John Cleese was de eerste keynote spreker van de dag. Cleese is ondertussen een oude man. Je hoorde zijn ademhaling sterk in de microfoon, op een manier zoals alleen oude mensen kunnen ademen: luid en reutelend. Cleese had zich – voor de presentatie – in een mooi pak gehesen. Hij vertelde droogjes terwijl hij rustig over het podium wandelde.
En wat Cleese zei was zinvol en op een goede manier gebracht. Een interessante openingsact over creativiteit. Maar ook niets meer dan wat je in een goed boek over het thema vindt. Wel enkele leuke persoonlijke insteken. Naar het einde toe werd zijn eerder monotone aanpak wat lastiger, aangezien hij geen duidelijke pointes maakte. Ik miste passie en enthousiasme. Cleese fietste door zijn keynote heen, die hij duidelijk al ettelijke malen had gegeven.
Na de middag volgde Martin Heylen, tv-maker voor onder andere Man Bijt Hond. Heylen starte wat stug met papieren in de hand. Eens hij enkele filmpjes kon tonen kreeg hij het publiek makkelijk mee. Een bijzonder entertainende presentatie, goed gebracht en goed gebruik van video. Het persoonlijke verhaal dat Martin bracht was uitermate boeiend, maar de thema’s ‘creativiteit’ en ‘innovatie’ werden er telkens op het einde aangehangen.
Het publiek – inclusief mezelf – vond de presentatie zeer goed. Er werd veel gelachen en geklapt. Uiteindelijk miste ik wel een pointe. Heylen bracht het verhaal over het documentaire concept dat hij wereldwijd gehanteerd heeft, maar wat wil hij ons daarmee vertellen? Hij vertelde het alsof het publiek zelf met het concept aan de slag kon. IK miste een bredere insteek naar creativiteit, maar vond het de presentatie inhoudelijk sterk en amusant.
In de ‘roaring twenties’ sessies kwam Theo Jansen. Tegelijkertijd een soort van wetenschapper als kunstenaar, die je makkelijk op het niveau van Panamarenko mag plaatsen. Ik zag hem eerder aan het werk op een videoverslag TED Talks. De ‘beesten’ die hij maakt zijn prachtig, alsook de visie en fantasie die hij eraan geeft.
Als je zijn werk in actie ziet heb je mateloos veel respect voor een man die al 18 jaar doorgedreven aan zijn ‘wezens’ werkt. Er is een duidelijk evolutie van spieren, naar gewrichten, zenuwen en misschien ooit zelfs hersenen. En dat allemaal op basis van PVC buizen en petflessen. Het is genieten om een man als Jansen gepassioneerd te horen vertellen. Je mag deze man een genie noemen.
In het ‘quickshare’ parcours kwam Johnny Chung Lee kort aan het woord. Dat is de Aziatisch uitziende Amerikaanse jongen met de YouTube video over de gehackte nintendo Wii remote controle. Een web-celeb zowaar! Johnny sloeg het publiek achterover met op eenvoudige wijze te tonen hoe je een interactief scherm maakt, op basis van een projector, wii-remote en beamer. Johnny verspreidt zijn software gratis. De technologie wordt in heel wat scholen gebruikt. Op die manier sparen ze heel wat centen uit aan duurdere apparatuur.
Ik heb mateloos veel respect voor deze kerel. Hij gaat richting 10 miljoen views op zijn YouTube filmpje. Hij stelt alles in het doel om zijn kennis met zoveel mogelijk mensen te delen, zonder eigenbelang. Ik zag hem even voordien in de backstage, zonder te weten dat hij zou spreken. “I’m your biggest fan?” ontsnapte aan mijn lippen.
Steve Wozniak – medeoprichter van apple – sloot de dag af met een keynote. Anderhalf uur lang het persoonlijk verhaal van Wozniak, waarbij hij ergens tegen de jare tachtig moest afbreken. Interessant voor geeks – zoals mezelf – maar het gegeven ‘creativiteit’ moest er altijd wat tussen gemoffeld worden. Ik denk dat de non-geeks in het publiek minder geboeid (en wat ontgoocheld) waren.
Conclusie:
John Clees en Steve Wozniak hebben gedaan wat ze moesten doen. Headliner op de affiche zijn, grote namen als publiekstrekker. Wanneer ze op de affiche staan én fysiek aanwezig zijn is het grootste gedeelte van hun opdracht geslaagd. Wat ze uiteindelijk zeggen maakt nauwelijks iets uit.
En daar zit het probleem. Dit zijn ervaren mensen die bijna professioneel lezingen geven. Ze weten dat het publiek voor hen komt en teren op de jarenlange ervaring. Net deze slordigheid zorgt ervoor dat hun optreden punch mist. Hun presentatie is niet specifiek voor het event en het thema gemaakt. Het is niet toevallig dat beide heren geen presentatie projecteren, aangezien ze teren op ervaring en geheugen. Ze maken geen presentatie meer. En blijkbaar komen ze daar mee weg.
Opmerkelijk is dat non-hero Martin Heylen de sterkste indruk heeft nagelaten. Hij was de underdog en heeft zonder allures het publiek ingepakt. De helden van vroeger konden de hoge verwachtingen niet waarmaken en moesten het hebben van naambekendheid, nostalgie en vergane glorie.
De helden van vandaag zijn kerels als Johhny Lee. Nauwelijks of niet gekend bij het aanwezige publiek. En daar zit het hem ook: een mainstream professioneel publiek tussen de 30 en 50 jaar oud, zonder digitale levensstijl. Het is goed dat zij geïnspireerd worden en het belangr van creativiteit inzien. En daar slaagt Creativity World Forum mijns inziens wel in.
Ik zalf er zelf op dag twee niet bij kunnen zijn en moet daardoor Chris Anderson (Wired) missen. Als het over creativiteit, de nieuwe economie en een duidelijke visie gaat, is hij top notch. Ik hoop dat ik hem elders op op video later aan het werk kan zien.
Related posts:
John Cleese op zo’n beurs, dat is zoals Celine Dion in LA.
The Man With The Silly Walk is al sinds j-a-r-e-n een keynote speaker in het lezingencircus over de hele wereld en over van alles en nog wat. De man spreekt zijn verveling weg en spekt daarmee lekker zijn portefeuille (groot gelijk als je ziet wat men hem wil betalen): fee info (subject to change) $20,000-$40,000. Dan wéét je het wel. Ik zou er mijn geld niet aan hangen. Tenzij je wil pochen dat je erbij was, en dààr is het alleen maar om te doen.
Als je het verhaal van Woz helemaal wilt kennen kan je misschien zijn boek eens lezen. Voor geeks echt een prachtig boek.
Thanks for the update! Zondag zeker canvas+ bekijken lijkt me (als je telenet digital tv hebt). Hm… jij was geen telenet fan zeker? ;)
mmmm
Eens en niet eens: Cleese en Wozniak zijn inderdaad de publiekstrekkers, maar ik heb er wel degelijk iets aan gehad. Veel meer dan aan Martin Heylen (inderdaad erg witty maar toch weinig inhoudelijk vlees…).
Ik snap dat je Johnny Lee een held vind, en ik vond dat ook een sterke presentatie, maar die jongen heeft iets creatief gedaan en dat is sympathiek… maar daarom heeft hij nog geen grote inzichten te vertellen of leert hij me iets bij over creativiteit. Ik was over ‘t algemeen nogal ontgoocheld over die Quickshares – de Pecha Kucha-avonden in Brussel waren inhoudelijk sterker.
Maar: Wozniak en Cleese vertellen daar -met veel ervaring, jawel- een verhaal voor mensen die niet in de eerste plaats zelf creatief moeten zijn, maar ervoor moeten zorgen dat alle omstandigheden er zijn zodat hun medewerkers in optimale omstandigheden aan hun creatieve processen kunnen werken. Dat deden ze goed. Ik ben blij dat dat daar geen lessen of praktische workshops zijn. En ik ben ook blij dat creativiteit wat algemener geformuleerd en gevat wordt, en niet alleen vanuit de digitale levensstijl. M.a.w.: we hebben dezelfde conclusie, maar ik ging toch met een hele brede glimlach en opgefriste inzichten buiten.
Niet tot morgen? Jammer…
interessant stukje tekst. Ik snap wat je zegt en ik denk dat je wel eens gelijk zou kunnen hebben…
@ Jo: ja en neen.
Ivm Johnny: hij is continu creatief en heeft daar al éénmaal een geniaal uit gehaald. Hoe hij dit verspreid heeft en andere mensen gebruik van laat maken is voor mij een voorbeeld van de nieuwe creatieve economie. Deze jongen zal vermoedelijk nog veel meer laten zien. Google is ook begonnen met één creatief idee, waarna ze een bedrijf hebben georganiseerd op creativiteit en dat hebben doorgetrokken in een aantal zeer sterke producten.
Ivm Cleese & iWoz: hun inzichten zijn inderdaad goed, maar schetsen vooral de eigenschappen van een creatief persoon, een stukje van het creatieve proces e de randvoorwaarden van creatief zijn. Het advies naar anderen of toepassen van creativiteit in een professionele context was beperkt. Het was een mooie introductie om het belang en de eigenschappen van creativiteit aan te kaarten. Ik mag er toch vanuit gaan dat het merendeel van het publiek verder staat.
Het succes van Heylen was voor mij vooral de manier van presenteren. Cleese en iWoz konden op zijn minst een aantal quotes, inzichten of zelfs woorden projecteren. Als creatieve mensen moeten zij toch weten dat een groot deel van de creatieven visueel ingesteld zijn en zeer veel moeite hebben meer dan een uur aandachtig te luisteren naar iemand, zonder andere prikkel. :)
het grote verschil tussen panamarenko en jansen is dat de spullen van jansen werken en niet blijven steken in dromen. pana is creatief zondermeer, jansen combineert creativiteit én technisch vernuft. pet af voor deze meneer.
zo’n hoogmissen als CWF zijn goed voor het samenhorigheidsgevoel maar of ze mensen echt gaan inspireren, ik vrees ervoor. buiten de lijntjes kleuren is moeilijk aan te leren.
Niks gemist precies. Ik denk dat ik meer creativiteit haal uit een dagje TED kijken..en dan zou ik precies ok al twee van de presentaties gezien hebben…
update: dag twee was aanzienlijk sterker dan dag één… En het lag aan de kleppers
- Tom Kelley was lucide, helder, breed en concreet
- Dan Heath was veruit het strafste van de twee dagen, echt een superkeynote: grappig, direct, duidelijke tips en concrete leerpunten, vernieuwend, tonnen goeie voorbeelden… straffe kost
- Anderson: wat ervan te verwachten was. Een headliner.
Maar wat daartussen gepresenteerd werd… in de voormiddag een werkelijk tenenkrullend bloemenmeisje die kwam vertellen dat het belangrijkste in creativiteit ‘love’ is en dan gedichten bracht met een iets te hoge Phil Bosmans-factor. Even dacht ik nog: geniaal van Flanders DC dat ze hier Jennifer Saunders in vermomming de draak komen laten steken met, maar ze bleek écht te zijn. Helaas.
Ook de babbels in de lounge over innovatie in onderwijs was ontstellend richtingloos.
Dus: de straffe gasten deden het vandaag. Al bij al: twee sterke dagen.
… en ik vrees dat ik bij m’n idee blijf: Johnny is een goeie en creatieve knutselaar, en zijn YouTube-verhaal is inderdaad een goed voorbeeld van creatieve economie, maar hey: eigenlijk hoort die Johnny thuis in één van de slides van de grote gasten. Wozniak zijn verhaal is een soort Big Bang-versie van de Johnny-aanpak. Doordat Johnny zo concreet herkenbaar is slaat dat aan en maakt dat even indruk, maar ik leer er au fond niks mee over creativiteit.
Enfin: dat hadden we dus beter bij de toog gezegd zeker?
Cleese gaf onlangs zelf in een interview toe dat hij deze ‘dirty jobs’ moet doen om de allimentatie van zijn 3 ex’en te betalen. FYI.
@koekiemoon: helaas voor Jansen is een ander verschil met Panamarenko dat laatstgenoemde ook esthetiek, verwondering en ontroering in zijn werken legt – sommige van zijn realisaties raken me ook emotioneel, het werk van Jansen zegt me behalve wat technische aspecten eigenlijk helemaal niets. Het hangt er allemaal een beetje van af waar je bij het aanschouwen van die dingen naar op zoek bent…
@PeterK: de gustibus et coloribus non disputandum est, maar als ik Jansen zijn beesten over het strand zie bewegen met niets meer dan de wind … mooi hoor!
@YvesFerket: zeker veel gemist. Ben ook TED fan maar zoiets live meemaken is toch nog net wat anders. CWF2008 is zowat het dichtste dat je bij TED komt in België en volgens de vele aanwezige Hollanders zelfs in NL. Een echte TED in de low countries zou ons waarschijnlijk wel meer kosten dan € 295 (prijs in US is 6000 $)
Vond Woz zijn verhaal ook maar zozo maar anderzijds hoorde ik iemand zeggen dat zijn buurman letterlijk als een kind aan het janken was van ontroering. Nu ja, de man is ook echt wel gezchiedenis.
Ik vond Cleese wel heel goed. Goed gebracht en vele “mainstream professionals” waren onder de indruk (BTW Pietel: viel wel mee zulle wat dat mainstream betreft. Toch veel leuk jong geweld ontmoet).
Niet akkoord met Pietel over gebrek aan pointe van Heylen. Heylen zelf is voor mij de pointe. Waar stichting Marketing binnenkort een heel congres gaat nodig hebben, deed Heylen het in 1 uur: authenticiteit en “echt” zijn opent letterlijk deuren. Dat haal ik hier toch wel uit.
Vond Jef Staes ook wel een inspirerende verschijning. Had nog nooit van de man gehoord maar kijk, ne langharige kale uit de Kempen (je moet het zien om te geloven)kan wat mij betreft concurreren met die Amerikanen. Heeft me een paar oneliners bezorgt die ik bij ons toch ook eens ga gebruiken. En dan de ontwapenende creativiteit van Jansen. Al dan niet beter dan Panamarenko, I don’t care. Was gewoon schitterend.
@ Pietel: Spijtig dat je er tweede dag niet was. Was nog beter dan eerste dag. Kelley (WOW en dan heb ik zelfs zijn boek al gelezen) – Heath (Beste van hele CWF!!) en dan Anderson (beetje gelikt maar enkele dingen gehoord waarbij ik toch nog even bij stil ga staan). David Edwards viel zwaar tegen, ook al had zijn talk een coole titel (Creativity in the post-google generation)en doet ie schitterende dingen in Le Laboratoire in Parijs. Devon Reid ook niet mijn cup of tea maar ik ben wel blijven zitten. Aan de Flanders DC stand zeiden ze dat zij de meeste boeken van allemaal verkocht heeft, wat wel kan kloppen gegeven de lange rij die ik er zag. ben ook heel veel mensen tegengekomen die haar schitterend vonden. Ik dus niet. En raar maar waar vond ik de quickshare van de boerenbond ook echt heel goed. Een zenuwachtig bebrild jong manneke van waarschijnlijk hunne studiedienst bracht 7 voorbeelden van creativiteit in de landbouw in 7 minuten. Goede voorbeelden die duidelijk maken dat we die boeren niet moeten onderschatten.
Ik vond het echt top, mijn geld meer dan waard. Vond het beter dan Picnic. En zoals Cools (baas FDC) zei op het einde bleef de hele zaal altijd mooi gevuld (enkel bij Reid gingen er een paar weg) tot op de laatste minuut. En, ik ben er mijn oud-lief tegen het lijf gelopen: verdomme ze zag er goed uit…