DeAnalogeKloof.

De digitale kloof: de leemte die gaapt tussen mensen die vlot toegang hebben tot en goed kunnen werken met computer, internet, e-banking, e-government, en allerhand digitale toepassingen. De kloof tussen hen en mensen met weinig kennis van, ervaring met en toegang tot de digitale wereld. Deels een grens tussen arm & rijk, laag & hoog opgeleid en jong & oud. Om van de Westerse wereld en ontwikkelingslanden maar te zwijgen.

Ja, die kloof die is er. En zelfs binnen de digitaal ervaren groep is er het onderscheid tussen de generatie die is opgegroeid in de digitale wereld en de generaties die in de analoge wereld zijn opgegroeid. Deze laatste heeft zichzelf digitale vaardigheden aangeleerd. Ze staan als het ware met één voet in iedere wereld. Zoals mensen die ‘de frank’ nog hebben gebruikt, maar nu met de Euro betalen. Het is overschakelen, maar voor de meesten went het wel. Voor sommigen zal het nooit natuurlijk zijn.

Maar wat sterk onderbelicht is, is de analoge kloof: mensen die opgegroeid zijn in de digitale wereld en het weleens lastig hebben met de analoge wereld rondom hen. In de digitale wereld zijn tijd en ruimte relatief. Een email bijvoorbeeld, kan je altijd en overal ontvangen op je laptop of telefoon, maar voor een aangetekende zending moet je op een bepaald moment thuis zijn. Vervelend, want dat druist in tegen onze idee van virtuele vrijheid.

Zelf behoor ik tot de generatie die de opkomst van digitale media heeft meegemaakt. Als kleine jongen hadden de buren een commodore computer en wat verder in de straat speelden ze op een classic atari spelcomputer. Thuis hadden we een 0.86 met oranje/groen scherm en DOS. Later een 4.86 windows 3.0 en inbelverbinding. Gevolgd door een pentium II en breedband ADSL. Op mijn twintigste had ik een GSM, iets later een (oude) eigen computer en nadien een eigen laptop. Nog wat jaren later werden mobiel internet en de iPhone populair.

Online diensten zijn makkelijk toegankelijk. Digitale data kan je eenvoudig opslaan, copiëren en verzenden. Over de veiligheid denken we minder na. Maar wat als je naar het gemeentehuis moet, de bank of de post? Een afspraak maken via telefoon, je vrijmaken tijdens de kantooruren of er verlof voor nemen en wachten in een wachtzaal. We zijn gewend alles instant te krijgen via profesionele diensten, maar lokale overheden of dienstverstrekkers kunnen zo snel niet volgen.

Zelf liet ik deze ochtend nog bloed trekken. Of ik een ‘klevertje’ van de ziekenkas bij had? “Erm, neen? Ik heb toch een SIS kaart!?” Dus moest ik thuis op zoek naar een groen boekje onderin de kast met gele klevertjes met mijn naam op. Dito voor overschrijvingen. Administratieve zaken, papierwerk en onlogisch lijkende procedures. Op het werk moet ik ingeven welke gesprekken privé zijn op mijn gsm waarvan de rekening door het bureau wordt betaald. Hoe kan ik dat nu weten? Zoveel tijd steken zonder meerwaarde de creëren. Bouw daar eens een iPhone app voor!?

Het zal de komende jaren steeds duidelijker worden. Sommigen zijn mee, anderen niet. Niet alleen aan mens, consument, gebruikerszijde, maar ook aan bedrijf, overheid, dienstverlenerszijde. En met de standaarden die door internationale toppers worden neergezet, vinden we het onbegrijpelijk dat lokale diensten niet dezelfde functionaliteit en gebruiksvriendelijkheid aanbieden die we elders online krijgen.

De digitale kloof zal altijd blijven bestaan, maar zal minder op generationeel vlak zichtbaar zijn. De analoge kloof zal steeds scherper worden. Want de meeste ondernemingen worden nog steeds bevolkt en bestuurd door mensen van een oudere generatie, die geen problemen ervaren met de analoge wereld. Benieuwd waar dat naartoe gaat.

Related posts:

1. Verkoop.
2. Marchandise.
3. Jan Edward.