier m.i. wat jij doet: je ge/misbruikt jouw parlofoon naar de buitenwereld toe om wraak te nemen op een situatie die volgens jou onrechtvaardig was. Doch zonder de mogelijkheid voor de betrokken persoon om met gelijke wapens te vechten.
Beeld je even de omgekeerde situatie in: er verschijnt plots een krantenartikel waarin jij met naam en toenaam genoemd wordt, jouw professionele kwaliteiten zwaar in twijfel worden getrokken en je een klootzak genoemd wordt. Dit alles op de voorpagina van de krant.
En de enige reactiemogelijkheid die je hebt is een lezersbrief te publiceren om wat weerwerk te bieden…
Zou jij dit fair vinden?
En “parlofoon” moest uiteraard “megafoon” zijn…
‘t Kakken deed klaarblijkelijk deugd.
I’m with Pieter: Gewoon bloggen wat je wilt bloggen. Als’t u nie aanstaat moet je der maar over lezen eh.
“Leave a Reply” / “Reageer” / “Uw mening” / “Laat iets achter” / …
Waarvoor dienen al die knopjes? Toch om je mening te geven over wat de blogger erboven geschreven heeft. In sé zijn er dan twee mogelijkheden:
1. “Je hebt gelijk. / Ik ben akkoord. / Goed gezegd.”
2. “Je hebt geen gelijk.” / “Ik vind dat niet.” / “Wat zeg jij nu?”
En je hebt eigenlijk ook nog de categorie “Haha. / Ik vind dat grappig. / Mooi geschreven. / …”
Maar Pietel vindt dus dat categorie 2 niet thuishoort in blogland.
Mja. Da’s ook een mening zeker?
Lap, weer twee…
En dan zijn natuurlijk ook mensen die teveel gevoel voor humor hebben.
Pietel heeft gelijk als hij zegt dat een blog een podium en een persoonlijke speeltuin is. En daar mag je schrijven wat je wil, zelfs al vindt quasi iedereen dat je ongelijk hebt en een lul bent. Als het er echt over is, zullen de betrokkenen je wel een proces aandoen. Hoe ver je wil gaan, is een keuze die je als blogger zelf maakt.
Maar de keuzes die je maakt, hebben altijd hun gevolgen. Een van die gevolgen kan zijn dat mensen reacties achterlaten op je bericht. Reacties waarin je lezers het fundamenteel oneens zijn met je mening, of waarin ze onbeleefd en grof worden. Ook hier kan je als blogbeheerder keuzes maken, maar als je commentaren openzet, moet je andere meningen kunnen verdragen. En niet verontwaardigd zijn omdat niemand meegaat in Jouw Grote Gelijk.
Als jij vindt dat de juf een trut is en de leraar godsdienst een klootzak, moet je dat kunnen zeggen. Net zoals je lezers moeten kunnen zeggen dat het walgelijk is dat je zo’n dingen schrijft. Als die 2 dingen er niet zijn, heb je geen blog. Simple as that.
Ben helemaal mee met Andhi. En met Kristof. Iedereen heeft altijd gelijk. Die houding heeft mij al vaak geholpen…
Wat me meer verontrust is dat je ‘klootzak’ als een eretitel draagt. Als het nog een geuzennaam zou zijn, tot daar aan toe. ‘Klootzak’ zoals sommigen Marc Didden (een absolute held) of Johan Anthierens (de scherpste maar ook warmste pen ooit) een klootzak zullen gevonden hebben… Maar die verstaan / verstonden wel de kunst om altijd aan de goeie kant van de lijn te blijven, om humor en zelfrelativering te blijven hebben of om het durven toe te geven als ze ernaast zaten. Recht voor de raap maar altijd in functie van de nuance.
Ik wil best met een klootzak in een café zitten. Maar hij moet dan wel blijven tonen dat hij zich als een klootzak opstelt omdat die houding op één of andere manier de wereld of z’n omgeving of voor mijn part zijn persoonlijke cavia beter maakt, wakker schudt, die nog bezorgd is om het algemeen belang. Klootzakken die dat niet doen, noem ik simpelweg egoïst. Dat ben jij niet. Lang niet. Zorg ervoor dat je dat niet uitstraalt, denk ik bij zo’n posts… Zoek naar de taal, de woorden, de beelden, die aantonen dat uw grootste klootzak-posts (zoals die Mispel-post) ook in functie staan van de zoektocht naar de nuance. Het vraagt meesterschap, ik besef het. Maar beter dat dan vaststellen dat je ooit ‘egoïst’ als eretitel gaat beschouwen. Zo zijn er ook mensen. Je wil ze niet kennen, denk ik…
Ik geloof dat elke mens veel verhalen heeft; en ik ga met Jo mee, namelijk dat veel afhangt van de kwaliteit van het schrijven zelf – zeker als je blogt, dan is in de meeste posts taal nog altijd je medium.
Een clevere attack op de leerkrachtkwaliteiten van de persoon in kwestie was, euh, slimmer geweest ipv. de hele persoon met de grond gelijk te maken. En hem zonder meer een klootzak noemen is smakeloos.
Eén van de meest gevreesde leerkrachten uit mijn schooltijd bleek vroeger iemand te zijn geweest met grote tuchtproblemen in de klas.
Zoals Yourcenar ooit zei: “Apprend à observer et pas à juger.” Niet dat ik zelf al zo ver ben.