“Oh neen, wij zijn zo’n mensen” dacht ik toen ik naar een overvolle koffer keek. We vertrokken op halte 1 van kerstfeest 1 naar halte 2 voor kerstfeest 2. Het kind spendeerde 48u buitenshuis en bleef op twee locaties slapen. Een eerste keer. Wat een verhuis.
De koffer zat vol, van babycooks tot wipstoelen en eindeloos veel reservekleren. Ik keek naar de uitpuilende inhoud van de kofferbak, duwde er wat gekregen cadeautjes en rommeltjes in en dacht: “Oh neen, wij zijn zo’n mensen die met een overvolle koffer rondrijden omdat ze kinderen hebben.” Gelukkig rijd ik nog niet met een monovolume. Dan zouden we pas echt “zo’n mensen” zijn.
“Oh neen, wij zijn zo’n mensen” dacht ik toen ik naar het speelgoed op de vloer keek. We hadden dozen gekocht om het speelgoed in te leggen. Nu staat er een park in de living, een speelmat met van die beestjes boven en vijf dozen met speelgoed in ons appartement. We zijn van die mensen geworden waar het kinderstuff uit de kamer puilt.
“Oh neen, ben ik zo iemand geworden” dacht ik tot tweemaal toe toen vrienden iets kwamen eten en ik op het uur van ontvangst in mijn slodderige t-shirt zat. Geen geurende producten gespoten noch niet bekwijlde kleren aangetrokken. Zo iemand die er bij loopt als een vod omdat hij kinderen heeft.
Ja, wij zijn zo’n mensen geworden, maar enkel in de praktijk. Van geest zijn we nog steeds jonge frisse mensen met een proper interieur, een lege koffer en een verzorgd uiterlijk. We zijn nog niet zoals die anderen. Maar goed, herinner er mij aan moest ik ooit met een monovolume rondrijden…
Ik denk dat dit de kerstkaart is van reclamebureau Famous: Christmas Uncut. Het concept gaat nog niet zo vlot door mijn hoofd, maar een webcam vanuit een Belgisch bos terwijl de vogeltjes wakker worden, dat vind maakt een aangename site.
Hij heeft de meningen van vele interessante mensen gevraagd (sommigen hebben zichzelf aangeboden) over de te verwachten online trends en evoluties in 2010. Ieder met zijn of haar eigen achtergrond en interesses. Een boeiend samenraapsel, waarmee u uw eigen mening kan vormen.
Voer voor online mensen, marketeers, reclamedudes, business mensen en ander crapuul. Ook een handig documentje voor journalisten om hun contactenlijst mee up te daten. Kwestie dat u in 2010 niet steeds dezelfde mensen in de media hoort.
Ga heen en lees. En zegge het voort. Geheel gratis en legaal te downloaden op netlash.com alsook consulteerbaar op issue.com Kudos voor Dirk voor het vormgeeflijke werk.
Ga kijken en voeg ze toe aan wat u ze toe wilt voegen. Geboren in ‘88. Dat is potverdekke heel jong. Wist u dat er tegenwoorden volwassenen rondlopen die geboren zijn in de jaren negentig?
Jelle Van Riet, journaliste bij oa De Standaard en afgelopen jaar getrouwd met Helmut Lotti verscheen gisteren als quizvraag in De Slimste Mens. Er werd een naaktfoto van haar getoond die was gepubliceerd in het boek Vlees is het mooiste. Het boek bevat gedichten van Bart Moeyaert en prachtige foto’s door Elisabeth Broekaert.
Vandaag staan er in enkele kranten reacties op dit feit. Enkele quotes, die u meer inzicht geven:
(…) Dat zegt Sam De Graeve, de eindredacteur van De slimste mens, die toegeeft dat ze Jelle Van Riet, noch Helmut Lotti hebben gecontacteerd voor ze de foto toonden. Helmut Lotti valt inderdaad compleet uit de lucht wanneer we over een naaktfoto in De slimste mens beginnen en bezweert ons dat ook zijn vrouw daarvan niet op de hoogte is. Wat hij van die werkwijze vindt? ‘Geen verder commentaar’. En zo reageert ook Jelle Van Riet.
‘We stellen in De Slimste Mens elke dag vele tientallen vragen die vaak over bekende mensen gaan. Als we iedereen moeten contacteren, dan zijn we wel een tijdje bezig. Dat is gewoon onbegonnen werk.’
Maar ondertussen blijkt ook dat de fotografe Elisabeth Broekaert niet gelukkig is met het feit dat Woestijnvis de foto uit haar boek heeft gebruikt. In een mail aan onze redactie laat ze weten dat zij alle rechten op de foto bezit.
‘We hebben hen niks gevraagd’, zegt De Graeve. ‘Wel hebben we de uitgeverij (Davidsfonds, red) zowel per telefoon als per mail gecontacteerd want de foto komt uit het boek Vlees is het mooiste (waarin realistische naaktfoto’s van Elisabeth Broekaert worden gecombineerd met poëzie gekozen door Bart Moeyaert, red). Dat leek ons de juiste weg om te bewandelen. De uitgeverij heeft evenwel niet gereageerd en dus hebben wij die foto gebruikt omdat wij ervan uitgaan dat zoiets kan.’
“Het is niet zo dat we elke foto in elke quizvraag met de betrokkene aftoetsen, maar in deze leek dat ons toch wel handig. En neen, Jelle heeft geen noemenswaardige problemen met de blootfoto. Ze is zelfs heel trots op deze foto.” Wie niet echt kan lachen met de getoonde blootfoto is fotografe Elisabeth Broekaert. “Daar zitten wij een beetje verveeld mee”, geeft De Graeve toe.
‘Er valt bitter weinig tegen te doen’, zegt communicatie-expert Pieter Ugille van de Universiteit Gent. ‘Want zelfs als Jelle Van Riet een rechtszaak begint, zal het voornaamste gevolg zijn dat er nog meer ruchtbaarheid aan de zaak wordt gegeven. Als je zo een foto laat maken, moet je bijna een contract laten opstellen waarin staat dat de foto enkel voor bepaalde doeleinden mag worden gebruikt.’
Er is één zinnetje dat ik frappant vind: “De uitgeverij heeft evenwel niet gereageerd en dus hebben wij die foto gebruikt omdat wij ervan uitgaan dat zoiets kan.” Sja…
We zouden naar buiten gaan. Ik had twee dagen in de zetel gehangen, na een verkeerd kippenworstje zaterdagochtend. Gisteren, mijn eerste dag vakantie na een feest bij de ene en daags nadien bij de andere. En dan twee dagen zetel. Misschien de rust die ik nodig had, want de hamer was gepasseerd. Je gaat over de lijn en wordt teruggefloten.
Vroeger kon ik dagenlang vullen met door de stad te struinen. Klerenwinkels binnenlopen, platenwinkels binnenlopen, stripwinkels binnenlopen, fotowinkels binnenlopen en dat alles met geen twintig euro. Vandaag sta ik ongemakkelijk in het centrum, waar winkels onvermijdelijk zijn.
Ik heb ooit beslist niet alles meer te willen en zoveel mogelijk overbodigheden buiten te zwieren. Liever één heel erg goed iets, dan twintig rommeltjes. En die Porsche kan ik voorlopig niet betalen, hoewel een tweedehands model uit de jaren negentig niet onmogelijk is. Maar lenen voor een eigen huis zou verantwoordelijker zijn…
De stad in. Ik begreep hoe mensen in een rolwagen zich voelen, terwijl ik de buggy langsheen menselijke obstakels manoeuvreerde. Domme obstakels, die lomp in de weg stonden en zich daar niet door lieten storen. Ik overwoog een ‘bull bar’ op de buggy of kleine ‘parafixen’ die de mensen met electrische schokjes uit ons vaarwater joegen.
We zouden naar buiten gaan, en stonden later die dag weer binnen. Veilig. Ik had enkele ketens doorzwommen zonder iets aan te kopen, laat staan het te overwegen. Jammer, dat zo’n stadscentrum gelijk staat aan winkels en winkelen. Een mens zou niet weten wat doen als hij geen geld moet uitgeven.
Vandaag ga ik het nog eens proberen. Naar buiten gaan… Maar ik pak het anders aan. Ik neem de fiets en rijd weg. Weg van de mensen, op enkele eenzame fietsers na. Weg.
Kent u dat spotje van van de Ketnet Shake “Hey you tsjoeke tsjoe, tira misu, ketnet“? Ik zie het tegenwoordig vaak op één en heb het ondertussen grondig geanalyseerd. Mijn aandacht werd getrokken door de juffrouw in haar training. Ik heb een boon voor juffrouwen in training.
Bleek dat de dame Veronique Leysen heet en ook bekend is als Fanny van Kiekeboe. Maar ook van dit filmpje in M!LF. Interessant, zeer interessant. Maar moet ik toegeven: mijn oorspronkelijke aantrekking tot het charisma van deze juffrouw ebde lichtjes af naarmate het filmpje vorderde.
De fotoronde in De Slimste Mens Ter Wereld. Het thema is huwelijk. Ik haalde een acht op tien en had die ene foto wel juist: “Les Lacs Du Connemara“. Mensen die hun serviette ter hand nemen – sommigen gaan op hun stoel staan – en wijd zwaaien met die vod. En alsmaar sneller en harder. Het gebeurt niet op ieder huwelijk, maar ik vind het wel geestig.
Nochtans had ik niet enkel ‘De Connemara’ moeten herkennen, maar ook de foto. Het beeld is gemaakt door Claudia op het huwelijk van haar nicht. Een trouw die ik nota bene (overdag) heb gefotografeerd. Claudia zette het beeld op Flickr met “Le lac de connemara…” als titel en ik gaf er twee jaar geleden nog een reactie op.
Hoe komt die foto dan in De Slimste Mens Terecht? Wel, een redacteur gaat zoeken op het internet, vindt beelden en gebruikt die in de show. Simpel als dat. Aangezien je die beelden kan downloaden zonder er voor te betalen, is er geen probleem toch? Zoals bij muziek nietwaar? Of software? Toestemming vragen? Betalen voor beelden? Hoe groot is de kans dat de maker ooit zijn beeld herkent? En dan nog: hij of zij zou vereerd moeten zijn dat het op TV getoond wordt.
Claudia schrijft dat ze het maar matig kon smaken. Ze mailde de redactie en kreeg geen antwoord. VRT heeft de policy dat alle briefwisseling (ook de electronische) moet beantwoord worden, maar eist dat blijkbaar niet van haar leveranciers. En toegegeven: er gaat niemand dood. Maar het is niet proper. Ja, je kan je foto’s niet online zetten, niet van info voorzien of een dikker copyright in beeld plaatsen. Maar dat is naast de kwestie: je mag niet zomaar foto’s van andere mensen nemen en elders gebruiken.
Ik heb zelf wekelijks vragen of deze of gene foto mag gebruikt worden. Gratis natuurlijk, want wie betaalt er voor foto’s? Ze zijn toch al gemaakt. Onlangs nog een vriendelijke vraag van Humo of ze deze foto van Claude mochten gebruiken. Ok. Of Stad Leuven die een foto van Marco nodig had. Neen. Of zonder vragen: ik zag deze foto (van mijn hand) van Thé Lau onlangs in het klein in Focus Knack verschijnen. Grof. Eigenlijk moet ik hen een dikke factuur sturen.
En we zijn nochtans niet moeilijk. Mijn beelden zijn “creative commons” licensed: voor niet commerciële doeleinden mag je ze online gebruiken zonder vergoeding, zolang je het beeld niet aanpast en mij als fotograaf vermeld. En anders ga je ze voor een euro zoeken op Istockfoto of een andere stocksite. En ga mij niet wijsmaken dat je wel een dure folder kan laten drukken, maar niet kan betalen voor de foto’s die er in staan. Je wil niet betalen omdat je vindt dat het gratis moet kunnen. Maar als je het vriendelijk en beleefd vraagt, dan zal de gemiddelde amateur gecharmeerd zijn als je zijn of haar foto wil gebruiken in een tv programma. Maar dat kost natuurlijk tijd en moeite. En een beeldje pikken is zoveel gemakkelijker. Wie gaat er wat van zeggen? En wat gaan ze er tegen doen?
En wat denken ze daarvan op de redacties: “Ja zeg, als we zo gaan beginnen kunnen wij geen TV programma’s meer maken hé.” Of “Betalen voor zo’n foto? We hebben nu al nauwelijks budget om een programma te maken?” Of “Weet jij hoeveel tijd dat kost om iedereen te contacteren en toestemming te vragen?” Allemaal valabele argumenten, maar geen tegenspraak: diefstal! En tegelijkertijd inbreuk op de persoonlijke levenssfeer. En dat terwijl Woestijnvis haar copyrights laat gelden op YouTube en de filmpjes van Kabouter Wesley verwijdert. Maar het is wel perfect ok om andermans intellectuele eigendom zonder toestemming in de uitzending te gooien?
Zoals gezegd; er is niemand dood, maar het is niet proper. Je neemt iets van iemand anders, zonder daarbij stil te staan, laat staan het te vragen. De hele tendens dat je niet meer zou moeten betalen voor content op een digitale drager is een foute cultuur of het door de producent of de consument gebeurt. In de muziekindustrie moet iedere gebruikte sample gecleared worden. TV, kranten en tijdschriftenmakers moeten geen foto’s pikken op internet.
Om met een vreugdevolle noot af te sluiten “Les Lacs Du Connemara” van Michel Sardou. Illegaal op het internet gezwierd door één of ander onverlaat. Google (YouTube) draait er vrolijk advertenties op, terwijl de auteur en de TV makers er geen cent voor zien. Ook daar zou eens een model voor moeten komen. Maar dan moeten beide partijen vooruit willen. Alleszins: haal uw serviet boven en zwier lustig mee.
Terre brûlée au vent, Des landes de pierres, Autour des lacs, C’est pour les vivants, Un peu d’enfer, Le Connemara, Des nuages noirs, Qui viennent du nord, Colorent la terre, Les lacs les rivières, C’est le décor, Du Connemara.
De term heb ik gepikt. Alle credits naar de trendwatchers en researchers van Trendwolves voor de benaming e-congé of e-holiday, zoals onlangs vermeld op De Standaard Online.
Het gevoel is algemeen, u kent het zeker. De laptop die in het weekend gesloten blijft, geen zin om werkmail te openen of uw newsreader uit te kuisen, terwijl u met moeite de dubbeldikke weekendkrant gelezen krijgt. De dwang om bij te blijven raakt uw koude kleren niet.
En ook het rapporteren laat u uit. Zeggen wat u gedaan heeft, er instant foto’s van opladen en reageren op de miuzenissen van mensen die u in het dagelijkse leven nog nooit hebt ontmoet. U gaat van de radar en geniet er ten volle van.
Iedere hype kent zijn een piekmoment, een overwaardering, om nadien even in de touwen te hangen en uiteindelijk te nivelleren. In tijden van kerst, gezellig samenzijn en donkere dagen houden we de anderen even buiten. Ze hoeven niet mee te kijken over onze schouder. Intimiteit met duizenden, dat gaat niet.
Maar vrees niet, op 2 januari bent u helemaal terug. Klaar voor een nieuw jaar, waarin u mobiel zal berichten met tekst en beeld over uw escapades. U gaat sharen als nooit tevoren en met dezelfde vanzelfsprekendheid als pistolets bestellen. Maar tot dan: geniet van uw offline vakantie. Snaveltjes toe en laptops uit.
Recent Comments