België. Samengesteld uit restjes, zoals mijn eten op maandagavond. Stukjes regio’s die als kleurtjes play-doh tegen elkaar zijn gekleefd. Een koning er boven en de natie is gecreëerd. Het staat op mijn paspoort: Belg. Ik voel er niets bij, maar dit vehikel is mijn land. Eentje van de witte producten. Een wettelijk kader dat het Europese noorden van het zuiden scheidt. En omdat niemand er een gevoel tout court bij heeft, werd dit stukje weiland en bos tot hoofdstad van dat Europa benoemd. Brussel. Een schuif vol kousen, waarmee je geen gelijk paar kan samenstellen. We vinden dat charmant, wij kleine Belgen. En dat is onze kracht.
Zoals aardkorsten uit elkaar schuiven, verglijdt dit land in delen. We spreken Nederlands in het noorden en zij spreken Frans in het zuiden. We zeggen het met weinig woorden en zij met veel. Wij verteren onze emotie inwendig en zij uiten de hunne met veel geste. Eerst waren zij de kneusjes en nu zijn wij het. Hoewel wij vergeten zijn dat wij het ooit waren. Benieuwd wie het over enkele decennia zal zijn. De tijd van nationale partijen ligt ver achter ons. De laatste nationaal denkende politici schrijven hun memoires. We kiezen de regering van land, als een zwart-wit cake die niet kan mengen.
Tegelijkertijd kruipen uit de wazige pagina’s van onze geschiedenis de Vlaamse Nationalisten op. Zij hebben een ‘gevoel’ bij Vlaanderen. Trots op een vlag scanderen ze een lied. Het doet mij wat aan Suske & Wiske denken: iets van vroeger, dat ik uit verveling bij de kapper las, toen ik nog haar had. Toen alles anders was en volgens sommigen ook beter. Ze prediken het einde van België en een onafhankelijk Vlaanderen. Die anderen, die Franstaligen, zij zijn de reden waarom alles fout gaat. Alsook drie generaties migranten, de onechte Vlamingen, die weigeren de vlag te groeten. België, het ligt me niet aan mijn hart. Evenmin als Vlaanderen. Als becijferd werd dat de voordelen groter zijn dan de nadelen en de kost haalbaar, ben ik in se niet tegen tegen splitsing. Dan worden we een soort Luxemburg of Andorra, hoewel ik niet hoef te hopen dat de taksen even laag zouden zijn.
September 2008: crisis. Na heel wat vette jaren volgen nu de magere. Het oud Europe kreunt. Jonge landen met een tienvoud van onze populatie zijn in volle ontwikkeling. Ze willen datgene, wat wij niet willen verliezen: welvaart. We voelen ons bedreigd. Zij doen hetzelfde als wij, maar voor minder en gretiger. Ze zijn met meer en ze nemen nooit verlof, laat staan dat ze op brugpensioen gaan. Een deel van hen wil naar hier komen. Ons negen tot vijf bestaan wordt bedreigd. We hebben ons zwaar in de schulden gestoken voor een comfortabel leventje. Een loodzware erfenis voor wie volgt. Ondertussen bestaan onze troepen uit vermoeide grijzaards die dromen van de terminus aan zee. In mijn jeugd de belgische kust, in die van mijn kinderen de Vlaamse.
Het Belgische systeem werkt steeds minder goed. Hoe vaker we het zeggen, hoe harder we het geloven en hoe meer het waarheid wordt. De kracht van het geloof, waarheid of leugen. We moeten besparen. Kamp noord wil het met minder doen; minder overheid, minder uitgaven, minder belastingen. Kamp zuid wil meer geld vragen, zodat mensen evenveel kunnen uitgeven en niemand minder heeft. Hoe scherper de tegenstelling wordt verwoord, hoe killer de relaties. Terwijl beide kampen tot samenwerken zijn gedoemd. Bedgenoten die zwijgend met de rug naar elkaar het licht uitknippen. Nooit leuk wakker worden ‘s anderendaags.
De stekker ging uit de regering. Een coalitie van politici, verkozen nadat de ene in zijn regio de anderen zwart heeft gemaakt. En dan lief moeten zijn voor elkaar. De daaropvolgende verkiezingen versterkten de tegenstelling. Twee onverenigbare partijen, ieder de grootste in hun eigen regio, moesten het bij elkaar aanvragen. Na anderhalf jaar palaveren koos de ene er voor om njet te zeggen. Ondertussen smolten de sociale en economische ijskappen. Onze schuldenberg begon te stinken. Dringende maatregelen werden alsnog genomen, na uitstel van de executie. Besparen was de boodschap. We zijn met ons landje door het oog van de naald gekropen. Terwijl het grote Europa door nog een kleiner oog moest kruipen. En we zijn er nog niet vanaf, terwijl we zo graag willen dat het voorbij zou zijn. Dat we kunnen slapen en dromen van ons verlof aan de kust, in mijn jeugd nog de Ardennen.
Ik hield mijn hart vast. Alles wat vanzelfsprekend leek, was dat niet meer. We keken naar onze navel en ergerden ons aan pluisjes. De resterende partijen namen hun verantwoordelijkheid en waren veroordeeld tot een club waar niemand graag lid van was. Een coalitie waar geen eer te rapen viel. Of toch niet bij de volgende verkiezingen, want voor geschiedschrijving doen we het niet meer. En onze memoires schrijven we toch al op jonge leeftijd, zoals de veldrijders die we aanbidden. Onze welvaart staat onder druk; jobs verdampen terwijl je er naar kijkt. We betalen met steeds minder voor steeds meer mensen. We zijn tegen de overheid, maar verwijten haar dat ze het probleem niet oplost. Politicus is een scheldwoord. Wie talent heeft gaat wel bij de bank werken. Daar zit het geld.
Op zondag 14/10 werd u een vraag gesteld: wie kan volgens jou het beste met jouw geld de komende zes jaar jouw stad kan leiden. Wie heeft volgens jou de beste visie en zal die het sterkst kunnen realiseren? Vol ongenoegen trokken we naar de stembus. Gefrustreerd over de crisis, onze bedreigde welvaart, de vreemdelingen en de politiek. Geërgerd door de andere, of ze nu oud of zwart waren. En die Franstaligen… Na decennia van Nederlandstalige eerste ministers heeft de nationale minderheid een eigen socialistische premier gekregen. De populairste politicus van de populairste partij… Degene die overblijf toen die andere populist eieren koos voor zijn geld. We stemden met ons ongenoegen. Iedereen kreeg te horen dat hij gelijk had, ook al waren dat conflicterende gelijken. Met onze buik. We gaven een antwoord op de vraag die ons niet werd gesteld; moet het anders? Ja godverdomme ja. Wat het ook zij, als het maar anders is. Een blinde keuze.
Ik woon in Antwerpen. Gemigreerd vanuit een andere gauw, niet behorend tot de lokale gilde. Ik was welkom in een stad die opnieuw leerde fier zijn. Die koos voor de moeilijkste weg: samenleven met veel en heel verschillende mensen. En Antwerpen slaagde er wonderwel in om mensen te verenigen. Een vlag met een A op. De enige vlag waar ik warm van werd, waarvan ik dacht: hier hoor ik bij. Hoewel ik altijd clubjes heb geschuwd. Stapvoets kregen we tesamen een goed gevoel bij onze stad, met de nodige opstootjes en deuken, nooit helemaal verlost van de schaduw van de haat. Het is leuk wandelen in de stad. Goed fietsen. Lekker eten. Sympathieke mensen. Veel groen om in te zitten. Nog te weinig scholen en teveel files, waar we dat liever omgekeerd zien. Alles kan beter, maar er is veel goeds gedaan en weinig misgelopen. We vinden dat normaal. Vanzelfsprekend. Een compliment voor zei die het beleid voeren.
Gisteren zag ik een man op het stadhuis. Een grauw gekneld gezicht, misnoegd en zoekend naar erkenning. Gedreven door een gevoel over Vlaanderen dat mij vreemd is. Zelf bedachte emotie. De waan die hij zelf gelooft. Ik kijk ernaar alsof ik fictie lees. Het is een sterk verhaal, maar niet de waarheid. Het land is onbestuurbaar, de verschillen zijn onverenigbaar. We moeten het zelf doen, de Franstaligen lossen. En met Brussel, daar waar nauwelijks Vlamingen wonen, maar veel welvaart vandaag komt, dat zien we nog wel. Problemen voor later. Het einde van België. Een onafhankelijk Vlaanderen. En dan wordt het beter. En als dat niet het geval is, is het iemand anders zijn schuld. Van de Islamieten, van de Oost-Europeanen of van gans China. Het is hun schuld. We moeten van hen af zien te geraken. Dat is de oplossing, wij zijn het antwoord. Vanavond is de stad van ons.
De kiezer heeft beslist. De keizer is gevallen. Hij dacht dat hij zou beoordeeld worden op de realisaties van hem en zijn ploeg. Op het goede werk. Op zijn visie en daadkracht. Maar de kiezer was zijn smoel beu. Ander en beter! Iemand nieuw! Een verhaal met een slechterik spreekt meer aan. Een makkelijk aanwijsbare schuldige is beter dan een gematigd en veelzijdig verhaal over hard werken en doorbijten. We spraken niet over de toekomst van onze stad. Zodra die Franstalige socialist met zijn belastingsregering wordt verdreven, regent het manna en eten we rijstpap met gouden lepels. De gevallen keizer liet een traan. En de bruut onthulde zijn ware gelaat. Deze man nam mij de eer af om te zeggen dat de stad OOK van mij was. Iets wat ik hem niet makkelijk kan vergeven.
In 2014 zijn er opnieuw verkiezingen. Regionaal, federaal en Europees, als u dat iets zegt. De verplichte bondgenoten voelen zich al even ongemakkelijk als een groep tieners in de sauna. De Vlaamse politieke partijen willen niet nog eens afgestraft worden voor een beleid waar ze zelf niet happig op zijn. Twee jaren van non beleid en politiek gefriemel liggen in het verschiet. Om dan twee partijen op ramkoers te zien gaan. De ene sterk in het verweer, omdat er geen alternatief wordt geboden. Vasthoudend aan wat er is, omdat het alternatief er een pak minder goed uitziet. De andere verblind door emotie over een zelf verzonnen verhaal, met de overtuigign dat alles beter zal zijn, als de zieke ledematen worden geamputeerd. Anderhalf jaar heeft het vorige keer geduurd. Onverantwoord lang, maar dat is natuurlijk een ander zijn schuld… Dat België interesseert mij niet, maar het is voor mij beter dan de mythe van het Vlaanderen dat niet bestaat. Maar maak van ons Antwerpen niet de inzet.
Zes jaar lang zijn ze de grootste partij in mijn stad. Ze hebben de ambitie om hun taak serieus te nemen en uit te zitten. In de politiek is een belofte al niets waard, wat zou een ambitie dan betekenen. Ze verdelen, in plaats van te verenigen. Ze eigenen zicht toe, in plaats van te delen. De stad is van hen, beweren ze. Ik hoor niet bij hen, maar ondertussen is het wel mijn stad. Onze stad, zoals we die samen zijn gaan noemen. Het gevoel dat wij bij elkaar horen, omdat wij de mooiste stad delen. Dat ‘wij’ heeft de verkiezingen verloren. Voor een ‘ons’ waar ik niet in geloof. Een ‘ik’ waar ik niet achter sta. En nu zit ik hier, met twee kleine Antwerpenaren op mijn schoot, uit te leggen waarom papa moest wenen toen die enge man nare woorden sprak.
Ik ben ontgoocheld. Kwaad en bedroefd. Op de sjacheraars die onze stad inzetten als een koevoet om in het federale huishouden in te breken. Een middel, voor een ander doel. Ik heb geen partijkaart en stem op evenveel verschillende partijen als ik vrouwen zou willen binnendoen. Maar de afgelopen zes jaar waren goed voor Antwerpen. Een sterke burgemeester heeft goed bestuurd. Hij wordt opgevolgd door een misnoegde man, gedreven door niet verteerde emoties uit een tijdperk waar ik geen herinnering aan heb. En dat doet hij in mijn naam, de Vlaming die ik niet ben. Hoewel ik het ongenoegen aanvoel en de frustratie begrijp is dit een experiment waar ik mij niet aan wil wagen. Ik laat het liever niet op zijn beloop. Onze stad ligt mij daarvoor te nauw aan het hart. De ‘laten we zien’ houden is mij vreemd.
De stad is van ons. Van iedereen die zich ‘ons’ wil noemen. Van mij en van u. En zelfs van de mensen die er tegen hebben gestemd. Het komt niet zonder voorwaarden. Houd van deze stad en ge zult geen nooit een andere nog zo beminnen. De stralende A is de enige vlag waar ik iets bij voel. Een dom stuk textiel met een omgekeerde frietzak op maakt me week. Noem me geen Belg of Vlaming, maar Antwerpenaar, dat wil ik best wel zijn. Dat is de enige club waartoe ik wil behoren. Ik laat deze stad niet los. Hoewel de ontgoocheling groot is zal ik waken over ‘ons’, over ‘wij’. Dat er niets kapot gemaakt wordt, wat we graag zien, wat goed is voor ons. Dat ze ‘ons’ niet misbruiken om andere doelen te bereiken. Niet in mijn naam. Ik vrees dat ik de komende zes jaar geen burgemeester zal hebben. Want ik hoor niet bij zijn club en hij zegt dat de stad van hem en de zijnen is. Maar het stad is van ‘wij’ en dat pakken ze ons niet af. Deze stad is het enige geloof waarvoor ik wil vechten. En ik hoop dat ik niet alleen ben. ‘Wij’ is gisteren verloren van ‘ons’, maar ‘wij’ zullen weer opstaan en onze stad verdedigen, voor iedereen die er deel van uitmaakt.
Merci Patrick, voor alles.
Je bent niet alleen. Integendeel.
En je hebt verwoord wat ik niet kon. Danku.
Sterk Pieter en ook mooi! De nagel op de kop wat mij betreft!
Indrukwekkend schrijfsel. Weet, in de storm van luid roepende tegenstanders, dat er gelijkgezinden zijn.
Schitterend gezegd, Pietel! Net zoals ik mij voel sinds gisteren: “ontgoocheld, kwaad en bedroefd”…
Prachtig gepend. Zoals steeds. Maar ironie oh ironie, zij die nu roepen dat de nieuwe Antwerpse burgemeester verdeelt in plaats van verenigt, verenigen zich nu alvast in het verdelen van ‘the good guys’ versus ‘the bad guys’…
Pingback: Ministry of Truth « Boskabout
Eloquent. Ontroerend. Mooi. Duidelijk. En meer dan 100% gelijk.
Indeed. Bedankt om de gedachten die ik ook heb en zelf niet kan verwoorden in zulk mooie schrijfsels uit te druken. Ik lees je nog.
@ Stef Verbeeck: prachtig antwoord. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.
+1 Knap verwoord, er ging dus ook een goeie copy writer aan je verloren. Exact de goede lengte om een glas wijn minder bitter te doen smaken :) Cheers
dankjewel!
mooi en treffend verwoord wat ook ik en veel Antwerpenaren en niet-Antwerpenaren voelen…
Veel te vroeg als je het mij vraagt, je geeft hem geen kans…
ben het daar helemaal mee eens ! Ik heb geen enkel probleem met PJ, integendeel, volgens mij heeft hij in eer en geweten een goede job gedaan als burgemeester, máár … ik zag de vorige dagen een boodschap op een nieuwswebsite die toch wel tot nadenken stemde en ik citeer :”met een Museum aan de Stroom los je de sociale problemen en de verarming niet op ! … ”
Voor alle duidelijkheid : ik ben géén N-VA-kiezer, omdat zich dit probleem niet stelde in onze gemeente. Ik kies immers nooit voor een “kleur”, enkel voor personen waarvan ik weet/denk te weten dat ze goed werk leveren …
Straf. Heerlijk geschreven. Maar vooral straf.
Wat mij betreft, ook een nagel op de kop !
Komt gij volgende keer op? Dan stem ik misschien wel op u :)
Prachtig hoe jij je gevoelens zo kan verwoorden Pietel, krop in de keel want ik deel dezelfde gevoelens.
Wij zal niet wijken voor ons zolang wij onze stad trouw blijven.
Perfect verwoord. Merci!
Beste Stef Verbeeck,
Kan je mij aub es zeggen welke concrete plannen Bart de Wever al op tafel heeft gelegd om:
Het sluikstort probleem aan te pakken
Het drugprobleem aan te pakken
De mobiliteitsproblematiek op te lossen
De haven van Rotterdam beter te beconcurreren
De lokale belastingen te verminderen zonder de stadsschuld te doen exploderen
En alle andere verschrikkelijke levensomstandigheden die volgens jou gecréëerd werden tijdens het beleid van Patrick Janssens voor iedereen te verbeteren?
Ik denk dat hij dat aan de uiterst ervaren mevrouw Homans zal overlaten. Zo kan hij, als zelfverklaarde Vlaamsche Che Guevara tweedracht blijven zaaien tussen “bakfietsdromers” en “fluxe yuppen” als uzelf. Of tussen de Vlaamsche ubermensch en mensen waarvoor de nationaliteit er niet toe doet.
Heeft u al eens nagedacht wat het gevoel is voor andersdenkenden dat Antwerpen nu een burgervader heeft met rechtstreekse controle over de politie, terwijl hij zijn eigen stoottroepen nog niet onder controle heeft, getuige daarvan de massa’s haatmails en bedreigingen die daarvan uitgingen tijdens deze campagne? Waarschijnlijk niet, want voor u en vanaf nu is de stad niet meer van iedereen, maar enkel van de Vlaamsche medemens.
Ik wens u veel plezier met uw overwinning!
Sterke commentaar van Stef Verbeeck, iets objectiever dan het orginele opiniestuk btw. SP beleid van Leuven en Gent werkt blijkbaar niet voor A’pen, een minderheid Antwerpenaren kan echter wel in de sfeer van die steden leven terwijl ze smalend de BDW voodoopop volspelden. Door een straf stadsbeleid zal de burgemeester (en zijn aanhangers) ongetwijfeld tot de conclusie komen dat de scherpe kanten in de periferie van zijn partij nationaal geen toekomst hebben. Ik hoop op een open geest vanwege de PJ fans.
Vergeef mij dat ik me als niet Antwerpenaar hier even laat zien. Via margo (en haar engelen) kwam ik op deze log terecht. Ik las hem met heel veel interesse omdat ik van plan was vandaag (als ex-Kortrijkzaan) ook een logje te schrijven over mijn gevoel na deze verkiezingen. Politiek interesseert mij omdat het bepalend is voor hoe onze (onder welke en hoeveel vlaggen dan ook) toekomst eruit zal zien. Ik las evengoed met veel interesse de reactie van Stef Verbeeck. Voeg de originele log en de zijne samen en je hebt de grootste gemene deler. Het zal in A niet al goed zijn wat keizer Patrick deed, maar zoals BDW zelf toegaf ook heel ver van slecht zijn. Ach, weet je, al die logjes en teksten en analyses leren één ding. De complexiteit van mens en maatschappij (en dus ook politiek) is niet te vatten in simplismen. Ik lees in je (Pietel, allemaal zever) tekst volgende zin(nen) : “De waan die hij zelf gelooft. Ik kijk ernaar alsof ik fictie lees. Het is een sterk verhaal, maar niet de waarheid.” DE waarheid, daar zijn al duizenden boeken over geschreven. Is socialisme de waarheid ? Liberalisme ? Katholiscisme? Islamisme? DE waarheid heeft vele gezichten. Ik keek gisteren naar het “kopstukken”debat op de VRT, en zag wat ik altijd zie. Ieder zijn waarheid.
Het aantal analyses waarom “Wij is verloren” zijn ontelbaar. Maar keizer Patrick vergeet daarbij telkens opnieuw dat hij evengoed verdeelde toen hij zijn kartel aanging met CD&V. Hij zette daarbij Groen, PVDA en vele van zijn “progressieve / linkse” kiezers voor een verscheurende keuze. De keizer rekende in politieke cijfers en deed dat verkeerd. Dat is DE waarheid wat Antwerpen betreft. Ik vraag me nog altijd af waarom hij niet als SP-a de Antwerpse kiezer tegemoet ging. Dat ware de enige juiste vlag (en verhaal) geweest om daarna terug te verenigen onder de vlag met die omgekeerde frietzak en een A.
Juist, stadslijst lijkt me, achteraf beschouwd en dan is het natuurlijk makkelijk, een strategische of tactische fout. Denk dat SP.A en CD&V afzonderlijk meer stemmen zouden hebben gehaald. Feit is ook dat we nooit zullen weten wat het resultaat zou zijn, mochten ze apart aan de verkiezingen hebben deelgenomen.
De strategie was om de CD&V dichtbij te houden, zodat ze geen voorakkoord met de NVA zouden sluiten. Door een stadslijst te vormen, kon dit voorkomen worden. Helaas heeft het de linkerzijde weggejaagd. Je kan niet goed doen voor beide uiteinden van het spectrum.
Het volk heeft gestemd, waaronder u ook. En het systeem heet democratie, dwz de meeste stemmen zijn aan zet. Stop nu eens met die angsthazerij en het interpreteren van wat er niet is. Ik geloof echt niet dat in A’pen de parken nu zullen dichtgebetonneerd worden en fietspaden worden afgebroken. Nog 6 jaar of misschien zelfs vroeger wordt er opnieuw gestemd en is het misschien weer anders. Give it a chance… Misschien voelt u zich beter thuis in een links dictatoriaal regime à la H. Chavez
Daar gaat het niet om, maar om de tweespalt tussen “wij” en “ons”. Wat mij betreft, zeer mooi verwoord.
Schitterend geschreven! Helemaal mee eens! Dit voelen velen!!
En zo is het voor ‘ons’ weer de schuld van de ‘anderen’. De cirkel is rond.
Zeer mooi verwoord, ook ik kom uit een ander deel van de land. Heb deze stad weten groeien, van een grauw oord uit de oude socialistische baronnie. tot een stad die mij ook omarmde, een stad waar ik trots op was, een stad die ik verkocht en aanprees. Zaterdag ben ik nog een fantastisch feest gaan vieren in de Roma, dzelfde plek waar Patrick Janssens brak.
Bedankt Patrick voor je burgemeesterschap. A is mijne maat, zoals al die anderen die hier wonen.
Ik blijf in Antwerpen wonen!
Ik wil hier geen polemiek starten, want deze post verdient toch vooral stilte. Dit moet echter wel van mijn lever: Uiteraard hebben kiezers het recht te kiezen. Ik vraag u echter een ding, hebt u de wever in zijn speech ook maar 1 ding over Antwerpen horen zeggen: buiten “‘t stad is van mij en de mijnen”. Ik niet hoor, nee het ging vooral over Brussel en de nationale politiek, sorry maar zo een burgemeester verdient geen enkele stad of gemeente…
Of zoals een iemand mij zei die op de NVA had gestemd na de speech ” hij zou zich godverdomme beter wat bezighouden met ‘t stad daar is hij voor gekozen”
Zelfs de N-VA fan heeft niet begrepen dat hij tijdens zijn speech de pet van N-VA voorzitter droeg. Tsss!
Toch duidelijk: hij heeft ook Izegem vermeld.
Tijdens zijn zegetocht, een heruitgave van een andere mars, was hij wel de burgemeester van zijn stad en van de zijnen.
Nooit gedacht dat ik tranen kon laten bij het lezen van een politieke tekst. Blijkbaar wel. U giet in woorden wat ik, en velen met mij, sinds zondagavond door ons heen voelen gaan, en in slechts korte uitingen van ongeloof kunnen uitdrukken, zelden accuraat verwoorden. Dank hiervoor. Ik hoop dat Patrick, en de hele ploeg achter hem dit snel te lezen krijgen, want ze verdienen te horen dat we hun werk, verhaal, en ideaal waarderen.
Weer een traan moeten laten… Zeer mooi verwoord, kan er mij volledig in terugvinden. Dank U.
De drang om die eenheid te breken, ‘iedereen’ tegen elkaar uit te spelen… Is dat voor ‘ons’ ok ? Wie zijn ‘wij’ ?
Dat “massaal” stemmen voor de Gruppenführer is een beetje overtrokken. Tenslotte heeft zowat +60% van de Antwerpenaren (en de rest van Vlaanderen) NIET voor zijn kliek gestemd. En van diegenen die het wel gedaan hebben, is het voornamelijk een anti-establishmentstem, en vragen ze zich twee dagen later al af waarom hij er de federale regering bijhaalt, want dat was toch niet de bedoeling. Hopelijk komt uitzicht na inzicht.
Voor de commentaren: ik druk mijn verdriet en ontgoocheling uit. Ik hoef geen gelijk te halen. Ik ga momenteel ook geen discussie aangaan. Ik heb een geloof in een visie en emotie bij deze stad, die ik de mijne mag noemen. Dat gevoel staat haaks op wat ik voelde als BDW zijn overwinningspeech bracht. Gun mij mijn verdriet, want iets waar ik veel van houd (mijn gevoel bij mijn stad) heeft een flinke klap gekregen.
Mooie woorden waar ook ik me wel in kan vinden. Vooral de laatste zin “Merci Patrick, voor alles” zou ik zo graag persoonlijk willen zeggen tegen hem en eigenlijk zijn hele team (of is het ons team)
nostalgie is voor dromers bekijk de realiteit en geef deze ploeg een kans we zullen ze wel beoordelen bij de volgende verkiezingen dat is democratie
Welicht heb ik iets over het hoofd gezien maar… over welke verandering spreekt de NVA?
Het enige wat Vlaanderen mocht horen is dat hij naar Antwerpen ging om aan te tonen dat Antwerpen niet kan functioneren omdat de Wetstraat niet functioneert…
De ironie wil dat hij, als hij wel dingen kan veranderen in Antwerpen, dat hij daarmee aantoont dat de problemen niet aan de Wetstraat liggen.
Besluit: hij zal niets veranderen. Niets, want zo kan hij weer ‘aantonen’ dat het (weer eens) de schuld van een andere is.
PRACHTIG ARTIKEL..DE NAGEL OP DE KOP !!!
Ik begrijp dat goed. En wil je wat troost geven terwijl ik goed weet dat rationaliseren geen troost biedt.
BDW kan geen radicaal ander beleid voeren: de middelen zijn beperkt. Hij kan maar een klein percentage van de stadsmiddelen heroriënteren. OK, dat kunnen symbolische zaken worden… waar iedereen emotioneel gaat op reageren.
BDW zal er goed aan doen de goede beleidslijnen verder te zetten (oa communicatiebeleid en city marketing – voor de rest weet ik er als niet-Antwerpenaar te weinig van).
Ofwel doet Patrick Janssens een quickie met BDW en komt hij zelf met een meerderheid (mss met stadslijst, groen, pvda?) ofwel gaat hij mee met NVA in een meerderheid om zo eisen te stellen op voor SP.A belangrijke beleidsdomeinen.
Onderhandelingen in Antwerpen op de lange baan te schuiven, zou geen goed idee zijn. En we kennen de gevolgen van een cordon sanitair.
Ik vind ‘met iemand niet overweg kunnen’ geen reden om niet samen te werken. Als je dat op je werk zou zeggen…
PS: ook de :’A': en bijbehorende slogans zijn zelfverzonnen verhalen.
Voor de rest: sterkte!
Snottersnotter, das verdorie allemaal schoon gezegd…
Merci!
Kippenvel! Knap gezegd!!! ‘Wij’ zullen weer opstaan en onze stad verdedigen!
Ik heb de krop in de keel. Mooi tekst!
Het doet goed om dat slecht gevoel met vele te kunnen delen.
Prachtige tekst met de vinger op de wonde!
Helaas maakt de aanhang van BDW zich blind zodat ze zijn lof nog luider kan bezingen!
Ik heb er enkele commentaren uitgehaald. Niet omdat ik niet tegen tegenspraak kan, maar omdat de toon en de aanspreking mij niet aanstonden. Mijn blog is mijn speeltuin. Er is al genoeg gif online, doe het elders maar. Commentaar en kritiek kan, maar je hoeft in mijn online achtertuin niet tegen mijn gevel te zeiken.
Goed gezegt! (Bis) ;)
Bedankt voor deze mooie tekst. We zullen met onze ‘onmacht’ moeten leren leven. Veel kan je leren van Wannes.
Idd, nagel op de kop
“Stukjes regio’s die als kleurtjes play-doh tegen elkaar zijn gekleefd”, dàt is net wat mij zo aanspreekt aan België. Je kan lachen met het ‘volkslied’, je hoeft niet achter een vlag aan te lopen. Ik ben van de Kempen, en voel me heerlijk vrij in België, omdat het dat enge ‘identiteitsgevoel’ overstijgt. Bovendien heeft de beïnvloeding van verschillende taal-culturen zéér inspirerend gewerkt. België, een gedegen anti-nationalisme. I speak Dutch, but I am not Dutch. I speak German, but I am not German. I speak French, but I am not French. I’m a f#ckin’ Belgian Bastard, and I like it.
Prachtig geschreven! Bedankt hiervoor!
Wow, wij vinden dat wij gelijk heeft en zullen over wij waken dat wij nooit ons worden
“GEEN ENKELE PLAATS OP DE WERELD KAN EEN EILAND VAN OVERVLOED BLIJVEN. WE ZULLEN DE HELE WERELD MOETEN REDDEN, OF NIEMAND REDDEN.” (Maurice Strong, wereldmilieutop).
…dat heeft nog niet iedereen begrepen…
“De kracht van verandering” als slogan in een stad die de laatste jaren niets anders heeft gedaan dan positieve veranderingen ondergaan…
Geen antwoord op de vraag wat er nu net veranderd moet en gaat worden…
Het gebrek aan vreugde bij onze nieuwe burgervader die net een verpletterende overwinning heeft behaald…
Het niet over Antwerpen praten (of roepen/schelden/tieren zo u wil), maar steeds terugkeren naar federale thema’s…
Ik zal misschien terug goed slapen, eens ik ontdek wat er blijkbaar zo hoognodig veranderd moet worden.
Erg juiste analyse, goed en ontroerend verwoord en volledig akkoord.
Eigenaardig hoe veel er vanuit andere provincies op Antwerpen geschimpt wordt maar hoe veel mensen van Antwerpen gaan houden eens ze er leven. Ook ik dus!
Beste Pieter, ik snap je emotie, ik ben er zelf ook door gegaan. Maar ik vind dit we in deze ons als de goede verliezer moeten tonen, de democratie heeft haar waarheden – er is rechtser gestemd, ook al lag een prima project op tafel dat door velen als goed werd bestempeld. Aan ons om nu constructief mee te werken, maar vooral: om te (laten) herinneren dat …’t stad van iedereen is. Het zal nooit enkel van links of rechts zijn, maar van ons allen die er iets beter van willen maken. En niemand mag dus deze stad claimen, laten we daar heel streng op zijn. Ik denk dat we PJ zijn “legacy” dus goed moeten bewaken.
Pietel,
je hebt me ontroerd man. Voelt goed dat we er samen zo over denken.
Ik moest er van huilen… Hopelijk zullen de misnoegden niet nog meer misnoegd zijn over 2 jaar. Aan iedereen om hier een positief verhaal te schrijven
Heeft er iemand de commentaar van Stef Verbeeck bewaard ? Blijkbaar is die verdwenen, was echt goed geschreven…