Bollen.

Soms haalt het nieuws zichzelf in. Iemand zegt tegen een ander: “Pietel zal die foto’s wel trekken.” Die andere zegt dan tegen mij: “ha jij gaat die foto’s trekken?” En ik weet nog van niets, want die eerste persoon heeft me nog niets gezegd of gevraagd.

En ik vind dat eigenlijk geen erg. Mensen bedenken oplossingen in hun hoofd. Soms ben ik deel van die oplossing, maar is het op dat moment nog niet nodig mij in te lichten. Wanneer mensen dan oplossingen aan elkaar communiceren, valt mijn naam als mogelijke oplossing, maar weet ik nog nergens van. Ik doe net hetzelfde met anderen: “die mens zal dat design wel maken of het development doen.” Probleem opgelost! In mijn hoofd altans.

Natuurlijk… Eens je aan de slag gaat moet je kijken welke voorwaarden mensen stellen en rekening houden met hun beschikbaarheid. Soms haalt het plan zichzelf in. In jouw hoofd heb je iemand voorzien als oplossing, maar je hebt dit nog niet concreet gepland. Wanneer je – soms te laat – aan de uitwerking start is het mogelijk dat jouw ‘mannetje’ niet meer beschikbaar is of deze piste spaak loopt.

Alles gaat organisch en dat is goed. Plannen die té goed opgesteld zijn, zijn gedoemd om als eerste te sneuvelen omdat ze te ver weg staan van de praktijk. Plannen die in aller ijl worden opgesteld, lopen weleens vast op praktische beperkingen.

Soms lukt het om een tijdens de route richtingen te voorzien die slagen. Soms zit alles goed. Die ene mens die dit zou doen, kan er meteen aan beginnen en ziet het volledig zitten. En voor die andere opdracht hebben we iemand anders gevonden die eigenlijk beter geschikt is. Zelfs problemen die je niet had voorzien worden vlotjes aangepakt. Soms bolt het gewoon goed en dat is lekker.