We moeten dat plannen tegenwoordig. Voldoende op voorhand, via een overaanbod aan kanalen. We gaan op stap. Net geen agenda’s samenleggen, gewoon ‘dan’. En wie niet kan heeft pech. Wetende dat er danig wordt afgebeld, verschoven en er onverwachte mensen aansluiten. Loslaten en zien waar het eindigt.

Als jonge gasten was het meerdere keren per week. Meer tijd dan geld, de lijven strak en een groot recuperatievermogen. Daags nadien weer van ‘t zelfde. Daarna misschien een avondje binnenblijven, hoewel ook daar volk op af kwam. Allemaal zonder plan, want als je zin had, was het steeds ergens feest.

Vandaag parkeren we samen de straat vol. Grote jongens met auto’s, kinderstoelen gecamoufleerd. Meer geld dan tijd, de lijven al wat losser. Mannen die een gezin achterlaten, en braaf beloven daags nadien opnieuw smoeltjes te poetsen. En loze belofte van niet te zot te doen. Georganiseerd de redelijkheid laten varen. En opnieuw eens op een dak gaan te kruipen.

Het uur van de nacht waarop iedereen in de war is. Van de drank, de ochtend of al van zichzelf. De tijd waarop het niet meer uitmaakt of je er nog eentje drinkt en al dan niet gaat slapen. De ochtend komt binnen. Venten met grijnzen in kebab zaken. Lome discussies over lullen. Ervaren drinkers in hun kloten.

Grote mannen die slapen in de kamers van kleine kinderen, stinkend uit mond en porieën. De dag nadien is opgegeven. Om bij de koers in slaap te vallen. Of een verplichte familiefeest uit te zweten. En ‘s avonds alvast de volgende te plannen. Want het was goed om de redelijkheid te laten varen, op de tapkraan van de nacht.