Monthly Archive for May, 2009

Die eerste had ik al gezien. De Belgische parodie vind ik minsten even geestig. Via.

Zegt Sieghild in de comments van verkiezingen:

Jammer dat je niets zegt over de inhoud van die mensen die je aanstaan, enkel op emotie. maar dat is nu net waardoor veel mensen zich laten leiden. Het is precies moeilijk om de ideeën, verwezenlijkingen of visies over te brengen. Geen aandacht voor of geen interesse?

Wel… Politici bouwen een imago op. Iedere keer je er over leest, je ze op TV ziet, op de radio hoort of een ander ‘contactmoment’ hebt, werk je dat beeld een beetje bij. Ik heb een verschillend gevoel bij Didier Reynders dan bij Laurette Onckelinckx, maar kan niet zo onmiddelijk met feitenkennis uitleggen waarin dat verschil ligt.

Als “Jay Jay” De Gucht op een zinvolle manier in het journaal verschijnt, krijgt hij een positief streepje achter zijn naam en misschien dat ik ook het thema of de eigenlijke inhoud onthoud. Als Bert Anciaux voor de zoveelste keer emotionele praat verkoopt, krijgt hij een slecht punt in mijn achterhoofd. Een gevoel dat ik consulteer bij het maken van een stemkeuze.

Mensen zijn vandaag de dag merken, personal brands. Het is zeer menselijk dat we geen partijprogramma’s kennen, hooguit enkele thema’s waarmee een persoon zich bewust identificeert. Politici volgen dezelfde regels als marketing. Hoe ze er uit zien en hoe ze overkomen gaan de inhoud vooraf. En dat geldt niet alleen in de wereld van de politiek, my dear. Onderzoek naar public speech wijst uit dat slechts 30% van je indruk op mensen bepaald wordt door wat je eigenlijk vertelt.

En partijprogramma’s… Het tijdperk van de partijen en bijhorende partijtrouw is voorbij. Ik stem al jaren in een crossover tussen rood en blauw. ‘The party formerly known as Spirit’ komt bij heel wat mensen bovenin de stemtest uit. En toch resulteert dat niet in stemmen. Als we impact willen bereiken met onze stem, zijn partijprogramma of ideëen minder belangrijk en zowieso (bij de centrumpartijen) onvoldoende onderscheidend.

We kijken naar wie er in het verleden in geslaagd is iets te realiseren. Of wie in staat is de indruk te geven dat hij of zie effectief iets kan realiseren. En dan komen we weer uit bij de persoonlijke merken, zeker voor de politiek die ‘in Brussel’ wordt bedreven.

Daarom dat politic zich graag op bepaalde dossiers realiseren en zich ver van anderen houden. Welke minister beheerde het dossier van de luchthaven van Zaventem ook al weer? En wie houdt de Franstalige burgemeesters van de macht in de Brusselse rand?

Het leven is oneerlijk. Mooie grote mensen hebben meer succes dan kleine of lelijke mensen. Sommige politici kunnen het goed uitleggen en zijn graag gezien bij radio & TV zonder ooit iets te presteren. Anderen werken zich te pletter zonder enige vorm van erkenning. Maar de echte ‘groten’ die zijn succesvol op alle vlakken. Helaas maken ze er zo niet veel en zitten er nog minder in de politiek.

www.redjefestivalbudget.be of sneller www.kbc.be/festivals. Eentje van KBC, gemaakt door ons bureau. Tip hoe jij je festivalbudget redt en win tickets voor één van de zomerfestivals. Enkel voor jonge menschen.

Natuurlijk met bijhorend filmpje, te bekijken in HD op YouTube of in HD op Vimeo.

De verkiezingen komen er aan. Ik zeg niet te vaak gekleurd politieke zaken zoals “alle maroeffen buiten” of “Yves Leterme is hoo-moo-fiel”, maar éénmaal voor de verkiezingen wil ik gerust mijn gedacht delen. Serieus nu.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen was het nog gemakkelijk: de socialistische burgemeesters hebben het overal ter lande goed gedaan. Antwerpen, Gent, Leuven, Hasselt, Sint-Niklaas, etc. Goed werk in de steden. In Antwerpen was de keuze zeer gemakkelijk: Patrick! – Burgemeester van Antwerpen. Geen twijfel aan, ook vandaag nog.

Federaal heb destijds ik duidelijk gezegd Leterme niet te geloven is. De man die destijds graag uitpakte met “wie gelooft hen nog?” Loser. Ik ben nogal een fan van de stijl van Karel De Gucht, hoewel ik niet rechtstreeks op hem kon stemmen. Alleen al voor zijn verbale woordspel en rechtdoorzee aanpak op internationaal vlak verdient die mens een ministerpost. Karel is king.

Voor de komende verkiezingen is het minder evident. Op Europees vlak is is Guy Verhofstadt dé man bij uitstek. Ik geloof graag in iemand met visie, ambitie en iet of wat drift. Waartoe het zal leiden is nooit zeker, maar de man gaat er voor. Voor minder hoef je niet aan te kloppen. Hoewel de Leuvense euro-socialist Said El Khadraoui ook ‘nen toffe’ is.

Op het Vlaams niveau was het zoeken. Ik ben sinds kort officieel gedomicilieerd in Antwerpen Stad en ga voor het eerst kiezen in de metropool. Mijn oog viel op een campagnewagen van Annick De Ridder. Even later stond zij in de standaard bij de top 3 van meest verdienstelijke parlementariërs. Ik stem graag jong, vrouwelijk en verstandig. De Ridder kwam vroeger over als een driftig burgertrutje, maar met de jaren is ze rijper geworden en kan ik haar wel smaken. Ik zeg het, ik heb een klik moeten maken.

Hoewel Jean-Jacques De Gucht mij (politiek) (politiek) ook kan overtuigen. Geheel terecht dat die jongen bovenaan de lijst staat in Oost-Vlaanderen. Fientje Moerman is geen politieke topper en zal het ook niet meer worden. “Jay Jay” is geloofwaardig en heeft het potentieel. Moerman moet niet zagen, maar plaats maken voor de jongere generatie. Ze heeft haar kans gehad. Game over.

Het is tijd dat de jonge generatie het overneemt. Open VLD is de partij bij uitstek waar jongeren naar voren worden geschoven. Hoewel Freya Piryns van Groen! ook tot mijn verbeelding spreekt. Het Freya effect is ook hier van toepassing, maar ik vind haar vooral lekker communiceren. (Freya, bel mij, gaan we op donderdag eens een biefstukske eten)

Ik ben een jonge man en ben daar eerlijk in: ik kijk en luister graag naar vrouwen. Frisse meisjes met jeugdig enthousiasme en een scheutje verontwaardiging. Vrouwen hun tanden tonen als het moet. Wanneer ze rechten hebben gestudeerd hebben ze een streepje voor, iets wat ik aan mijn studententijd in Leuven heb overgehouden. (Iets ivm ‘alle artikels uit de grondwet uit het hoofd kunnen declameren’ en ‘geen kleren aan) ‘Om de woorden ‘rete’ en ‘geil’ niet uit te spreken.

En dan is er nog Dirk Van Mechelen nog. Iemand die eigenlijk veel gerealiseerd heeft, met een sterke invloed binnen de Vlaamse regering, maar dat communicatie gewijs niet verkocht krijgt. (call me Dirk, let my people talk to your people) Hij mag van mij opnieuw de begroting oplappen of zelfs Minister President worden. Het is een beetje een olle bolle gijs, maar momenteel hebben we geen nood aan ego’s. Een harde werker die verstandig met onze centen omspringt volstaat. Ego’s zijn een luxe die we ons vandaag de dag niet kunnen veroorloven. Fuck off “vijf minuten politieke moed”. Losers.

Kathleen Van Brempt vind ik ook wel een toffe en een lieve, maar de hele socialistische partij lijdt op Vlaams en Federaal niveau aan een gebrek aan visie. Of ze krijgen het alleszins niet overgebracht. Pas wanneer Freya Van den Bossche de fakkel overneemt van ‘zuur mondje Gennez’ kan de partij mij opnieuw versieren. (call me Freya, let’s have dinner again)

En dan ben ik een beetje uitgepraat denk ik. Extreem, daar doen we niet aan mee. En al die snipperpartijen moeten asap uit het landschap verdwijnen. Verhogen die kiesdrempel. Een grote liberale, conservatieve en linkse partij volstaan. Hoe meer kleine splintergroepjes, hoe onbestuurbaarder het land. Naar de 10 of 15 procent met die kiesdrempel. Ik meen dat.

Kortom: ik denk dat ik op Annick De Ridder zal stemmen. Van Antwerpen, een goed rapport (top 3!) in De Standaard en zo’n dertig jaar oud. (en blond). Wanneer ze met haar campagnewagen nog eens naast mij aan het rood licht staat, zal ik toeteren. Zo van “Hey Annick, bel mij, dan gaan we eens iets drinken en praten we over uw online aanwezigheid voor de verkiezingen waarbij ik u consultancy zal leveren in ruil voor een etentje en u eens diep in uw ogen te mogen kijken.” Benieuwd of ze terugtoetert.

Disclaimer: collega F. van op kantoor adviseert een welbepaalde politieke partij, maar dat weerhoudt er mij niet van te zeggen dat deze of gene politicus of partij naar de mannenliefde neigt of het politieke verstand van een rozijn heeft. Allemaal eigen mening dus en op geen enkele manier beïnvloed door de payroll. En iedereen die zegt van wel, diens moeder verdient haar inkomen in de betaalde liefde.

Een digitale creatief directeur. Jaja, ze bestaan.