Het was tien jaar geleden dat ik door het gebouw liep. Niet dit gebouw, want er was een volledig nieuwe blok verrezen en de andere kant van het complex stond in de steigers. Of het lerarenkorps ook opgefrist was, vroeg ik, waarop ik een greins als antwoord kreeg.
Een strakke moderne aula die ik nooit zou associëren met het niveau van veel lessen die ik er kreeg. Als achtienjarige was ik er binnengestapt, nadat ik me door de toelatingproef had gezwansd. Ik hoopte er iets te leren, maar de ‘kunst’ haalde het van het onderwijs en die idee was dat ik mezelf iets moest leren.
Studenten van diverse jaren druppelden binnen. De sessie was niet verplicht en avondsessies zijn nooit de populairste geweest. De dertig aanwezige jongelui waren verloren door de grootte van het theater. Ze keken me aan alsof ik een leerkracht was die een cursus doceerde, wat niet geheel klopte.
Recent bevestigde een Brits onderzoek dat jongeren op 18 nog niet klaar zijn om belangrijke keuzes te maken. Emerging adults heet het, een nieuwe fase na de adolescentie. Door langer te studeren krijg je een uitgestelde volwassenheid. Jongeren zouden pas op 22 jaar rijp genoeg zijn om belangrijke levenskeuzes te maken.
Ik wilde destijds iets leren; hoe je een productie aanpakt, hoe je een camera bedient en hoe je een verhaal vertelt, maar zat niet op de juiste plek. Het systeem van subsidiëren op basis van ingeschreven leerlingen hield me twee jaar aan boord. Zij hadden hun aanpak, ik de mijne. En ik was nog lang geen 22.
Niet alle studenten in de zaal wisten waar ze naartoe wilden. Welk bureau is dit, vroeg ik. “Dat bureau in Brussel, wacht, het ligt op min tong.” Zoals steeds waren er enkele frisse koppen bij, steeds dezelfde mensen die duidelijk op alle vlakken mee waren. En het gebruikelijke mooie meisje in het midden van de zaal natuurlijk.
Vandaag zou ik er meteen voor tekenen. Een nieuw gebouw met nieuwe docenten. Enkele jaren opleiding. Kostbare tijd om bij te leren en te verdiepen. Niet dat ze mij iets moeten leren. Ik zal het deze keer wel uit mezelf laten komen. Ik ben geen 18 meer, laat staan 22.
Related posts:
“Recent bevestigde een Brits onderzoek dat jongeren op 18 nog niet klaar zijn om belangrijke keuzes te maken.”
Ach die Britten toch… Je bent nooit echt klaar om keuzes te maken. Keuzes maak je gewoon, ongeacht jouw leeftijd. Zij die de Britten geloven zullen hun leven lang wachten op het juiste moment om keuzes te maken. En dat moment zal er nooit komen. Just do it!
–
Het Amerikaans systeem is in sommige opzichten interessanter omdat je zelf jouw studies kan plannen waarbij een gap year sociaal aanvaard is. Zo’n gab year gebruiken de meesten om na te denken waar ze op studie/carriere gebied heen willen met hun leven. Nadeel is dat het veel langer duurt en je minder peer pressure hebt omdat iedereen een ander traject aflegt. Het lijkt mij ook minder studentiekoos zoals we dat in Belgie kennen.