Een scheet in een fles.
Ja Yves… Toont mij zo geen dingen hé gast. Als ik dat zie wil ik meteen in mijn auto kruipen en vertrekken. Gvd zeg! Het moet er dit jaar toch nog van komen. Maar gezin, geld, tijd, …
Bestaan er nog geen snowboard blogsponsors? Een shop, een fabrikant of desnoods een skigebied? Ik maak met plezier wat helmet cam vids, picz en pies de naam van de sponsor eigenhandig in de sneeuw. En dan zeggen we: “doen we subiet een Twunchke bovenop de berg?” Allez how zeg!
“Kunt gij nu komen?” Ik was iets vroeger thuis en lag onderuitgezakt in de zetel. Daags voordien nog veelvuldig het kleine kamertje gefrequenteerd om via diverse lichaamsopeningen sappen uit te scheiden. Iets te rap weer aan de slag gegaan en iets vroeger naar huis gekeerd. Wat mottig in hoofd en buik nam ik de telefoon op. “Ze gaan hem opnemen in het ziekenhuis. Kan jij nu komen en zijn spulletjes meepakken?”
Uw intern alarm gaat af en je volgt de procedures. Rusting – niet lopen – alles bij elkaar zoeken, pakken en vertrekken. In de wagen belde ik terug naar de schoonvader, op schoonmoeders’ gsm. “Ik geef hem door hé, hij kan dat beter uitleggen,” zei ze naar een niet zo duidelijk verhaal.
Verschieten dat wel. Maar de tweede (jonge vrouwlijke) dokter was vriendelijk en duidelijk. Een lange uitleg die ik onderbrak om te weten waar we voor staan. Rationele risicoanalyze. Vertel mij de essentie eerst en de details nadien. Like a robot. Wat zijn de volgende stappen? Wat moeten we nu doen? Wat zijn de verschillende pistes.
Uiteindelijk was het vooral preventief. Zeker 24u in observatie. De snotanalyse zei uiteindelijk dat het niet RSV maar vermoedelijk één van de talrijk andere virussen, gelukkig minder agressief. Slijm in de longen, lastig ademen en daardoor een verhoogde hartslag. Het gaat rond bij de kleintjes en hoe jonger hoe lastiger ze het hebben.
Deze week komt alle kut samen. Al betere tijden gekend. Vannacht blijven slapen, maar dat is een ander verhaal. Alles is ok met hem. Een pak levendiger en actiever. Hopelijk vandaag naar huis. Maar zowieso is het verschieten als ze u bellen en zeggen dat uw kind in het ziekenhuis ligt. Lampen uit, rood zwaailicht aan en sirene die tiert: alarm.
Ik was wat aan het kijken naar de ‘branding’ voor mijn foto opdrachten. Collega fotografen op Twitter vertelden me dat je met een relatief goedkope huis-tuin-en-keuken fotoprinter foto’s & tekst kan printen op een cd of dvd. Interessant. De twitterati vermelden de Pixma reeks van Canon.
Inderdaad, de Canon PIXMA IP4700 print zowel A3 A4 kleurenfoto’s als dvd’tjes. En dat voor een dikke honderd euro. Omdat ik een tevreden Epson gebruiker ben, ging ik aldaar eens kijken en ontdekte de Epson Stylus Photo P50.
Niet dat die sites zo geweldig waren, integendeel. Merksite, een aparte site over de reeks en een Nederlandse productsite. Zowieso legt niemand onmiddellijk uit wat het product kan. Neen, een eindeloze reeks productgebonden concepten waar ik niets mee ben. Maar goed, met doorgedreven zoeken kwam ik er.
Weer eentje vanop de fotografieblog: Carl De Keyzer in het Fotomuseum in Antwerpen. Congo Belge en images en Congo (Belge), een bijzonder geslaagde dubbelexpo. En meteen ook de boeken meegegrist en laten bekrabbelen door de kunstenaar in kwestie. Ga dat zien, het beste werk van De Keyzer volgens mijn onbescheiden mening.
Voor mensen met verstand van branding, package design en uitpakplezier, kijk zeker eens naar het artikel op mijn fotografieblog: www.pieterbaert.be/blog Hoewel ik op enkele pistes aan het werken ben, zijn tips steeds welkom.
Hing Goedele weer aan de lijn. “Of ik echt geen Personality magazine wilde uitbrengen?” Hallo? “Desnoods éénmalig.” Na onze eerste ontmoeting leek mijn antwoord mij duidelijk: neen. Volgehouden toen het schouderbandje van die iets te krappe rode jurk achtelings opzij viel. “Neen.”
“Een blad voor mannen en hun ding” Pardon? “Iets over auto’s, pinten, blonde vrouwen en gadgets.” Erm… “De beste artikelen bundelen we aan het einde van het jaar in een boek.” Wel… “Je mag zelf je medewerkers kiezen en er is ab-so-luut geen inmenging van bovenaf.”
Een eigen personality blad? Geen haar op mijn bijna kale hoofd dat daaraan denkt. Net zoals die deelname aan De Slimste Mens: geweigerd. Blijkbaar trok Tom Waes al weken aan haar mouw voor zijn eigen blad, maar ze hield de boot af. Ze wilde mij.
Even dacht ik haar uit te nodigen voor een dineetje. Dat zou eindigen bij haar thuis. Met één hand ritste ik de rug van dat rode jurkje open. The real thing, zonder photoshop. Maar ik bedankte en legde de telefoon af. Piksels inwisselen voor papier? Waar halen ze het.
Er staat hier rechts een bannerke. Vanzelfsprekend onbetaald. Voor Haïti. Om uw centen te vragen. ivm www.1212.be Ik zal mijn centje storten. Tof als u ook een bijdrage kan doen.
Altijd leuk, zo’n making of. Maar bekijk vooral wat video van de New Kids.
Beste media spelers, gelieve LinkedIn te gebruiken. Vreemd genoeg doet niet iedereen onder u dat. U heeft waarschijnlijk een interne database met een overzicht van contacten. Of u gaat af op de informatie die u van collega’s krijgt.
Wel, stop met interne databases en mentale notes. Facebook kan tegenwoordig je contacten syncen met het adresboek op je telefoon. Als iemand zijn adres of telefoonnummer wijzigt, staat dat automatisch correct in mijn adresboekje. De idee van een lokale database is achterhaald, zeker omdat ze niet up to date wordt gehouden.
Gewoon even naar LinkedIn surfen. Iedere professional zou er op moeten zitten. Of google “LinkedIn voornaam achternaam.” U krijgt er een naam, een functie en een bedrijf. Zo moeilijk is dat niet. Zo heeft u correcte informatie, iets wat u als journalist hoog in het vaandel moet dragen. (check, dubbelcheck) En zo zijn de mensen die u aan het woord laat tevreden.
Ziehier, ik help u even: http://be.linkedin.com/in/pieterbaert Want blijkbaar is onze bedrijfsnaam niet zo eenvoudig te onthouden, als ik hem telefonisch doorgeef. Tot uwer dienst.
Recent Comments