Monthly Archive for February, 2010

Beste Kris Peeters. U zit met een kutdossier opgescheept: het Antwerpse mobiliteitsplan. Of eigenlijk; het mobiliteitsplan voor Vlaanderen in Antwerpen. Oosterweel met de door het volk weggerefereerde Lange Wapper. Het dossier zit muurvast. En het is een speerpunt voor uw beleid.

De merde is dat de Antwerpenaar neen zegt tegen een lelijke brug. Geen auto- en vrachtverkeer dat boven de stad dendert en zompige dampen fijn stof uitademt. Zeker niet met de onduidelijkheid over het verkeerskluwen aan de op- en afritten. Doe maar iets verder van de stad en bij voorkeur een tunnel.

Onze Burgermeester, ‘de Patrick’, kan natuurlijk de stem van het volk niet negeren. En de SPa kan de Patrick niet negeren. En die SPa maakt deel uit van uw Vlaamse regering. Dus u kan ze niet negeren. Democratie quoi. Toch lijken er volgens u weinig alternatieven. ‘t Moet en zal een brug zijn.

Wel Kris Peeters, ik stel u een deal voor. Antwerpen is de grootste en sociaal economisch belangrijkste stad van Vlaanderen. U heeft het in uw verhaal steeds over Vlaanderen als distributieschijf. (lees: veel vrachtwagens op onze wegen) Daarbinnen is Antwerpen tegelijkertijd het probleem en de oplossing.

Mijn voorstel: doe de Antwerpenaren een schone geste en we laten die brug (mits wat aanpassingen) passeren. U mag ze bouwen! Mits een kleine symbolische geste: benoem Antwerpen tot hoofdstad van Vlaanderen. En verhuis het Vlaamse parlement en de Vlaamse instellingen naar Antwerpen. Simpel, niet?

Iedereen zal content zijn. U krijgt uw brug en het ego van de Antwerpenaar wordt gestreeld. Waarom zou u Brussel nog langer sponsoren? Als u echt wil inzetten op de regio Vlaanderen, moet u niet in de hoofdstad van België aanschurken tegen de Federale regering. Verhuis de boel naar Antwerpen.

Ook de mensen zullen content zijn. Minder files naar Brussel. Tewerkstelling in Antwerpen. Makkelijk bereikbaar vanuit Brussel, Gent, Mechelen, etc. We kunnen een prachtig Vlaams Parlement aan het Nieuw Zuid bouwen, want dat voetbalstadium lijkt daar allesbehalve evident. Zicht op de Schelde! En geef de Gentenaren ook een brug zodat die gasten niet beginnen zagen. Fuck Brussel, leve Vlaanderen, leve Antwerpen!

Ik kijk ondertussen uit naar u reactie. Die kan volgens mij alleen maar positief zijn. Met hoogachting.

‘t Is dat ik veel wou zeggen, maar niet achter de computer geraak. Dat ik tegenwoordig niet sneller dan honderd rijd en op steevast het rechterbaanvak bijvoornbeeld. Maar meer daarover later. En dat wij dit weekend heel kort even gaan boarden.

Ik heb de aangename ervaring dat ik niet achter de computer geraak en mijn mails niet beantwoord krijg. ‘t Gaat niet, want ik loop rond daarbuiten en krijg me maar niet achter het vaste tinternet gezet. Een twitterke hier en daar, dat lukt nog.

Dus veel voer voor later. Want ik loop rond. Daarbuiten ergens. Tussen de mensen. Misschien komen we elkaar wel tegen.

Beste Humo. Een interessant artikel over ‘De Marketeer’ in de laatste Humo. Mooie verhalen van vervlogen tijden. Verhalen die u niet alleen in de reclame & marketing zal horen. Het waren gouden dagen, waar alles mocht en kon. De VDB’s van deze wereld floreerden. Verhalen die nog steeds nazinderen. Want als jonge honden in de communicatie sector starten, verbazen ze er zich steevast over dat wij we niet van dineetje naar feestje schuimen.

Vandaag is advertising a business like any other business. Cijfers, professionaliteit, return on investment en andere toestanden. Boring! Soms komen de tongen van de heren en dames van weleer nog eens los. Vandaag zijn het veertigers, vijftigers en zestigers die de gloriedagen zwaar hebben geleefd. Feesten, drinken en op elkaar kruipen. Het kon niet op in die tijd. Ik was er zelf graag bijgeweest. Ik zou er goed gefloreerd hebben.

Maar goed beste Humo. U heeft uw sensationeel artikel. Uw lezers kunnen er maar van smullen, net als bij de jaarlijkse reeksen over hoerenlopers, frauduleuze bankiers en incest. Jammie jammie. Niets mis met de clichés wat aan te dikken. En ten slotte, een sector die zo het varken heeft uitgehangen, verdient het om eens door het slijk gehaald te worden. Hoe was dat trouwens bij Humo, in de jaren tachtig en negentig? Geen besparingen, ontslagen en overnames zoals vandaag waarschijnlijk.

Maar goed. Wat ik eigenlijk wilde zeggen: ik begrijp het niet? U laat een man aan het woord die duidelijk in een dipje zit. Iemand die geen blad voor de mond neemt en zelfs het woord ‘kak’ tussen de zinsnedes werpt. Wauw! Een man die zijn gal eens wil spuwen, de vuile was buitenhangen. Iemand voor wie zo’n interview misschien een louterende waade heeft. Een man die het momenteel niet gemakkelijk heeft?

Maar waarom geef u hem een valse naam? Sander S. komaan zeg… Bij een goed glas wijn en een scheutje cynisme vertelt de man vrijuit alle details over zijn professioneel leven, zijn klanten, zijn familiaal leven, vrijetijdsbesteding en zelfs hier en daar een aantal zaken die de fiscus zouden doen fronsen. En u publiceert dat onverwijld. Ik heb de details in een overzichtje gegoten onderin dit artikel. In een sector waar iedereen elkaar kent hebben we geen schuilnaam nodig…

Maar waar ik mij vooral zorgen over maak: lieve Humo, heeft u nagedacht over de impact die de publicatie van dit artikel (in zijn huidige vorm) heeft op die man zijn leven. Zelf zal hij het niet beseft hebben, tot de eerste mailtjes, facebook berichtjes en telefoontjes kwamen. Oei… Zijn klantenlijst staat op zijn website. De foto’s van zijn kinderen op Facebook. Dito foto’s van feestjes in Cannes en gezellige dineetjes.

Waarom beste Humo, waarom doet u nog de moeite om iemand een schuilnaam te geven als de hele sector onmiddelijk zijn naam kent. Als zijn klanten het ook wel zullen horen. En de fiscus er nog minder moeite aan heeft. Moet u de man, op een zwak moment, niet beschermen tegen zichzelf. Of verdient hij het? Na jaren van centen opstrijken en verbrassen moet hij misschien maar eens tegen de muur lopen? Niet? Hoewel… Weinig evangelisch niet?

Ik begrijp het niet zo goed… Maar goed, ik moet geen blaadje verkopen. Ik werk maar in de communicatie. Cijfertjes, KPI’s en return on investment. Op de weinige feestjes die overschieten zijn drank en hapjes schaars. Naar Cannes gaan de meesten niet meer, het ’ski seminarie’ is bijna overal geschrapt en zelfs de budgetten voor conferenties zijn verschrompeld… De overuren zijn voor velen gebleven. Tenminste, voor degenen die vandaag nog aan de slag zijn.

Maar beste Humo, ik heb er van genoten. Nog eens een mooi verhaal uit de gouden jaren. Ik hoor dat zo graag. Wat was ik er graag bij geweest. Meer van dat! Misschien volgende week nog eens een artikel over het zwart geld van de slagers, de roze baletten met politici of zieke nonkels die zich jarenlang aan kleine nichtjes vergrijpen. Laat maar komen, wij zijn al aan het likkebaarden. Doe zo voort Humo!

Continue reading ‘Billen Bloot: De Marketeer’

Zenzueel

Soms zijn we iets te intiem. Niet met sensuele blondines, maar met elkaar, via electronische communicatie. We hebben onze laptop altijd bij de hand, internet is overal voorzien en met onze telefoon kunnen we tegenwoordig ook vanuit onze broekzak mailen. Wat we anders in gesproken communicatie eruit floepen, doen we nu via email. Soms een beetje stom.

In zijn algemeenheid ben ik daar een geweldige voorstander van en roep ik: hoera hoera hoera! Maar er zijn ook van die zaken waar ik “een Michelleke” van krijg. Mensen denken niet meer na. Researchen? Googlen!? Ze sturen u gewoon een mail. En dan moet jij het maar doen. En dat is van alle slag hé: studenten, professionals en journalisten die potverdekke betaald worden om zelf iets uit te zoeken.

Awoert

Awoert! Awoe! Hoeren! Ik weet van een beperkt aantal domeinen een beetje tot heel veel. En regelmatig mailen bekenden in de eerste, tweede of derde graad mij.Of soms geheel onbekenden via ‘t interwebs. En die verwachten dat ik hun probleem oplos. Niet tegen betaling, gewoon… omdat ze het vragen. ‘t is niet omdat mijn telefoonnummer online staat dat wildvreemden mij mogen bellen om onbetaald helpdesk te spelen hé! (Ok voor vrienden, familie en sympathieke dames en heren uit mijn omgeving. Zij mogen dat.)

Meestal is de vraag zo specifiek, dat ook ik moet researchen om een antwoord te vinden. Dus is het evenveel moeite voor mij als voor de vraagsteller. Weetjewel, fucking google it. En dan heb je die bekrompen zelfonderschatting van “ik ben niet zo goed in ‘t internet als jij”. Wel… Neuk jezelf! ‘t Is door het te doen dat je er bedreven in wordt. Alsof ik alles zomaar uit mijn mouw schud? Mijn dagtaak bestaat uit informatie opzoeken, filteren, herwerken en met een advies bij presenteren. Dat is het business model weetjewel? Can’t do it for free for everyone.

Mondig

En onze Vlaamse studenten zijn mondiger geworden. En de proffen geven steeds meer praktijk-gerelateerde opdrachten. Zo in de zin van: “val eens een werkende mens lastig zonder dat die er zelf iets aan heeft.” Vaak slagen studenten in hun mail niet eens in om een duidelijke vraag te stellen. Omdat ze natuurlijk zelf nog niet hebben nagedacht over een mogelijk antwoord of oplossing. Wel een hele andere uitleg. Steevast antwoord ik: wat verwacht je van mij? Met hun prof in fokking CC. Ik zou er potverdekke “je hebt mijn tijd verspild” facturen voor moeten sturen. Want je moet een mail lezen voor je weet dat het kut is.

En wat voor mij de merde is: ik ben nog van de generatie die vindt dat als iemand een vraag stelt, je een antwoord stuurt. Ook al is dat antwoord dat je het niet weet of dat ze je rug op kunnen. Of een offerte. Het risico is dat we naar een situatie gaan waarbij we het merendeel van onze emails niet beantwoorden en stomweg negeren. Met een groot gevaar voor de serieuze mails, van de serieuze mensen die al eens hebben nagedacht en iet of wat hebben inspanning gedaan.

Mijn standaardantwoorden zijn:

• Wat verwacht je concreet van mij?
• ‘k Zou dat zelf ook moeten opzoeken, dus ik stel voor dat jij dat doet
• Type eens *** in Google in (jaja, ik ken die site van letmegooglethatforyou, maar zelfs dat is teveel moeite doen)
• What’s in it for me?

Plaatjes

En zo komen we terug bij het begin: intimiteit met sensuele blondines. Want er is een andere interessante strategie. Onze digitale samenleving heeft Facebooken, Netloggen, Twitters, LinkedIn’s, blog und so weiter. Dus als een vrouwlijke studente mij mailed met een vraag die ze zelf kan oplossen, dan google ik haar eens, in plaats van haar vraag. Ik voeg ze toe op Facebook of iedere andere site waar ik foto’s kan bekijken. En als ik afdoende bewijs van een bekoorlijk uiterlijk vindt, dan krijgt ze van mij een mailtje terug.

En ga nu niet verontwaardigd doen, want alle venten doen dat. Dat is waarschijnlijk Darwin ofzo, dus ik kan beweren dat ik er niets aan kan doen, omdat het in mijn mannelijk aard ligt. En voor alle vraagstellers die geen vrienden of interessante contacten zijn. Ik zal in de toekomst uw vraag zeer vriendelijk beantwoorden, met een mooi vormgegeven offerte bij. Want mijn tijd, is uw geld waard.

Opmerking: voor vrienden, familie en sympathieke mensen die ik on- of offline ken, geef ik met veel plezier advies. Net als ik regelmatig bij hen zal aankloppen voor advies. Dus geen schrik, u moet uw dochter niet verpanden de volgende keer dat je informatie vraagt.

Ik kreeg een mailtje van een vriendelijke kerel van het agentschap dat www.vlaandereninactie.be in het leven heeft geroepen. U heeft ondertussen misschien de radiospot “ik Doe” gehoord. Hij mailde mij omdat deze site mij mogelijks zou interesseren. De uitleg:

De campagne van de Vlaamse overheid om het Pact 2020 “in the spotlight” te zetten. Pact 2020 tussen aanhalingstekens, omdat er bewust gekozen is om het hele ding een beetje te dépolitiseren. We willen conreet zeggen dat de Vlamingen kunnen/ moeten meedoen, als we voor een beter Vlaanderen willen streven. Politics can help, but we (the people) must, in the end, do it. Vlaanderen in Actie, Gewoon doen.

Erm… Oei… Ik snap het niet. Pact 2020 wadisda? En dat wij kunnen meedoen voor een beter Vlaanderen. Klinkt interessant. Misschien even naar de site kijken: ikdoe.vlaandereninactie.be

Oei. Ik snap het nog steeds niet. Een basisregel online, is dat je de bezoeker van bij het begin duidelijk maakt wat hij/zij kan verwachten en wat er van hem/haar verwacht wordt. Of omgekeerd, de vraag “dat doet dit voor mij” beantwoorden. En hoezeer ik ook wil, de “Ik Doe” campagne doet zo op het eerste zicht niets voor mij.

In de poging tot ‘depolitisering’ is het geweldig hol en sloganesk geworden. De merde als je met overheden en politieke partijen werkt. Pas op, ik zie de redenering er achter, maar verwachten dat mensen op die site gaan zeggen wat ze doen voor een beter Vlaanderen… Nogal breed, open en vrijblijvend. Het zal niet gebeuren.

Dan vond ik het project www.laatonsondernemen.be van Unizo een pak beter. De boodschap is duidelijk:laat ondernemers ondernemen. Bezoekers wordenop geroepen om de petitie te tekenen. Dit gebeurt aan de hand van enkele getuigenissen van andere ondernemers. Duidelijk, eenvoudig en met een concreet doel. Ik doe mee…