Ok. Ik doe een poging. Ik schrijf normaal niet over nieuwsigheden waar Yves Desmet en andere commentatoren zich over uitspreken. Hoe kan u zich hier ontspannen als ik over hetzelfde spreek als al die andere media. Maar ik wil u mijn steevast onbescheiden mening niet onthouden.
Brussel… Volop onder de aandacht, wat de geweldig mooie term ’steekvlampolitiek’ heeft opgeleverd. Brussel. Ik werk daar. Al een jaar of vier, vijf en ondertussen op drie verschillende locaties. Tegenwoordig hok ik in Molenbeek, voordien was dat nog de kleine ring en lang daarvoor de buitenkant van Schaarbeek. Ik heb twee jaar in hartje Schaarbeek gestudeerd en een jaartje in Brussel centrum gewoond. Ik mag er dus iets over zeggen. Nooit veel miserie gehad, op enkele inbraken, overvallen en wat vandalisme na. Faits divers…
Het probleem is dat we Brussel als een probleem zien. En niet als een oplossing. (klink mélo hé) Wij Vlamingen drukken Brussel niet aan het hart. En de Walen eigenlijk ook niet. Of dacht u dat u alle Franstaligen in België over één kam kon scheren? Brussel wordt geplet tussen het Vlaamse en Waalse gewest/gemeenschap en gekleineerd door de Federale overheid. Iedereen wil een stukje, zegt wat wel en niet mag, maar vertikt het om er deel van uit te maken.
Dat is potverdekke onze hoofdstad! En de enige iet of wat echte (groot)stad in België. In ieder ander land zou ik er wonen. Parijs, Londen, Berlijk, Tokyo, New York, … Maar niet in Brussel. Want daar is de Vlaming niet thuis. Ze spreken er geen Vloms, het zit vol Araben en de rand is toch o zo dichtbij, dat we liever in Kortenberg, Meise of Ternat samenhokken. Of zoals ik: in Antwerpen en dagelijks ‘gelijk ne zot’ A-twaalven. Brussel, dat is iets voor Leuvenaars die twee jaar later terug in Leuven staan.
Brussel met zijn 19 gemeenten en 6 politiezones. De burgemeester is niet bepaald een Rudolph Giuliani of Job Cohen. De hoofdstad moet zijn centen bedelen bij de federale overheid. Dagelijks rijden bataljons bedrijfwagens de hoofdstad binnen. Like me, een bedrijfsbenz, smartphone en dure laptop in de tas. Met automatische deurvergrendeling tot in de bewaakte parking, voorbij de trainingsbroekdudes. Bij dageraad durven gaan we al eens een broodje halen. En ’s avonds het zelfde liede achterstevoren. Dag in dag uit.
Het probleem is dat iedereen buiten Brussel er een stukje van wil. Zijn zegje doen. Maar tegelijkertijd de stad niet aan het hart drukt. Hoeveel Vlaamse top politici kent u die in Brussel wonen? Hoeveel Brusselse premiers zijn er de laatste decennia geweest? De stad heeft geen banlieu’s, geen uitdijende achterstandswijken. Je zit meteen in Vlaanderen, een gordel die Brussel binnen zijn grenzen houdt. EU ambtenaren en mensen met centen steken graag de grens over naar de groene wijken net buiten Brussel. En de miserie blijft ’s avonds alleen achter rond de vijfhoek.
We gaan met Brussel nooit ergens komen als we de stad niet graag gaan zien, in onze harten sluiten en er ons om bekommeren. Wat moeten we echter aanvangen met al die werkloze jongeren, donkere kerels en bijhorende miserie? Hoe zorgen we er voor dat het Nederlands spontaan door heelder wijken klinkt. Wat doen we met die lelijke kantoorgebouwen, de auto-aders doorheen de stad en smerige straten?
Brussel zou fokking hard bovenaan de agenda moeten staan. Voor de komende tien jaar! Maak de boel één en zet er een sterke figuur bovenop. Geef Europa een paats zonder u kont te moeten verhuren. Zorg dat minstens de helft van de federale regering een verantwoordelijkheid over Brussel heeft. Kuis de straten op en biedt mensen een uitweg. Stop met Brussel de dumping van menselijke miserie te maken.
En wie weet. Wie weet na tien jaar keiharde inspanning en bijhorende centen, gaan we met z’n allen in Brussel wonen. Zoals dat in London, Berlijk, Parijs, Tokyo, etc. het geval is. “Steekvlampolitiek” Wat een mooie term. Ik hoop dat de ambitie van langere duur is. Ondertussen ga ik op de hoek een broodje Kalashnikov halen. En rijd ik daarna met de Benz Gotham city in. Veilig vanachter mijn blinkende voorruit overzie ik de stad. Met automatische deurvergendeling aan, of wat dacht u?
Feit? Brussel is de enige grootstad die België heeft (sorry Antwerpenaren, maar néén), en die kampt op dit moment gewoon met de problemen die elke grootstad heeft: armoede, onveiligheid, ghettovorming. Maar daar bestaan oplossingen voor – ik zou zelfs durven stellen dat een copy/paste van maatregelen in Londen, Parijs of Berlijn al veel zouden helpen.
Ik woon ook in Brussel, in Schaarbeek. En ook ik heb ’s nachts al eens iets te veel aandacht gekregen van rondrijdende auto’s in mijn buurt, en ik ken menig man die in de buurt van Rogier overvallen is. En ik ben er me volledig van bewust dat ik als ‘blanke’ rondloop in bepaalde wijken, ik in feite met een gigantische bord rondloop ‘overval mij’. En dat is niet goed – maar ik ken evenveel verhalen van mensen die op de Graslei in Gent hun handtas hardhandig afhandig is gemaakt (en is dat niet het charmantste plekje van Gent)? En ik heb in mijn jeugd in Sint-Niklaas – nu niet meteen een wereldstad – al meer rellen tussen politie en jongeren (zowel van Marokkaanse/Turkse/… als oervlaemsche afkomst) gezien dan ik proportioneel in Brussel nu meemaak.
We moeten niet doen alsof er geen probleem is, en een samengesmolten politiezone zou al veel betekenen. Maar waarom zou in godsnaam het Nederlands meer moeten weerklinken in Brussel? Brussel is inderdaad francofoon, maar dat komt door een groot deel ook door andere redenen – tel het aantal expats, buitenlandse studenten, gelukzoekers maar eens dat er woont. En uiteraard, die wonen niet noodzakelijk in de (duurdere) Vlaamse wijken, maar eerder in de relatief goedkopere quartiers als Molenbeek, Anderlecht, Sint-Joost, Schaarbeek. Een faire prijzenpolitiek qua huur zou bijvoorbeeld al veel kunnen betekenen voor de zogeheten ghettovorming in bepaalde wijken. Tuurlijk zijn die wijken zogeheten probleemgebieden, arme, jonge gezinnen worden daarheen gejaagd. Maar meer dan een politioneel plan, is er een sociaal plan nodig in Brussel. Huisvesting, werkloosheidsopvang, educatie, de creatie van sociale cohesie in samenspraak met alle gemeenschappen.
Maar de vraag is enkel of je dat kan, in een land dat niet eens met twee taalgemeenschappen kan samenleven, laat staan met de ‘melting pot’ die Brussel nu eenmaal is.
Ik heb ook drie jaar in Brussel (Schaarbeek) op kot gezeten. Nooit echt problemen gehad, in de Brabantstraat is ooit zelfs iemand mijn portefeuille komen teruggeven die ik had laten vallen in mijn haast naar het station.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand als Yves Leterme Brussel, of andere grootsteden, een warm hart toedraagt. Dat soort überprovincialist ziet gewoon niet in waarom je in zo’n stad zou willen wonen of leven. ‘Op den buiten’ heb je toch meer parking aan de Carrefour? En als je wil shoppen is er Maasmechelen Vllage of Wijnegem Shopping Center. Waarom je dan laten lastigvallen in het centrum van een smerige hoofdstad?
Ik snap niet waarom de Vlaamse politiek zo gekant is tegen een uitbreiding van het Brussels gewest. Het aantal Nederlandstaligen zou meteen toenemen, Brussel zit minder gekneld en grenst aan Vlaanderen én Wallonië. Heel het gedoe rond Zaventem en verkeersproblemen rond Brussel zou er ook eenvoudiger op worden.
Het tweetalige statuut van Brussel is ook onnozel. Waarom niet pragmatisch en klant-/burgergericht denken en die taalwetten afschaffen of versoepelen. Dan kan er informatie aangeboden worden in het Pools, Engels, Russisch, Arabisch, Turks, Frans én Nederlands, afhankelijk van de noodzaak.
Maar nee.
Net als de Brusselse burgemeesters kruipt iedereen in de nationale politiek op zijn kluitje territorium als feodale koning. Dat het niet voor iedereen evident is dat zes politiezones in één stad absurd zijn, kan er bij mij niet in. Brussel is niet meer dan een twistappel, een trofee om op de kast te zetten en om de tien jaar eens af te stoffen. Beschamend.
Je moet in Brussel gewoond hebben, denk ik, voor je er van houden kan.
Zoals velen ben ik er na mijn studies ‘blijven plakken’ en ben ik er weggegaan na de geboorte van mijn kind. Ik heb er zo graag gewoond.
Een jaartje Gent heeft heel wat meer agressiviteit met zich meegebracht, ik voelde me veel veiliger in Brussel. Na Antwerpen is het mijn favoriete shopping stad.
In De Standaard Online is er een poll over onveiligheidsgevoel in Brussel bezig. Volgens mij zijn de meeste mensen nog niet in Brussel geweest…
Ik ben er nog steeds niet weg. Heb zelfs gekocht. Oudergem, Schaarbeek, Etterbeek, Elsene en nu Ukkel (allez, grens met Elsene, vooraleer ik hier voor een chichi wordt versleten).
Wat ik hierboven wél herken is dat Antwerpen veel leuker is om te shoppen. In Antwerpen kent men proportioneel veel meer klantvriendelijkheid.
Dat onveiligheidsgevoel… ‘k heb mij ooit zelfs onveilig gevoeld in Brugge, waar ik opgroeide. Bruges la morte, stel U voor! ‘t Is allemaal kwestie van perceptie.
(Pietel: kunnen we dit overnemen op Brusselblogt als gastbijdrage? Een mening van buitenaf is altijd interessant, neen?)
Akkoord met heel veel van wat je schrijft, behalve dat het Vlaams moet weerklinken. Begrijp me niet verkeerd: het was voor mij (één van die Leuvenaars die twee jaar in BXL woonde) ook soms frustrerend om me niet in mijn moedertaal te kunnen uitdrukken – vooral bij openbare instanties – maar als wij ‘meer Vlaams in BXL’ als een deel van de oplossing naar voor schuiven, en de Walen ‘meer Frans in BXL’, tja, dan zitten we nog steeds met problemen.
Maak de stad leefbaar, rendabel en veilig, en iedereen zal blij zijn. Op dat punt maakt de taal niet meer zoveel uit.
Zelf heb ik een vijftal jaar in de vijfhoek gewoond (Lakensestraat) vlak naast een hoerenbuurt en met uitzondering van een paar caféruzies nooit iets meer meegemaakt dan mijn autospiegel die was afgebroken. Ook qua taal heb ik nooit problemen ondervonden; ik sprak Nederlands, volgde het antwoord in het Frans mij goed… Zoals in elke grootstad zijn er probleemwijken maar zoals eerder opgemerkt is de stad bij de meesten (niet zelden de hardste roepers) onbekend. Misschien zou het helpen om ’s avonds niet gauwgauw van den buro naar het station of de auto te hollen…
Ik spreek consequent Frans in Brussel, tenzij ik de persoon aan de nadere kant Nederlands hoor spreken: ik erger mij *blauw* aan al die Vlamingen die het omgekeerde doen.
@Michel Vuijlsteke: Spreek gerust welke taal je wilt, maar u blauw ergeren aan Vlamingen die Vlaams spreken is behoorlijk kortzichtig en getuigt van weinig tolerantie.
Pietel, nog één slecht woord over Ternat en ik kom u persoonlijk pijn doen,
zonder kalashnikov ;-)
Groetjes uit Ternat
@Bram: serieus? Ik kom ze voortdurend tegen: winkels waar er al jaar en dag Frans gesproken wordt, waar de mensen vriendelijk zijn en hun best doen om de klanten te bedienen in de taal die ze spreken, en waar er dan van die typisch uit de hoogte Vlamingen-wij-zijn-hier-iedereen-uit-de-weg-het-is-*onze*-hoofdstad weigeren ook maar één letter niet-Vlaams te spreken, zelfs al komt de winkeldochter aan de andere kant van de toog niet uit haar woorden.
En sinds wanneer is mij ergeren intolerant? Ben ik niet meer vrij in mijn gedachtne of zo?
Ik zeg consequent goeiendag in het nederlands, zeker daar waar de opschriften enzo in het nederlands zijn. Ik schakel even makkelijk terug als ik op het personeelslid stoot die geen nederlands spreekt. Dat is nog een verschil met wij-zijn-hier-iedereen-uit-de-weg-het-is-*onze*-hoofdstad, maar creëert hopelijk een bewustzijn wij-zijn-hier-*ook*-nog.
En erger je rot indien je wil, ‘t is je goed recht. Ik probeer me althans niét meer te ergeren, ‘t levert toch niks op en ‘k heb niet de indruk dat het goed is voor de gezondheid.
Het lukt mij trouwens ook niet altijd om mij niet te ergeren: zo merkte ik vorige week dat de drie hoogopgeleide apothekers bij ons in de buurt niet eens nederlands verstaan, terwijl de winkelbediende in het Esso station, mij wél in het nederlands te woord stond na mijn goeiendag. Een simpele geste van een franstalige die ik uiteraard met een brede glimlach in dank afnam!
Alleen een Vlaming met serieuze Uncle Tom-complexen kan Nederlands (niet Vlaams) spreken in zijn eigen en officieel tweetalige hoofdstad ervaren als een ergernis.
Dergelijke slavenmentaliteit bestaat nergens anders in de wereld.
Ik woon in het provincialistische en uiteraard bekrompen Leuven en de franstaligen spreken de Nederlandstalige winkeljuffers gewoon aan in het Frans.
En als ze niet uit haar woorden kan komen, tant pis, daar trekt de franstalige in kwestie zich geen moer van aan.
En ter uwe info Michel Vuijlsteke: Leuven is niet officieel tweetalig.
Goeie help, dat minderwaardigheidscomplex zit wel érg diep – “slavenmentaliteit” zowaar. Uncle Tom-complex verdorie.
Ter uweR informatie, beste Stefan: ik ben een Franstalige (met een hoofdletter, jaha) Vlaming. Ik heb familie over de helft van de wereld, en als we ons door iets niét laten definiëren, dan is het wel de taal die we op een bepaald moment aan het spreken zijn.
Dat provincialistisch en bekrompen, dat laat ik geheel voor uw eigen rekening. Ik vind het wél mooi, zoveel zelfkennis.
Oh…my…god, ik ben warempel een r vergeten.
Goed dat de kosmopolitische wereldburger Michel Vuijlsteke mij, achterlijke en weliswaar maar viertalige provinciaal, hierop wijst.
Ik krijg er een warm gevoel van, gecorrigeerd te worden door zo’n gecultiveerd man.
Verder onthou ik, dat als de toevallig in Brussel verzeilde eentalige Vlaming een ongeluk krijgt en hij terecht komt bij een Franstalige arts, hij zich vooral niet moeten laten definieren door de taal die ze op dat moment aan het spreken zijn.
Het zal een hele opsteker zijn op dat moment.
Bedankt voor dit inzicht Michel Vuijlsteke! De wereld is een betere plaats dankzij jou.
Een eentalige Vlaming? Bestaat dat nog? Zo’n mens verdient niet beter.
Het eens met zowat alle reacties hier (op eentje na). Leve Brussel, inderdaad de enige echte stad van het land.
@Michel En wat vind je van alle uit-de-laagte-Vlamingen die geen Frans spreken? Die hebben niets te zoeken in Brussel?
Je kan je bovendien afvragen voor wiens gemak je Frans spreekt in Brussel. Waarom mensen die proberen, de kans ontnemen om te oefenen?
Ik word zo moe van al die zelverklaarde tolerante mensen, die Brussel hoogstens kennen van een dagje (shopping)cultuur of in het beste geval ’s avonds het licht van hun kantoor uitdoen.
Voor mij gaat “geen Nederlands kunnen of willen spreken” in Brussel NIET over identiteit maar over een onveilige sociale realiteit. Het feit dat heel wat spoedartsen in Brussel niet eens het woord zuurstof begrijpen, lijkt me niet bepaald een banaliteit of moet ik zeggen een fait divers. Zoveel mogelijk Nederlands spreken, beklemtoont enkel de noodzaak van Nederlandskundigen in verschillende publieke diensten.
Merkwaardig toch, dat intellectueel Vlaanderen zich graag, deels onterecht (zie http://lvb.net/item/5756 ), verschuilt achter het Franstalig karakter van Brussel.
Wie zich oprecht afvraagt waarom de Vlaamssprekenden in Brussel meestal een iets dikkere portefeuille hebben, zou zich kunnen afvragen waarom er nagenoeg geen Vlamingen in Brusselse sociale woningen huizen. (Gewoon het vergelijken van de proportie goedgekeurde Nederlandstalige aanvragen maakt veel duidelijk.)
Wat de veiligheid betreft:
laat ons niet flauw doen, de Anneesenswijk was jaren gelden al een bijna no-go zone, die politiepatrouilles enkel met assistentie van andere wagens dierven binnenrijden.
Met te stellen dat koters en kwajongens 15 jaar geleden ook al als ongrijpbare drugsrunnertjes opereerden vertel ik niet echt een geheim. Overvallen worden door ukkies, die met een simpele schop onder de kont een paar meter verder vliegen, heeft iets hilarisch zolang je je snel genoeg uit de voeten maakt voor de grotere broers. Het is echter vooral verontrustend dat kinderen op die leeftijd ervan overtuigd zijn, dat dat de te bewandelen weg is.
Wat ik niet begrijp: waarom kan op kleine criminaliteit niet toegepast worden wat in Antwerpen de grote criminaliteit heeft teruggedrongen? Doe bij elk opgepakt boefje een systematische check van de oorsprong van de materiele luxe en verklaar verbeurd wat niet bewezen kan worden.
Benieuwd hoe onze maatschappij dan evolueert.
En ja, ook voor mij is Brussel het enige Belgische wereldstadje.
Oh, vergeten zeggen misschien: ik voel me helemaal thuis in Brussel. Ik spreek er even Frans als ik van kleins af aan thuis gesproken heb in Gent.
En het is een zuiver persoonlijk aanvoelen hoor, zoek er vooral niet meer in: de arrogantie van een bepaald soort Vlamingen in Brussel — je herkent ze vaak aan hun modieuze kledij en hun vierkante brilletjes — vind ik stuitend.
Man, man, man…
Hou rustig alles zoals het is in jouw perfecte Franstalige Brussel, maar kom binnenkort niet klagen als er geen geld meer is en je ook gaat uitwijken naar Kraainem, Wezembeek-Oppem, Sterrebeek of Tervuren en dan vragen om dat bij de hoofdstad te voegen.
Al die Franstaligen die naar de rand gevlucht zijn zouden beter eens hun handen vuil maken om ‘hun’ hoofdstad terug wat beter te maken. Maar het WERKwoord ‘change’ werd blijkbaar uit de woordenboeken geschrapt…
Ik woon in Gent, beste Geert. Waar niemand me tegenhoudt om Frans of Nederlands te spreken waar ik wil.
En ik heb niet de minste voeling met Brussel, ondanks dat ik er elke dag ga werken. Maar dat geheel terzijde.
De arrogantie van Franstaligen die weigeren Nederlands te spreken, ook tegen een kind, vind ik gelukkig veel stuitender. ;-)
Dank u wel voor deze bijdrage. Eindelijk een Vlaming die het begrepen heeft. Eindelijk.
Ik woon in Brussel, in Schaarbeek, met twee kindjes. Ik hou van Brussel, ik hou intens van haar en het doet me pijn wat er de laatste dagen over haar gezegd en geschreven wordt. Ja er zijn problemen en neen, de houding van sommige (Brusselse) politici is bevorderlijk voor het beeld Dat niet-bewoners hebben van Brussel.
Een fantastische Brusselse politicus: Guy Van Hengel.
Frans is niet de meest voorkomende taal in Brussel hoor. Hier wordt opvallend veel Engels gesproken. Dat begin je ook te zien in het straatbeeld en aan de officiële websites van Brussel. Ik spreek vaak Frans met mensen die eigenlijk Nederlandstalig zijn. Na een halve zin hoor je of iemand het Nederlands machtig is en herbegint het gesprek heel gemoedelijk. Voor Brusselaars is taal geen discussiepunt. Het zijn enkel niet Brusselaars die daarmee in hun maag zitten. En het is een misvatting te denken dat dé Brusselaar geen Nederlands wil spreken. De arroganten zijn er maar vormen een minderheid. Er is wel veel drempelvrees bij Franstaligen, ze durven geen fouten te maken. Maar de meesten proberen het wel. Zeker de winkeliers en/of mensen die vooruit willen, die beseffen dat taal een middel kan zijn om nieuwe markten aan te snijden.
Ik heb overigens franstalige klanten in de Vlaamse rand die er allemaal op staan om Nederlands met mij te spreken. Die mensen willen ook vooruit en begrijpen dat een starre houding nergens toe leidt. Ik erger me ook aan die Vlamingen die zo ongelooflijk uit de hoogte doen en hier hun wereldtaal komen opdringen, ik kom ze ook voortdurend tegen. (maar steeds blijkt dat ze niet in Brussel wonen)
OK, u woont in Schaarbeek. Daar ként men nog nederlands (of wil men het spreken). Kom gerust eens winkelen in Ukkel…
niet bevorderlijk moet dat zijn
Ik wou me net in de discussie mengen (ik woon in Sint-Gillis en dacht dus dat dat wel geoorloofd was), maar ik zou het niet beter hebben kunnen zeggen dan Anja.
En toch kan ik het niet laten.
Vlaamse Brusselaars hebben helemaal geen taalprobleem noch een onveiligheidsgevoel in hun stad. Ja, er zijn (grote) problemen, net zoals die er zijn in alle andere wereldsteden. Belgen zijn dit echter niet gewoon omdat ze maar één nationale wereldstad hebben en ze die niet kennen.
Ik denk bijgevolg dat dit vooral een perceptieprobleem is. Een probleem dat kan opgelost worden met efficiënte stadsmarketing, zoals Amsterdam, Parijs, Londen en andere al jaren hebben. Brussel doet niet aan stadsmarketing, enkel aan toerismepromotie. Terwijl je deze stad juist moet leren kennen buiten de musea, in de fantastische cafeetjes, de vele parken en de razend charmante kruideniers om de (veilige) hoek.
Zoek uzelf een Vlaamse collega die in Brussel woont, en laat u door hem of haar introduceren in deze fantastische stad. Indien u er geen hebt, dan wil ik me volgaarne opofferen.
12 jaar zeer graag in Brussel gewoond en ik ga akkoord met Pietel.
Uiteindelijk verhuisd naar de rand (niet Ternat, maar iets dichter).
Daar was één en slechts één reden voor: de woningprijzen.
Met een “gewoon” inkomen in een leuke Brusselse wijk een huis (+ tuintje) kopen is quasi onmogelijk.
Een degelijk rijhuis kost gemiddeld +/-
- in Vlaanderen: 200.000€
- Vlaamse steden: 250.000€
- rand rond Brussel: 300.000€
- maar in Brussel: 400.000€!
Dát is de échte reden van de Brusselse “stadsvlucht”, niet de Kalashnikovs.
Wow. Ik woon in Brussel (eerst 11 jaar in de Lakensestraat, nu bijna drie jaar gekocht in Molenbeek (in de Maritiemwijk, quartier chaud, maar hé, zelfs hier bestaan rustige straten met voortuintjes en tuinen).
Ik lees hier een origineel stuk, verfrissende gedachten.
Na alle berichtgeving in de media ben ik compleet gedegouteerd door alle politici, van alle strekkingen en alle talen… Niemand geeft de indruk te willen samenwerken, enkel elkaar sneren geven is de boodschap (en dat geldt echt in alle richtingen).
En dan volgt hier na dat interessante stuk ook zo’n stomme talendiscussie en verdeeldheid…
Brussel is mijn inziens niet leefbaar als je je voortdurend opjaagt in talenkwesties. Taal is toch maar een middel om te communiceren? Ik ben tevreden dat ik hier verschillende talen kan gebruiken, mijn schoolfrans kan er alleen maar beter op worden. De mening van LOD kan ik wel voor een stuk delen, ik vond het ook onbegrijpelijk dat de spoedarts het woord stuipen niet verstond, toen mijn dochter “stuipte”. En toen er een ambulance moest komen omdat ik onbedoeld thuis bevallen was, vond ik het op zijn minst vreemd dat de gynecologe “weeën” niet kende. Maar kijk, ondertussen zitten de convulsions en contractions in mijn geheugen gebetonneerd. Nu zijn er zeker ergere spoedsituaties te bedenken waar het minder goed afloopt.
Dudes… De bal. Niet de man.
Na het middelbaar gedaan te hebben in Haacht was ik het platteland zo beu dat ik in Brussel ben gaan studeren en blijven plakken tot 3 jaar geleden. Dat zijn dan in totaal toch zo een 15 jaar. Ik heb gewoond in Etterbeek, Elsene en zelfs in aan het hippe St Goriks. Buiten 1 ingeslagen ruit heb ik daar niks slechts meegemaakt. Uiteraard zijn er plaatsen waar je liever stapt dan anderen maar hey die heb ik in Mechelen ook.
Uiteraard loopt er op politiek vlak vanalles fout maar dat is eigen België. In ons o zo dierbaar Vlaanderen en onze Waalse bergen loopt er zeker evenveel fout.
Moesten de Belgen is wat minder kankeren op elkaar, een beetje hun kot durven buitenkomen en een beetje zoeter worden zou er al veel veranderen. Ik vind het fantastisch om allemaal # talen te horen. Verstaan ze me niet, schakel ik over in het Frans of Engels. Dàt is de brusselaar! Stop met zagen dat ze geen Nederlands kunnen. Of leer ermee leven of blijf plakken in de Vlaamse klei.
Zo fokkin hard
Goed stuk. Helemaal bovenaan toch. Maar laat ons eerlijk zijn, het Nederlands zal nooit meer uit heelder wijken klinken. Moeten ook niet naief zijn, ieder vogel zingt zoals hij gebekt zal zijn. De franstaligen zullen al blij mogen zijn dat de inwijkelingen in de toekomst nog Frans zullen verstaan. Brussel wordt meer en meer internationaal. Tijd dus voor een derde voertaal, waarmee ik ook niet wil gezegd hebben dat we het Nederlands en het Frans moeten achterwege laten. De cultuurhuizen zetten nu al de toon, wat dat betreft.
Voor de rest, helemaal eens. We zouden best (en dan bedoel ik iedereen in België) wat meer fier mogen zijn over onze hoofdstad en er navenant in investeren.
Geboren Limburger, 4 jaar in Leuven gewoond, 6 jaar in Dilbeek, en nu al 8 met hart en ziel in Jette.
Verhit verhit verhit, Bak Pao paw, babi Pang Pang.
Ik wil hier och ook graag even meedoen al was het maar omdat ik er 4 jaar wonen in de Noordwijk (Schaerbeek), 2 jaar centrum (Anneessens) en intussen, alles samen, 3 jaar Sint-Jans Molenbeek op zitten heb.
Nooit, en ik hoef geen hout vast te houden, problemen gehad. Uiteraard werd ik wel eens agressief aangesproken maar hey mijn overbuurman zwaait altijd (Algarijn), de pizza-man doet meestal een praatje (Turk), twee van mijn beste vriendinnen zijn kinderen van Marokaanse ouders en die koken ongeloofelijk lekker, en veel :)
Aanpassen moet van 2 kanten komen, Brussel is niet Vlaanderen. De Brusselaar is multi-culti en woon hier vaak al meerdere generaties. Dit is hun, onze en als je er wil wonenen werken; jouw stad. Pas je aan, aan de stad, aan z’n mensen.
Ik ben een Vlaming. In nood haal ik mijn beste West-Vlaams boven, klinkt Pools, soms Russisch. Dat schrikt af. Jammergenoeg …
Ook ik voel de behoefte om even te reageren.
6 jaar woonde ik in Kuregem, Rue de l’Autonomie, tot een andere liefde (met strikte werkgerelateerde regel om binnen de 5 min ter plaatse te kunnen zijn) me weer naar het Leuvense provinciedorp leidde.
Ik hou zielsveel van Brussel en mis het elke dag. Ik droom af en toe over groene paaltjes en scheven kasseien. Over geuren en kleuren. Over mensen, veel mensen, die knikken en glimlachen. Ja, er zijn ook (grote) problemen in Brussel. Niet in het minst in de wijk waar ik woonde. Toch voel ik dat ik mijn beide dochtertjes bijna onrecht aan doe door ze niet in Brussel te laten opgroeien. Zoveel mogelijkheden, zo open, zo levenslustig.
Pieter! Merci voor je betoog. Laat de mensen die van Brussel houden oplossingen zoeken. En stop, alstublief, alle discussies over dingen die er ABSOLUUT niet toe doen!
J’aime Brussel, habibi, the city!
Ik woon sowieso liever in de rand van dan in. Uit de drukte maar vlot bereikbaar. Nu wonen we in Boom.. bijna perfect. BXL is dichtbij, Antwerpen is dichtbij – tal van oplossingen (werk, weekend, …)
Onveilig heb ik me nooit gevoeld maar om het dan toch te definiëren denk ik niet dat er veel verschil is tussen bv. Antwerpen en Brussel. Feit is dat men spreekt over Brussel, terwijl het bv. Anderlecht is. Borgerhout is op zijn minst even (on)veilig als de wijken in Brussel – maar dat wordt niet onder Antwerpen gerekend. Of zijn we opeens alle feiten van Dyab Abou Jahjah vergeten?
Alle problemen van Brussel zijn des werelds.
Aan wie de stelling poneert dat er teveel stadsgeweld is in Brussel : daar ben ik het roerend mee eens. In de Brusselse gemeente waar ik woon werden sinds 2007 een viertal vrouwen neergeschoten. Het is nochtans één van de kleinste en landelijkste gemeenten van het Brussels Gewest. Ook in mijn buurt is er de laatste jaren heel wat loos waarbij mij vooral opvalt dat de slachtoffers in de eerste plaats altijd vrouwen of ouderen lijken te zijn. De zwakkeren in onze samenleving zijn blijkbaar favoriete doelwitten. Maar die stelling voor Brussel gaat ook op voor de rest van de wereld. Er is gewoon teveel geweld in de wereld der mensen. Het is gewoon een breed maatschappelijk probleem.
Aan wie de stelling poneert dat het Nederlands in Brussel nog altijd niet de plaats krijgt die het verdient : daar ben ik het volledig mee eens. Het Brussels Gewest is historisch gezien Nederlandstalig en officieel nog altijd een tweetalig Hoofdstedelijk gewest met Brussel-hoofdstad als de wettelijke hoofdstad van het ganse land. Toch is de Brusselse Schepen van onderwijs, die zowel het Frans als het Nederlandstalig onderwijs onder haar vleugels heeft, Nederlandsonkundig. En toch investeren 7 van de 19 Brusselse gemeenten uitsluitend in Franstalig onderwijs en niets in Nederlandstalig onderwijs. En toch heeft de huidige Brusselse Minister-president een ééntalige Franse website en was de vorige Brusselse Minister-president Nederlandsonkundig. Maar dergelijke problemen vind je ook in andere steden en regio’s van de wereld. Daar waar sterke, dominante taal en cultuurgroepen een zelfde ruimte moeten delen met kleinere en zwakkere taal en cultuurgemeenschappen is het de eerste die het pleit wint ten nadele van de tweede. In Ierland bv. is het Iers (het Gaelic) zo bijna helemaal verdwenen ten voordele van het Engels.
Mijn stelling is dat geen enkel probleem dat Brussel kent typisch Brussels is maar behoort tot die problemen waarmee de menselijke samenleving overal ter wereld in meer of mindere mate te kampen heeft. En dat het van levensbelang is voor Brussel dat we over de grenzen van het Brussels Gewest kijken om te zien hoe in de rest van de wereld gelijkaardige problemen ontstaan zijn, aangepakt en misschien zelfs opgelost. Want de huidge Brusselse politiek kent nog te veel karakteristieken van lokale dorpspolitiek of blijft op z’n best teveel hangen in een soort van Brussels provincialisme. Dat laatste verklaart mogelijk waarom Brussel als enige stad in België met een eigen parlement, een eigen regering en een eigen Minister-president er toch niet in slaagt om de maatschappelijke uitdagingen beter te lijf te gaan dan pakweg Antwerpen of Luik. Sinds het ontsaan van het Brussels Gewest, zo’n 20 jaar geleden, liggen de criminaliteitscijfers in ons Gewest hoger, liggen de werkloosheidscijfers hoger en zijn de burgers er mnder tweetalig dan in 4 van de 5 Vlaamse provinciën en 1 Waalse provincie ( zie de 10 Brusselse paradoxen uit de doeken gedaan door de Brusselse socioloog Philippe Van Parijs) . Het Brussels Gewest heeft nog niet het Brussels beleid dat het verdient.