Er is een overschot aan meningen. Niet diegene in uw hoofd, maar de meningen die gedeeld worden. Niets verkeerd met uw gedacht boven het fokkiesjamien of aan de virtuele toog. Maar ik krijg genoeg van de stortvloed aan opinies op papier en scherm.

Alsof ieder nieuwsfeit vandaag belicht moet worden aan de hand van een persoonlijk mening. Dubbelop met het nieuwsitem. Bij voorkeur met een foto erboven. Elk is columnist, hoewel weinigen van groot talent gespijsd zijn. Iedere week dezelfde figuren over dezelfde thema’s. Voorspelbaarheid troef.

Formats geraken versleten. Elke zaterdag prijkt een mij onbekend persoon bovenaan het weekendmagazine, terwijl hij twee volle pagina’s lettersoep etaleert. In het klassieke ‘brief aan’ formaat, beginnend met ‘beste (insert name here)’. Bij de post-digitale medemens flitst #boring door de gedachten. Met slechts één woord op twee pagina’s had hij meer indruk gemaakt.

Columns. De ideale manier om weinigzeggende nieuwsfeiten een langer leven te gunnen. Fantastische aanpak om mensen gratis bijdragen te laten pleuren en hen er een goed gevoel bij te geven. Weinig boeiende mensen vertellen tot vervelens toe over hun weinig boeiende exploten. Ook een geweldige truuk om kundige voetbaltrainers een slecht geschreven bijdrage te laten publiceren.

Deze modderstroom van meningen noopt mij aan tot voorzichtigheid. De val der inoriginaliteit is nooit acuter geweest. Als het een column van een bekende smoel op pagina twee kan zijn, heb je een reden om er online niet over te publiceren. Geef die oude mannetjes en stijlconsulentes een afzonderlijk magazine, dat snel failliet kan gaan. De idee van een ‘bad bank’ indachtig.

Ik bemin ondertussen in stilte de doe-mensen. Personen die één stap voorbij de mening cultuur zetten en iets doen. Soms interessant genoeg om een mening over te vormen. Maar vaak ben ik hen al dankbaar dat ze de energie steken in iets anders dan een mening te publiceren. We bloeden leeg aan het teveel aan meningen. Spijtig dat ik het moet schrijven. Ik had liever gezwegen.

Geef mij de krant half zo dik, met sterk inhoudelijke artikels, waar ik kan speuren welke redacteur het geschreven heeft. En moet vaststellen dat ik hem of haar niet ken. Vermoord de openingskolom met sympathieke foto van de hoofdredacteur. Was het behang van de muren en behoud de essentie, hoe mager ook. Mijn quasi onverdeelde aandacht krijgt u.

Waar ik nog steeds fors geschapen ben van meningen, behoed ik u voor diens publicatie. Ik deel ze graag, in een virtueel remspoor tegen een emaille nieuwsstroom. Of boven moutsappen met alcoholische dampen. Maar verder is het zinvoller iets werkelijks te doen. Produceren. Voor we collectief ondergescheten geraken door een overvloed aan meningen.

En aan de onbeminde brievenschrijver in het weekendblad: euthanasie voor columns is nooit onwettelijk geweest. Overweeg het. Doe iets boeiend in uw leven en schrijf er één keer per jaar over. Ik zal je lezen.