In september 2008 gingen mijn ogen open: er is een rechtstreekse relatie tussen de inkomsten van een organisatie en de uitgaven. In dienstverlening in België is de loonkost de grootste uitgave. Wanneer de financiële vooruitzichten slecht zijn, wordt daar quasi onmiddellijk gevolg aan te geven: besparingen. Lees: ontslagen. Niet of, maar hoeveel en wie. En wie daarna. En daarna. Ik heb de afgelopen drie jaar zeer veel organisaties zien krimpen. Kwartaal na kwartaal. En niemand vond dat fijn.
Er werd toen steeds geroepen dat dit effect pas in een later stadium impact heeft op de publieke sector. Ze staan in tweede lijn, omdat ze gefinancierd worden met belastingen op arbeid en bedrijven. Een uitgestelde tsunami. Dat we er anderhalf jaar over deden om van een non-regering tot een regering te komen, zorgde voor verder uitstel. Toen we net opnieuw voorzichtig positief waren, volgde een tweede economische schokgolf. Deze gehele crisis zou langer duren een grotere effect hebben dan voorzien. We moesten het durven toegeven. En de conclusies trekken. En ons aanpassen. Mentaal zowel als financieel.
Nadat alle andere Europese landen de eerste grote hervormingen doorvoerden, start België er eindelijk ook mee. We hadden een vals gevoel van veiligheid, omdat de dringende politieke beslissingen niet werden genomen. Om plannen uit te voeren in 2012, moest er in 2011 nog beslist worden. En zetten politici de galop in, om de onvermijdelijke en weinig populaire beslissingen door te voeren. Onze bubbel werd doorprikt. De wereld bleek iets minder mooi en vriendelijk dan we tot dan toe ervoeren.
Je kan maar zoveel geld uitgeven, als je binnenkrijgt. En je zet best een beetje opzij. De regel van de goede huisvader, die we schaamtelijk hebben genegeerd. We hebben jarenlang meer geld uitgegeven dan er binnenkwam. Dat begrotingstekort potte de reeds bestaande schuld verder op. Gans Europa leefde boven zijn stand. Op de poef. Tegelijkertijd dalen de inkomsten. Minder uitgeven én minder inkomsten, dat doet twee keer pijn.
Het adagio van economische groei verliest terrein. We zitten globaal gezien op de marge van wat onze aarde kan bolwerken. In het oude Europa daalt de bevolking. De omgekeerde bevolkingspyramide zet generaties onder druk. Nieuwkomers krijgen niet dezelfde kansen en ervaren actieve discriminatie. Onze ouderen kijken afkeurend naar de gekleurde mens die hun billen afveegt.
Je kan maar zoveel uitgeven, als er binnenkomt. Alle studies wijzen er op dat er in België een zeer grote sector betaald wordt met gemeenschappelijke middelen (via de overheid). En dat deze onvoldoende efficiënt werken. We hebben de kosten van het Zweedse model, met de output van het Spaanse model. Al jaren werd het gezegd en nu wordt het gedaan: besparen in het overheidsapparaat. Minder uitgaven. Harder en langer werken, meer doen voor minder.
Deze groep werknemers is bijzonder goed georganiseerd in vakverenigingen. Ze maakten over de jaren heen strenge afspraken met een overheid die het goede voorbeeld wilde geven. Heiliger dan de paus. Er werden beloftes afgedwongen die vandaag oneerlijk en onhaalbaar zijn. Er kwam een steeds grotere verwijdering van de commerciële realiteit. En bij de minste tegenkanting werd de publieke dienstverlening lamgelegd door staking. De mensen die bijdragen om dit publieke korps in dienst te houden zaten economisch reeds in de tang. En nu worden ze verder uitgenepen.
Ik leef in de economische realiteit. Ik zie minder trouw bij klanten, lagere budgetten, meer werk voor minder geld, meer onvergoede pitches en aanbestedingen, etc. Ik heb al bij al een goed leven, maar het is niet altijd vanzelfsprekend. Ik weet dat onze welvaart zal dalen. Dat we met minder tevreden moeten zijn. Ik ben verplicht te hopen en geloven dat we het nog steeds goed gaan hebben. Maar voor het eerst zijn wij een generatie met een negatieve groeiverwachting, zoals dat dan heet.
De eerste besparingen voel ik ook. Ik betaal iedere maand meer voor mijn bedrijfswagen, hoewel ik die wagen echt voor mijn job nodig heb en regelmatig met de fiets ga werken. Ik zal de ramen van onze pas aangekochte woonst – in de piek van de vastgoedmarkt – niet kunnen vervangen met 40% fiscale teruggave. Dit kost mij een extra tienduizend euro. Terwijl de vijftigers in mijn straat de afgelopen jaren allemaal dubbel glas hebben gestoken en op 58 in prepensioen gaan.
En dan deze staking. Ik heb het gevoel dat er tegen mij wordt gestaakt. Ik draag vanuit de private sector bij aan de jobs in de publieke of gesubsidieerde sector. Als warme mens die zich inzet voor een warme samenleving doe ik dat met plezier. Iedere euro van mijn belastingen die naar onderwijs gaat, draag ik graag bij. Net zoals solidariteit, cultuur, publiek transport etc. We zijn collectief gelukkiger als we een meer gelijke samenleving hebben. Ik ben voor een warme samenleving, maar verwacht dezelfde loyauteit in de andere richting.
Maar dat – drie jaar na september 2008 – verschillende groepen werknemers het werk neerleggen en het land vastzetten, nu zij getroffen worden. Dat vind ik niet kunnen. Hun verwachtingen zijn buitensporig. De afgedwongen beloftes zijn niet haalbaar. De droom van groei en verbetering ligt aan diggelen. De frustratie dat zij langer moeten werken, een kleiner pensioen krijgen en minder voordelen, is misplaatst. De hoge woorden over ‘rechten’ en ‘beloftes’ stuiten mij tegen de borst. Het zat er al drie jaar aan te komen. Open je ogen, doorsta de koude douche en word wakker in een andere wereld.
Ja het is abrupt. En ja een grote groep voorgangers heeft het allemaal wel gekregen. Maar ook dat was al ‘op de poef’. Ook die factuur is vooruitgeschoven. En dat is iets wat ik niet verder tolereer. Geen facturen blind naar de toekomstige generatie doorschuiven. Een steeds grotere groep ouderen, die steeds langer leeft en steeds meer voordelen wenst… We stevenen af op een conflict. En ja: er zullen nog beloftes verbroken worden. Wen alvast aan het idee.
We zijn bij de gelukkigen. We hebben het vandaag zeer goed en zullen het in de toekomst waarschijnlijk ook nog goed hebben. Zij het dat we het met minder materiële en financiële welvaart moeten doen. Ik heb genoten van een goed onderwijs aan lage kost en gun mijn kinderen (en de uwe) hetzelfde. Ik neem mijn verantwoordelijkheid op om bij te dragen aan de oudere generaties die welvaart hebben gecreëerd en nu van hun welverdiende rust willen genieten.
Maar we zullen allemaal een duit in het zakje moeten doen. Het zal iedereen pijnigen. Het is voor niemand leuk. Ik verwacht een gepaste en eerlijke houding van de werknemers en vakorganisaties in de publieke en gesubsidieerde sector. Want hoe harder zij zich vastklampen aan zogeheten verworven beloftes, hoe vaker zij het werk neerleggen en het land gijzelen. Hoe sneller de solidariteit en het begrip afkalft en hoe scherper verschillende groepen tegenover elkaar zullen staan. We moeten vooruit. En ik verwacht van iedereen een gepaste inspanning. Neem uw verantwoordelijkheid, stel uw vizier bij en formuleer nieuwe ambities. Ik ga graag met u in dialoog. Maar dan moet u eerst een stapje richting realiteit zetten.
Misschien dat het tijd is voor een echt gesprek. Waar evenwaardige partners met elkaar tot een compromis proberen te komen en niet elkaars koppen inslaan. Waar iedereen naar elkaar luistert en waar de mening van de andere niet direct als zakkenblazerij wordt afgedaan.
De vakbondsmensen van vandaag zijn net als de huidige politici niet bereid tot lusiteren en dat doet verdomme geen goed aan de zaak.
Langer werken: no problem. Ik ben me daar al een aantal jaren van bewust en zit daar ook niet veel mee in. Maar laten we het wel op een beleefde manier oplossen.
Mooi en genuanceerd gezegd. En bijna een doorslagje van hoe ik er zelf over denk. Knap.
Mooi geschreven, en de waarheid! Maar minder op het lijf van naar wie dit gericht is denk ik. Die zullen misschien eerder luisteren naar iets als “WERKEN GIJ LUIAARD!”
:)
Mooi gezegd man, ik sluit me er volledig mee aan. We moeten allemaal een duit in het zakje doen. Zelfstandigen, bedienden, arbeiders en ook de staat. Samen vooruit.
De stem van een opkomende generatie. Het moet zeer doen voor die oudere generaties om al hun verworvenheden en vooral die extra balletjes in de veel de dikke soep te zien verdwijnen… Maar het kan niet anders. Thx voor deze tekst!
Amen!
je eigen baseline slaat vandaag nergens op, sterk stuk. voer voor geanimeerde (en genuanceerde) discussies aan elke feestdis dit weekend!
Akkoord, we moeten allemaal een bijdrage leveren. Dus ook de banken, de multinationals, de energiemaatschappijen, … Ik heb nu de indruk dat er slechts gefocust wordt op een aantal lagen van de maatschappelijke samenstelling.
Mee eens!
De notionele belastingaftrek afschaffen zal men toch niet doen want dan komt er nog minder geld binnen.
+1
Dit is voor mij de empathische stem van het algemeen belang. Een stem die durft lange termijn te denken, en broodnodig is.
Dankjewel!
Goed gezegd Pieter en in lijn met wat ik gisteren op mijn blog achtergelaten heb. Spijtig genoeg is er dat met geen stokken in de krijgen bij het “proletariaat”.
Suck it up & let’s make it work. Meer valt er niet te zeggen. En dat is voor iedereen geldig.
Als Payroll consultant kom ik dagelijk in contact met alle uitzonderingsregels, die al jaren bestaan voor zowel privé als publieke klanten.
Voor ons was dit niet slecht, want elke uitzondering zorgt rechtstreeks voor meer werk en development. Maar vanuit persoonlijk oogpunt ben ik dan ook zeer blij, dat er eindelijk enkele zaken worden rechtgezet.
SAMEN zullen we inderdaad vooruit moeten en iedereen zal inspanningen en inleveringen moeten doen. Je hebt dan 3 opties: in een hoekje gaan wenen, het land platleggen omdat je denkt dat je daarmee de economie een dienst doet (euhm NOT!) of creatief zelf er harder tegen aan gaan en zorgen voor meerwaarde voor je bedrijf/werkgever/ondernemer/….
Zelf kies ik voor de laatste optie en begin als zelfstandige in bijberoep (zoals vele andere als inspiratie mij voordeden de afgelopen maanden). Ik zal veel van mijn geld verliezen aan belasting en sociale bijdragen, maar ik zal ook zorgen voor meerwaarde en zorgen voor mijn eigen toekomst.
De weg gaat vooruit en niet achteruit…
zeer mooi stukje
Ik wil toch graag even iets nuanceren: die zogezegde 50″ers en 60′ers hebben inderdaad gebruik kunnen maken van prepensioen en subsidies in de laatste jaren. Maar… er zijn heel wat jongere mensen die eveneens gebruik hebben kunnen maken van al die subsidies. En we vergeten maar al te vaak dat die vijftigers hun huizen hebben gekocht in volle oliecrisis, met rentes van 11%, met niks aan subsidies voor renovaties/isolaties/etc., toen moest men kinderopvang nog volledig zelf financieren (ik hoor bij vele collega’s dat daar toen een integraal maandloon van één van de partners naartoe ging). Enfin, om maar te zeggen dat “die 50′ers hebben alles cadeau gehad” ook wel eens genuanceerd mag worden.
Mooie nuance, maar doet niets af aan de bottom line
Wel even in het achterhoofd houden dat die generatie een fractie betaald heeft voor hun vastgoed ivm een zelfde woonst of bouwgrond nu. Bovendien hebben zij 15j geleden hun goedkoop vastgoed kunnen herfinancieren aan de huidige rentevoeten (+/-5% ipv 11%)! Bovendien is de waarde van hun woonst nu met een factor 3-4 omhoog. Met andere woorden: ze hebben het voor enkele jaren even moeilijk gehad als de mensen nu, maar hebben op langere termijn wel 3x geprofiteerd …
Kleine fout, denk ik, in alinea die begint met “Je kan maar zoveel geld uitgeven, als je binnenkrijgt.” Moet op het einde zijn: “Meer uitgeven…” Anders klopt de redenering niet helemaal he :-)
Knap geschreven, trouwens!
Ik kan me zeker vinden in deze tekst en sta als dertiger achter de hervorming van het pensioenstelsel. Ik ben net als jij, en zoveel anderen gekant tegen deze staking.Toch zijn enkele nuances op zijn plaats.
- Net zoals de vakbond moeten we oppassen met het eigen gelijk. Op Twitter is er heel duidelijk geen draagvlak voor de staking. Twitter is echter geen representatief staal van de ganse bevolking. Online initiatieven die “virtueel” gesteund worden door likes en ik-doe-mee’s zijn niet representatief voor de bevolking van Vlaanderen, los van het feit of ze al den niet getuigen van engagement. (Ik zou graag eens weten hoeveel mensen daadwerkelijk enkel met een fake ticket op de trein gaan zitten) Je kan bijna zeggen dat zowel Twitter en de vakbonden in hun eigen gelijk blijven hangen. Daarom is het zo jammer dat er geen dissidente stemmen op Twitter terug te vinden zijn. Jonge vakbondsleiders die aangeven waarom ze wel staken ondanks het feit dat hun pensioen nog ver af is. Een veel te eenzijdige discours helpt niemand vooruit. Dus boodschap aan alle vakbonden: de social media bieden nog veel ongebruikte kansen om jullie discours echt toe te lichten! Boodschap aan alle virtuele klagers: maak jullie fysiek zichtbaar, dit zorgt voor meer impact!
- Je voelt heel duidelijk dat efficiëntie wel degelijk verbetert binnen de overheidsinstanties. Er is op elk niveau (federaal, provinciaal, lokaal) een jonge garde bezig met zaken uit het verleden in vraag te stellen en misschien is het tempo van verandering nog niet hoog genoeg, er is alleszins een ander klimaat aan het ontstaan. En ook de besparingsrondes zijn op al deze niveaus aan de gang. Efficiëntie is binnen de overheidsdiensten al lang geen taboe meer.
- Hoeveel overheidspersoneel is nog werkelijk ambtenaar? Veel nieuw aangeworven mensen in de openbare sector zijn contractuelen of worden tijdelijk in dienst genomen met jaarlijkse verlenging (ook de VRT, u welbekend, heeft hier veelvuldig gebruik van gemaakt). Overheid staat niet altijd gelijk aan “een vet pensioen waar je niets voor moet doen”.
- Het nut van vakbonden binnen de bedrijven is tot vandaag nog steeds actueel. Een voorbeeld uit mijn eigen ervaring. Iedere bediende bij een kleine KMO mag van mij zijn loon eens berekenen in functie van het aantal werkelijk gepresteerde uren. Weekend- en avondwerk zijn eerder regel, dan uitzondering. Offertes worden laag ingediend om vervolgens met “winst” te realiseren, waarbij enkel de daguren in rekening worden gebracht. De werkelijke totaalkost van een project is vaak niet gekend omdat het gepresteerde overwerk niet geregistreerd, laat staan vergoed wordt.
En gelijk heb je! En goed heb je het verwoord. Wat ik vooral niet kan begrijpen is dat ze staken omdat ze langer moeten werken… Ze moeten niet langer werken. Ze moeten gewoon werken tot wanneer ze zouden moeten werken, tot hun 65. Net zoals u en ik. Of wensen deze mensen dat wij tot ons 80 gaan werken om hun pensioen te betalen?
knap geschreven. mee eens.
maar zulke ingesteldheid lijkt soms bijkomende oplossingen uit te sluiten.
ik ben onvoldoende op de hoogte. maar er valt echt nog wel heel veel geld te rapen op andere manieren. Miljardairtaks? Efficiëntie in overheidsdiensten en overheidsbedrijven?
Ik ben het niet eens met de stakers. Absoluut niet.
Maar ook niet met de laksheid waarmee wij, ja ook ik, niet eens af en toe op tafel slaan en tegen schenen stampen.
Volledig met je akkoord. Bij mij blijven de woorden “One day our generation is gonna rule the population” blijven in m’n hoofd rondspoken.
Schrijven helpt … een beetje. Ik schreef gisteren ook een blogpost met dezelfde gevoelens als jou. Het feestje is gedaan … Het heeft lang genoeg geduurd.
http://www.nielstaes.be/2011/12/20/feestje/
Enjoy the read (‘t is maar 140 woorden) :D
Mooi, dank je hiervoor.
Hoi Pietel, vind je het niet gek dat we eerst de banken bergen geld geven en dan tegen de burgers zeggen dat ze zullen moeten leren leven met minder gezondheidszorg, minder pensioen, minder onderwijs, minder “rechten”?
Ja. Ik walg bijvoorbeeld van het Dexia verhaal. Wat een geknoei. Ik ben niet akkoord me de overheidsgarantie. Ik zou hier ook iets over moeten shrijven.
100% eens met je!
Deze crisis zal een positieve invloed hebben om de vastgeroeste principes en oneerlijke deals uit het verleden. Er mag gestaakt worden zoveel men wil, de economische realiteit is als een natuurwet, onverbiddelijk. Hoe langer we vasthouden aan het verleden, hoe langer de lijdensweg zal zijn. Maar aan het einde ervan, nadat we eerst alles zijn kwijtgeraakt, zullen we een nieuwe samenleving vinden, die veel eerlijker is, veel realistischer en die, met vernieuwde krachten, aan een betere toekomst werkt.
Prachtig geschreven, ben het er volledig mee eens.
Als het merendeel van onze generatie er zo over denkt gaat het nog goed komen in de toekomst!
Aan diegenen die enkel aan zichzelf denken en niet zinnens zijn hun steentje bij te dragen: Wake up and smell the coffee!
Knap verwoord, zonder bitterheid en helemaal juist. Dit soort dialoog helpt hopelijk om de verstarde vakbondsblik te verruimen.
Ook ik ben het grotendeels eens met wat je hier schrijft. Vooral deze zin is treffend verwoord: “Ik heb het gevoel dat er tegen mij wordt gestaakt.” Dat gevoel klopt volledig, al is de staking natuurlijk niet gericht tegen jou alléén.
De passage waar ik mij het minst in vind, is deze: “Het adagio van economische groei verliest terrein. We zitten globaal gezien op de marge van wat onze aarde kan bolwerken.” Op dat punt ben ik toch net iets minder pessimistisch. Ik geloof wél nog dat er opportuniteiten zijn, dat er ruimte is om de wereld te verbeteren, mogelijkheden om te optimaliseren, bijkomende welvaart en welzijn te creëren. Maar om het klimaat te verkrijgen, waarin ondernemers deze opportuniteiten kunnen aangrijpen, zullen er eerst heel wat scheefgegroeide situaties rechtgetrokken moeten worden, en heilige huisjes afgebroken.
Je hebt gelijk: dat zal pijn doen. Die pijn is onafwendbaar. Omdat we te lang hebben getalmd, zal die des te intenser zijn. Maar als we de therapie durven doorstaan, wacht er na de genezing toch nog een mooie toekomst.
Absoluut eens. Ik moet denken aan de tweet van Rik Torfs vandaag. ‘We moeten de vakbonden helpen terug sociaal te worden.’
Evenwichtig en inspirerend. Knap
Knap werk Pietel, eindelijk iemand met verstand die eens zegt waar het nu eigenlijk allemaal om gaat. Mocht je aan politiek doen, ik stem voor je. Mocht je de God zijn, ik word je apostel (één van de goei)
Bert
Weet ge wat ik mij heb lopen afvragen de laatste dagen?
Stel dat ge nu op individueel niveau zou berekenen (via de eID, of gewoon even mentaal) wat iemand heeft bijgedragen aan het pensioenfonds, en wat die persoon er uiteindelijk terug gaat uithalen. Waar de discrepanties dan zitten en hoe groot deze zijn.
Pas op, ik pleit niet voor een individualistisch of voor-wat-hoor-wat maatschappij, maar het is wel ergens geven en nemen. De pensioenen zijn zo geregeld dat je tijdens je actieve loopbaan geld opzij zet, en daarna geld terug krijgt. Dat er daar gemiddelde tellen (sommige mensen sterven sneller, andere leven langer) en er een sociaal principe geldt, lijkt me ook meer dan logisch en heel aanvaardbaar.
Maar dan nog. Ik vraag mij af dat de mensen die morgen oorverdovend niets doen niet zouden verschieten van zo’n oefening. Dat het ze niet de ogen zou open doen? Dat ze niet zouden snappen dat wat ze vragen niet in verhouding is?
Nu, praktisch is dit niet wenselijk. Je gaat een groep mensen hebben die een stuk te veel betalen. Die buiten gemiddelden en sociale principes om een heel deel andere mensen sponsoren. Stel dat deze mensen op straat komen en verandering eisen .. dan zijn we pas ver van huis.
Aan Peter: mijn stem, en ik vermoed dat ik van dezelfde generatie ben, vertegenwoordigt hij alvast niet.
Een citaat uit http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/12/21/waarom-ik-de-staking-steun:
“Tegen 2014 moeten de pensioenbesparingen 674 miljoen euro opleveren. Indien ArcelorMittal en Electrabel het wettelijk belastingtarief van 33,99 procent zouden betalen, zou dat 825 miljoen opleveren. Het zet alles wat in perspectief. Raken aan de pensioenen van anderhalf miljoen mensen, terwijl aan twee multinationals niet wordt geraakt.”
Ik heb maar 1 vraag bij uw voor de rest uitstekend neergepende mening: als iedereen een duit in het zakje moet doen, waarom moeten de grootste verdieners in dit land dit niet: de banken? Die blijven voor de rest maar lekker uitgeven aan ethisch en financieel immorele beleggingen, net alsof er in hun sector niets veranderd is.
Want ook dat is iets dat mijn ogen uitsteekt. Wij moeten inbinden, maar de bedrijven die van notionele aftrek doen niet.
Word het eens geen tijd dat we als werknemer, werkgever en vakbond de strijd aanbinden met de echte grootverdieners van dit land, die elke keer opnieuw systemen vinden om nog rijker te kunnen worden?
Natuurlijk zijn de vakbonden in fout; ze hebben hun nut gehad in de 19e en 20e eeuw, maar NU moeten ze de werkelijkheid onder ogen durven zien. Alles waar ze voor gevochten hebben is in wetten gegoten en dus definitief; NU zijn ze er alleen nog om hun eigen postjes te beschermen (de misbruiken alom gekend, ten koste van de werkgevers) en om hun zakken te vullen (en niet alleen met rekeningen in Luxemburg…).
IK PLEIT ervoor om de vakbonden verantwoordelijk te achten voor de economische schade die ze nu toebrengen, en ik wil een juridisch precedent laten scheppen (welke advocaat durft het aan) met een dwangsom voor elke werkwillende mens die door hun toedoen NIET KAN gaan werken, te betalen door de vakbond. Maak hen juridisch aansprakelijk voor de schade, want nu schuilen zich als lafaarden achter allerlei ‘verworven’ rechten, zonder de plichten erbij te nemen.
Het is niet toevallig dat een ‘georganiseerde’ staking niet langer dan 24 uur duurt, want dan kost het hen geld, en van de ‘spontane’ stakingen geloof ik geen sikkepit. VAKBONDEN AFSCHAFFEN en de wetgever zijn werk laten doen !!! EINDELIJK…
IK wil 1000 euro per persoon
Geen enkele wet is definitief en geen enkel recht is definitief verworven. Ik denk dat de geschiedenis dit maar al te vaak heeft aangetoond. Vakbonden in België hebben trouwens geen rechtspersoonlijkheid, waardoor zij niet voor een rechtbank aansprakelijk gesteld kunnen worden.
Ik krijg dus werkelijk het schijt van dit typisch Belgisch ”schuldgevoel”.
Waarom moeten “wij” als brave burgers boeten voor fouten die gemaakt werden door onze overheid en banken? Waarom worden de banken niet meer belast? Waarom zijn er nog steeds schandalig hoge bonussen voor diegene die met uw geld spelen alsof het een spelletje is? Waarom zijn er jobs waar je maar 15 jaar moet werken voor een volledig pension?
Ons apenland wordt bestuurd door een stelletje onbekwame idoten die enkel beslissingen nemen waar hun eigen fortefeuille dikker van wordt.
Als er dan eindelijk iemand komt die het probleem echt grondig wil aanpakken dan gaan ze allemaal samenspannen om toch maar te vermijden dat er eens eindelijk vernieuwing komt.
Kom toch eens op voor uzelf in plaats van alles zomaar te slikken als een bende losers, het kan allemaal anders zolang we maar echt willen.
Goed geschreven, vlot leesbaar, geen klaagzang, zegt duidelijk waar het op staat en verwoordt schitterend het buikgevoel van een generatie. Enthousiast rondgetweet vandaag, benieuwd hoeveel lezers je haalt voor dit stukje trouwens!
Amen.
Ik hoop alleen dat deze staking er niet voor zorgt dat er nog meer ruzie ontstaat. Neem het van mij aan (jonge leerkracht), heus niet iedereen gaat akkoord met de staking.
De oudere generatie probeert nog vlug te redden wat te redden valt, de jongere generatie heeft er nog geen besef van welke gevolgen deze staking met zich meebrengt.
Ik ga alvast helemaal akkoord met dit bericht: iedereen moet water bij de wijn doen. Daar ben ik me volledig van bewust.
Wat ik hoop is, dat iedereen solidair optreedt en begrip en respect opbrengt voor de voor- en nadelen van andermans job. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant, maar dat is het heus niet. Het is vooral die realistische kijk die iedereen voor ogen moet houden.
Laat frustraties, jaloezie en andere negatieve eigenschappen varen, en gun iedereen de kans op een degelijk leven in deze nieuwe maatschappij.
Ik ga morgen alvast werken, zoals iedereen dat zou moeten doen!
Dank u Pietel om dit zo helder te formuleren.
Dank u ook generatie babyboomers. Onze generatie zit mooi met jullie schulden. Jullie brachten onze productie (en know how) naar de lageloonlanden. Jullie hebben afspraakjes gemaakt om je pensioen veilig te stellen. Jullie slaagden er niet in om een deftig migratiebeleid uit te werken. Jullie bleven maar vasthouden aan die dure index … en nog!
En nu gaan jullie staken!!??
OK, wij zullen ervoor zorgen dat ook jullie het straks voelen. En net op een moment dat jullie willen gaan rusten. We gaan echt het gelag niet alleen betalen.
Dank u mama, papa, nonkel en tante!
ps: en ja hoor, we zullen leren uit jullie fouten.
Knap gesproken! Ik ben volledig met u eens !
Klare taal.
Als late dertiger/bijna veertiger kan ik mij in grote mate terugvinden in jouw tekst. De gevraagde inspanning zal een ietwat zure appel zijn, maar hoe langer we wachten, hoe zuurder ie zal worden (tot uiteindelijk: niet meer eetbaar).
Is het nodig, ja … als complete leek vermoed ik (zelfs) van wel, maar of de inspanningen eerlijk verdeeld zijn, daar heb ik nog vraagtekens bij.
Goede leiders staan vooraan en dienen de moed te hebben om de eerste slagen op te vangen (in dit geval: te besparen op alle vlakken, OOK in hun eigen portemonnee), en dat mis ik van onze nieuwe (en vorige) bewindslieden wel een beetje/veel.
Vandaag de dag lijken regeringen te leven en te regeren vanuit een ivoren torens, gesponsord en georkestreerd door de EU en de grote spelers. Misschien moeten regeringen en wereldleiders terug échte macht krijgen zodat deze laatste groep niet beschermd maar bestraft worden.
En elke Belg moet idd wakker worden en zich realiseren dat het verhaal van de kip met de gouden eieren nooit meer een sprookje of een droom mocht geweest zijn.
Mijn conclusie: er is nog veel werk aan de winkel, door iedereen … voor iedereen. Op tijd en stond een dagje op adem komen moet kunnen en alles moet bespreekbaar blijven onder elkaar maar men mag niet vergeten dat het de volgende dag terug “werkendag” moet zijn. Misschien nu meer dan ooit: eendracht maakt macht.
Blijkbaar kan niemand vandaag nog tabula rasa maken en gaat iedereen gedwee mee in het kuddedenken dat de enige oplossing voor de huidige crisis er in bestaat om sociaal te snoeien.
Dat we met een eenvoudige vermogenstaks voldoende geld inzamelen om NIET te hoeven snoeien in sociale uitgaven, lijkt wel taboe. Niet alleen in het VK, waar in werkelijkheid niet Cameron maar de City de lijnen uitzet, maar ook in de rest van Europa.
Alleen : met een rechtse regering krijgt je uiteraard een neoliberaal beleid dat volledig aansluit bij “De Markten” en “De Ratingbureaus”. Waarbij ik graag fijn opmerk dat geen van beide bij mijn weten enige democratische legitimiteit hebben.
Dus, terwijl we elke dag sakkeren over het gebrek aan democratisch gehalte van onze representatieve democratie, vinden we het geen probleem dat ons doen en laten en onze toekomst bepaald worden door ondemocratisch samengestelde, niet-verkozen, niet-gecontroleerde instanties met ondoorzichtige mechanismen …
Los van het feit dat ik op de vakbonden-an-sich heel wat aan te merken heb (te beginnen met de lonen van de toplui en de soms nauwe banden met het bedrijfsleven), zijn zij vandaag de enige grote organisatie die er in slaagt om mensen te mobiliseren en niet blind en berustend mee te gaan in het verhaal van keihard snoeien.
Dit is een prachtige samenvatting van wat heel wat Belgen denken. Bedankt voor het verwoorden van wat velen denken maar niet (durven) uitspreken.
Als jongere weet ik het maar al te goed. Ik zal geen huis moeten kopen wanneer ik 30 ben, ik zal niet op pensioen kunnen gaan wanneer ik 55 ben, en het zal niet mogelijk zijn om met een goedkope bedrijfswagen rond te rijden. Ik ben bereid om te werken voor mijn toekomst en die van anderen, maar daar moet wél een inspanning van iedereen tegenover staan.
Nagel op de kop, heel mooi gezegd.
Proficiat, heel sterk verwoorde synthese
Blij met je betoog omdat het wat meer nuance geeft dan de talloze tweets à la ‘ik ga werken, zij gaan staken’. Toch twee opmerkingen:
Wat met de banken? Moeten wij allemaal de risico’s dekken van de mensen die uit zijn op altijd meer?
Als ambtenaar ben ik ingestapt in een stelsel waar ik op het einde uitgesteld loon zal krijgen. Dat uitgesteld loon zal er duidelijk niet komen met nog 30 jaar loopbaan in het verschiet. Het lijkt me dan ook niet meer dan logisch dat de ambtenarenlonen in een systeem zonder uitgestelde bezoldiging worden verhoogd zodat de overheid een interessante werkgever blijft. Bekwaam personeel is immers een voorwaarde voor een slankere en beter functionerende overheid.
Banken zijn een grote uitdaging. Een bank als Fortis is deels uit de overheid ontstaan. Een bank als Dexia (of instelling ARCO) werd mede-bestuurd door politici. Een Fortis is aan de NL & FR verpatst. Net oals Electrabel eerder al is gewipt. Wij hebben deze politici verkozen.
Banken ontspringen de Belgische en Europese overheden. Tot op vandaag bestaat er geen wereldoverheid en is het moeilijk die banken in regelgeving te beperken. Dat wij gewone mensen nu de geslagen putten van banken moeten dekken of waarborgen, vind ik onaanvaardbaar. Anderzijds moeten we voorlopig het systeem in stand houden om erger te voorkomen.
Ivm uitgesteld loon: zo had ik het nog niet bekeken. Maar denk je dan ook niet: liever één vogel in de hand… Inderdaad, overheidspersoneel moet een correcte bezoldigingen krijgen én ook een variabel element om goed werk te verlonen. Volledig akkoord.
Voor de rest is de conclusie helaas: de eieren die we in de gemeenschappelijk mand leggen zijn niet meer veilig en garanderen geen opbrengst. Het pensioensysteem zal dus evolueren naar een ‘ik werk voor mijn pensioen’ en daar zullen nog veel slachtoffers vallen.
Zoals zovelen hierboven reageerden: puik geschreven, en ben het op vele punten met je eens.
Maar … Zoals verschillenden al opmerkten: het groot kapitaal ontspringt de dans.
Die dans werd niet geleid door het oude Europa, maar door de dolende/dalende wereldmacht aan den overkant van de Grote Plas.
President Clinton heeft het mogelijk gemaakt dat banken kunnen pokeren met het geld van de Westerse wereld. En Joe Sixpack en Jan met de Pet mogen nu de rekening betalen van Bill (en Monica) met de Sigaar.
Anyhoo, mede door deze dynamiek is de verandering in de wereld in een stroomversnelling gekomen. De economische macht verschuift naar het Oosten en de geopolitieke macht zal wel volgen. Het is alleen nog wachten tot wanneer China de volgende zetten doet in het schaakspel met de VS.
En Europa? Dat is een speelbal, die al geen politieke macht had, en nu ook de economische macht verliest.
De kansen die rond het economische grand cru-jaar 2000 voor het grijpen lagen, hebben we laten liggen. Surtout in België. Nadat Dehaene onze staatsschuld had afgebouwd, heeft Paars nog efkes kunnen profiteren van zijn inspanningen.
Toen Dehaenes marge was opgesoupeerd, kwam de crisis van 2008 en hadden we geen spaarpotje opgebouwd om aan deficit spending te kunnen doen.
Zo zullen we het nooit leren: in goeie tijden is the sky the limit en profiteert iedereen mee; maar in crisistijden is het de middenklasse die de uitwassen betaalt, van de elite die nog altijd de spelregels bepaalt. (Spijtig toeval trouwens dat Dehaene in het Dexia-moeras meegezogen werd.)
Onder mensen die twitterend hun tijd (kunnen) verdoen is het de laatste dagen bon ton om zich tegen de stakers te keren. Deels terecht, deels onterecht.
Want die stakers vertegenwoordigen ook honderdduizenden die van hun 16 of 18 jaar meebetalen aan onze welvaartsmaatschappij. Die willen niet bedot worden door een regering die van dag op dag in hun pensioentje snijdt omdat de banken het de afgelopen jaren gespeeld hebben met hun geld.
Het is jammer dat België zich door communautair, politiek gekrakeel nu maar met een ondoordacht halfwasje van een regeerakkoord een antwoord kan geven op de crisis.
Afijn, we zouden onzen boel eens goed moeten moderniseren. Maar dan met visie, en niet met loodgieterij die maar moet standhouden tot de volgende verkiezingen.
Mijn 2 eurocenten.
Niet mee eens. Het pensioenstelsel is onhoudbaar en dat is ook al tien jaar bekend. Door vergrijzing is het gewoon niet mogelijk om het huidige stelsel te behouden. Politiek heeft hier in België niets aan gedaan met als gevolg dat de klap nu ineens komt, bovenop de crisis. Men moet blij zijn dat het nu pas gebeurt, het had 10 jaar geleden al moeten gebeuren. De generatie die nu jong is (en twittert) nog heel lang moeten doorwerken om de schulden aan te vullen die nu worden gemaakt door de pensioenen te betalen aan mensen die steeds langer leven.
Jij lijkt net als de meeste (alle) twitteraars in mijn feed dezelfde mening te hebben als ik.
Kortelings kwam ik in ‘aanraking’ met een staker. ‘Schandalig’ was ik volgens haar. ‘Het is onze generatie die jullie al die voordelen heeft bezorgd, jij moet ons dankbaar zijn!’. Dat er voordelen zijn, daar ben ik het mee eens. Dat we ze nodig hebben, dat niet (het voorwerp van discussie was extra borstvoedingsverlof, maar dat terzijde, ik ben trouwens een man).
Als werkgever maak ik het bijna dagelijks mee. Wat voor een kluwen van van uitzonderingen (81 fiscale loonvoordelen in het totaal) en zo’n verschillen per sector. Dat is anti-sociaal en hoogst inefficiënt.
Je verwoordt precies mijn gedachten. Ik ben 50 plusser en zelfstandige. Dertig jaar geleden werkten 4 mensen voor 1 gepensioneerde, 15 jaar geleden waren dit er nog 3, nu wellicht nog 2, zoiets kan niet blijven duren. Er moet worden bijgestuurd. Laat de mensen hiervoor zelf sparen. De overheid heeft bewezen dit niet te kunnen. Geef iedereen een basispensioen van bv 1000€. Verminder de sociale bijdragen en laat de mensen zelf zorgen voor hun pensioen en andere hospitalisatieverzekeringen.
Knap geschreven!
Ik kan me volledig vinden in wat je schrijft en ik kan ook @lamazone bijtreden in het feit dat iedereen ook andere maatschappijen en sectoren hun steentje zullen moeten bijdragen.
Maar een aantal stakers kan ik goed begrijpen.
Ik weet hoe zwaar het is om als verpleegkundige te sleuren, te trekken, te heffen en te tillen aan lichamen die nauwelijks kunnen bewegen en dit vaak onder hoge druk met weinig personeel. Voor deze beroepscategorie is het gewoon voor iedereen fysiek niet haalbaar om dit tot deze leeftijd uit te voeren. Dus toch ook wel respect voor een aantal stakers. Iets meer nuance in wat meneer Van Quickenborne naar voor bracht was welkom denk ik.
Men kan dan wel zeggen, moet men hiervoor dan staken en kan dit niet gewoon op tafel gelegd worden in een grondig gesprek…
Was fijn je stuk te lezen! Ik ga ook gewoon verder werken hier. ;-)
Al dit gedoe over schuld. Het is niemands schuld. Iedereen heeft zijn rol gespeeld en in de tijdsgeest en met de middelen en perspectieven die er waren proberen het goede te doen (voor de maatschappij, de medemens én zichzelf ;). We staan nu voor een andere tijdsgeest, middelen en perspectieven en moeten vooral nadenken en zoeken naar oplossingen die we wel willen. Bv. Hoe we een langer werken mogelijk kunnen maken, hoe loopbanen en rust en betaalbaarheid wel gecombineerd kunnen worden. Hoe we een loopbaan na 60 aantrekkelijk en haalbaar kunnen houden.
Herwig
18 jaar geleden mocht ik na betaling van examengeld, en na 2 volle dagen schriftelijke, mondelinge en lichamelijke examens bij de overheid gaan werken.
De betaling was ongeveer de helft van een gelijksoortige job in de privé, maar ik zou slecht 30 jaar moeten werken, en een vet pensioen krijgen.
Ik beschouw dat vet pensioen dus als uitgesteld loon.
Vandaag, wil men er zomaar eventjes 10 jaar bij doen, en snoien in mijn vet pensioen.
In de privé noemt men dit contractbreuk.
Prachtige weergave van de realiteit. Als verse vijftigplusser met een flinke carrierebreuk en daaruit volgende deuk (veel meer voor veel minder) weet ik dat van hier uit opstaan en dapper doorbijten nu extra pijn gaat doen, doch een andere keuze is er niet. En er zullen nog “heilige huisjes” moeten sneuvelen.
Ik ben een “volle” vijftiger en heb ons huis in volle oliecrisis en met een hoge rente “moeten” kopen (zoals boven vermeld). Wij hebben dit jarenlang gedragen en onze kinderen opgevoed. Wij hebben het minder gehad om onze kinderen meer te geven, geloof me. De manier hoe ik nu jongeren geld zie uitgeven ( restaurant, uitgaan,…) konden wij vroeger bijlange niet, dan zaten wij aan de grond. Maar ik verwijt hun dat niet, ik vergelijk alleen maar.
Wat mij betreft is de solidariteit er aan het uitgaan. Ik, ik en ik en nog eens ik ben belangrijk, en de anderen komen achter mij. Individualisme, mijn eigen vrijheid in een grotere annonieme samenleving zal onze toekomst meer kleuren.
Ik geef ook grif toe dat ik het vandaag op financieel vlak beter heb dan mijn ouders. Qua huis, qua electronica, vakanties, etc. Anderzijds hebben we er ook veel belangrijke maatschappelijke en zachte waarden voor opgegeven. Het wordt een uitdaging de balans weer te keren en blij te zijn met minder van het ene en meer van het andere.
Pingback: In tijden van crisis - Netsensei
Het stuk heeft zijn verdiensten maar blijft slechts één zijde van het verhaal belichtten. Als premisse wordt gesteld dat “men maar zoveel geld (kan) uitgeven, als je binnenkrijgt” gevolgd door een andere premisse “we geven te veel uit in verhouding” (mijn cursief maar daar komt het op neer). De vergelijking begint echter aan de kop namelijk met het deel “inkomsten”. En daar wordt in dit verhaal (het grote verhaal, niet dit stuk voor alle duidelijkheid) al te weinig over gesproken. Er zijn 88000 gezinnen in België die euromiljonairs zijn, nog los van het feit hoe dat fortuin werd vergaard zou een iets billijker belasting van deze groep 8 miljard opleveren. En niet dat ze het zouden merken. De Tobin-taks idem, een oneindig kleine bijdrage die als geheel miljarden kan opleveren door de schaalvoordelen. De grootste bedrijven maken miljarden winst maar betalen nauwelijks belasting. Slechts weinigen die hier op verder borduren, ook jij niet.
Als ik het regeerakkoord lees zie ik staan: langer werken, minder vlug brugpensioen/tijdskrediet etc, minder uitzonderingsstelsels… allemaal prima, geen zinnig mens, ook niet bij de vakbond, die hier iets tegen kan/zal inbrengen. Er _is_ vergrijzing, er _is_ tekort, we zullen allemaal met een beetje minder moeten. Ik kan mij daarin vinden. Waar ik mij niet in kan vinden is de verzuurde diarree van opinies in de blogosfeer en Twitter waar van ik mij afvraag hoe snel die niet in geweld kan omslaan. Fora worden overspoeld door honderden meningen die slechts zelden het niveau van cafépraat overstijgen. Tegelijkertijd staat er een artikel in de krant waarin staat “Eerste dakloze doodgevroren in Brussel”. Aantal reacties: 0 (nul).
Zoals hier ook gelukkig door anderen aangehaald _iedereen_ zal wat moeten meewerken. Op dit ogenblik is 1 brokkenpiloot er in zijn eerste week ministerschap in geslaagd de volledige maatschappij tegen elkaar op te zetten; jong vs oud, rijk vs arm, privé vs overheid, ziek vs gezond,… Het zal nog lang duren voor dit vertrouwen hersteld is.
Jan’s kritische kijk val ik graag bij. Bovendien gaat Pieter uit van enkele (voor)oordelen die ik op zijn minst durf betwijfelen:
- we hebben jarenlang teveel uitgegeven: waaraan dan? Noem een groot infrastructuurproject uit de laatste tien jaar. Wegen worden al lang niet meer naar behoren onderhouden. Veel grote gebouwen zijn voor de overheid niet meer opgetrokken. Meer nog, de overheid heeft de laatste tijd vooral haar eigen vastgoed verkocht. Dat de overheid door zijn federale structuur niet de meest economische is, is zo klaar als wat, maar het is niet de reden van de malaise, hoogstens draagt die er wat toe bij.
- we moeten allemaal meer bijdragen om onze toekomst te vrijwaren: Nog meer? Belgische werknemers (en -gevers) kreunen nu al onder een enorme belastingdruk.
- de publieke sector wordt betaald vanuit bijdragen uit de privesector: dat klopt uiteraard, maar vollediger was geweest te stellen dat ambtenaren evengoed belast worden op hun loon. En nu we daar toch over bezig zijn: iedereen (her)evalueert zijn financiële situatie grofweg op dezelfde manier, en kijkt naar het globale pakket: werkvoldoening, locatie, het nettoloon, het aantal verlofdagen, werkzekerheid, de pensioenvoorwaarden en de eventuele extralegale voordelen. Het is niet omdat iemand nu een ambtenaar of contractuele werknemer is, dat die dat zal blijven.
- de openbare diensten moeten efficiënter: uiteraard, maar zoals reeds gesteld wordt daar al enige tijd hard werk van gemaakt. Het is kortzichtig te denken dat overheidsdiensten ontsnappen aan de trend om meer te realiseren met minder mensen. Zoveel verschilt de privé en openbare sector nu ook niet van elkaar …
Pingback: ik heb het gehad! (met de vakbonden) « Hans De Leenheer
Een paar van mijn huidige meningen hierover:
Staken is een verouderd wapen vrees ik. De mensen die het nog gebruiken maken het hun medemensen alleen maar moeilijk.
1) Het is niet de bedoeling dat iedereen zijn Pensioen haalt. (onbetaalbaar) Dit wisten ze maar al te goed toen ze het pensioen ooit invoerden. Mensen leven ondertussen gewoon te lang. En, je moet gewoon zelf voor de nodige reserve zorgen, want veel zal/kan het niet zijn. Dat is de realiteit.
2) Door te staken tijdens moeilijke financiële periodes maak je de kans op verbetering alleen maar kleiner. (cfr: Sabena e.a.) Voor mij voelt dat alsof je nog eens een mes steekt in de rug van je werkgever. Door de globalisering is het ook nog eens een extra motivatie voor grote bedrijven om het buitenland te gebruiken als stakingsbreker. Staken werkt alleen als iedereen meestaakt — en juist DAT kan nu niet meer = Staking werkt niet meer.
3) Politiekers zijn mensen zoals u en ik. Niet tevreden met de politiekers ? Jammer, dit is het beste wat we konden doen. Die fantastische Politiekers die het zoveel beter zouden doen? Die zijn er gewoon niet. Garbage in, Garbage out.
Peter
Graag nog een paar kanttekeningen:
Men stelt dat er te weinig “werkende kinderen” zijn en teveel “ouderen” die op pensioen willen gaan. Maar als je de instroom ziet van niet-Belgen of nieuwe Belgen de laatste tien jaar dan is dit toch wel enorm te noemen? Want, zij zijn hier toch aan het werken en betalen dan toch ook belastingen? Met hoeveel zijn we nu in totaal? Niet meer 9 miljoen maar 11 miljoen? Hoe rijm je dan dat er te weinig werkenden zijn? Of werken zij niet?
Waarom laat men de liberalen nu niet het deficiet betalen? Tijdens een van de regeringen Verhofstad was er een fikse ruzie ontstaan om toen met het geldoverschot ( vette tijd) het begrotingstekort fors terug te dringen door afbetalingen. Maar …, de liberalen waren hier tegen, zij gaven dit geld liever aan de mensen door belastingverlaging, premies die men plots eenmalig kreeg en dito.
Ik geloof er spijtig genoeg in dat Europa de modale burger armer heeft gemaakt en dat slecht een kwart van de bevolking hier beter van is geworden. Europa was ongebreideld.