Een scheet in een fles.
1MD (One Million Dollar) is een relatief jong online buzzbureautje van enkele gekende Franstalige onliners, met een gemeenschappelijke achtergrond bij Emakina. Ze toonden al wat fijn werk.
Via @Netlash zag ik deze site voor Xbox: www.prototype-experience.com. Log eens in met uw Facebook Connect. Interessant gedaan.
Mijn sponsor zet mij het mes op de keel om mee te doen met de hype: bloglezers van dit blog kunnen – net zoals bij vele andere blogs – kleur bekennen.
Mijn argumenten dat het onderscheid tussen links & rechts vervagen, mensen vandaag niet meer op partijen of kleuren stemmen maar op personen en bloglezers iedere dag een andere voorkeur hebben mochten niet baten.
Goed, ik plaats de widget, maar vraag u expliciet: gelieve niet op de CD&V, de NVA of het Vlaams Belang te stemmen. Doe me dat niet aan. Aangezien er geen stemplicht is mogen deze stemmers zich onthouden. Mensen die op Open VLD, de SP.a of desnoods Agalev of Spirit (I know) stemmen mogen hun gang gaan.
Vandaag een dagje fotoworkshoppen à Knokke. Morgen verslag. Ondertussen niet teveel met uzelf spelen hé.
Ze zag er nog steeds fantastisch uit. Ik herkende haar niet meteen. Ik kende haar, vroeger, maar kon haar moeilijk plaatsen. Even had ik de verkeerde voor. Ik wist dat ik haar kende en zij wist dat van mij, maar keek met dezelfde zoekende blik.
Later op de avond zei ik dat het tien jaar geleden was. Dat leek haar een overschatting, omdat het een grotesk getal is, maar ik zat er niet ver naast. Toen leerden we elkaar kennen, negen jaar geleden zag ik haar voor het laatst. Ergens tussen montageruimte en visielokaal in.
Ze zag er nog steeds goed uit. Ik heb het altijd voor haar gehad. Ietwat rouge haar, nonchalant en los. Ze was nog steeds groter dan ik, iets dat ik minder actief onthouden had. Een knappe vrouw, de volwassen versie van het knappe meisje. Atypisch mooi. Ze is mooi in beweging, iets in haar houding en de rusteloze uitdrukking op haar gezicht.
Ze kleefde het etiket ‘Brussel’ op mij, dat herinnerde ze zich. Ik herinnerde me haar appartement als ‘een duplex met veel hout en weinig ramen’. ‘Ben jij daar dan geweest’ vroeg ze. ‘Een keer’, zei ik, één keer. Ze zat in een hogere klas en was ouder dan ik. In de appartementen van oudere studentes geraak je niet zomaar binnen.
Ze had met een vriendin iets opgericht en was dat recent nog komen voorstellen. Het was mij ontgaan, maar de site stond als voorteken al een hele week geopend. Ze liep heen en weer, rusteloos mooi. Ik ging naar huis en groette haar, zij gaf mij iets mee. Tot binnen nog eens tien jaar, dacht ik. Ze zou nog steeds dezelfde rousse zijn, maar weer ietsje anders. Mooi.
Hypertransparantie. Een kenmerk van de tijdsgeest zoals ik hem vandaag zie. Niet alleen supersterren of politici moeten tegenwoordig op hun tellen letten en heiliger zijn dan de paus. Vandaag krijgt iedere persoon en bedrijf te maken met hypertransparantie. We leven tussen glazen muren en zonder gordijntjes, waar iedereen inkijk heeft in je leven of organisatie.
De zus van Didier Reynders heeft het aan haar rekker. Ze is fan van de MR op Facebook, maar is rechter en moet daarom partijonafhankelijk zijn. Door op Facebook de MR ‘publiek’ te steunen, geeft ze een schijn van partijdigheid en wordt ze op haar vingers getikt. Dito voor de Zweedse rechter die oordeelde in de rechtszaak rond ‘the pirate bay’. Blijkbaar is ze lid van een belangenorganisatie die pleit voor de bescherming van auteursrechten. Opnieuw partijdigheid en hopla van de zaak gehaald.
Hypertransparantie is op zich geen probleem. Als je zegt wat je doet en je doet wat je zegt is er niets aan de hand. Zelfs al ben je een klootzak, zolang je maar eerlijk zegt dat je een klootzak bent kan niemand je wat maken. Zodra je jezelf als een heilig boontje gaat voordoen, kom je vroeg of laat in de problemen. Online laat iedere beweging zijn sporen na en kan zowat iedereen je sporen nagaan.
Ik heb altijd graag gefietst. Als kind reden wij in BMX brigade door de wijk. Heelder dagen aan een stuk. Het veld in, den bos in en weer de straat op. Je was maar iemand als je een fiets had. Later reed ik met mijn eerste MTB naar school en nog steeds draaide ik toertjes voor het huis als ik mij wat verveelde. Gewoon lijnen rijden en een beetje trappen.
Met eigen centen kocht ik later een nieuwe MTB, afgesteld voor de stad. Nachtelijk dronken studenten slalommen op de downhill van de Naamsestraat. Functioneel en plezier in één. Alles met de fiets, goed voor lichaam en geest. Centen voor een tweede MTB om in den bos te gaan rijden had ik niet.
Ondertussen kan ik het mij al enkele jaren betalen, maar is het er nooit van gekomen. Een vouwfiets toen ik nog met de trein reed, centen gegeven aan snowboardmateriaal om lijnen in het poeder te trekken en genieten om met auto’s te bollen. Als het maar vooruit gaat…
Toen zaten we niet zo lang geleden aan de BBQ bij Oscar Lynn met ook Cross The Breeze aan tafel. Johan rijdt zich geregeld ‘tegen den draad’ zij het met een koersfiets en Kris was al een jaartje terug aan het mountainbiken. Met TienVijftien blijkbaar.
En toen maakte ik de klik: ik ben niet de man van sport in de zin van spelletjes. Stuur mij geen veld op met een bal. Lopen is niet aan mij besteed en met zwemmen heb ik in het verleden al teveel chloor binnen gekregen. Fietsen doe ik graag, nooit tegen mijn goesting, zeker in den bos niet.
Koekiemoon gaf het nodige advies over wat een goede en betaalbare fiets is. Het forum van Mountainbike.be hielp me aan enkele namen van dealers in de Antwerpse regio. Later meer over het aankoopproces. De fiets was binnen de drie weken gekocht.
Gisteren zijn we een eerste keer gaan biken, twiken zeg maar. Met TienVijftien, ArdiXIV, aaiBoek en crossthebreeze. Veertig kilometer in Vlimmeringen, in de Kempen. De GPS track van Kris vind je hier. En wel… Ik heb ze uitgereden. Maar al goed dat de mannen af en toe niet té hard op de pedaal zijn gaan staan. Op het einde was ik echt helemaal leeg.
Een keer over mijn stuur gevlogen met wat schrammen als gevolg en zo is de fiets meteen gedoopt. Een goeie fiets trouwens, iets waar ik als jonge ket al van droomde. Deze week zal ik nog wat toertjes voor de deur bollen. Beetje benen kweken en mijn longen openen. Want volgende keer wil ik dat die mannen mijn rug ook eens te zien krijg, in plaats dat ik steeds naar de hunne moet kijken.
Vier dagen verlof, niets om handen, een heerlijke zon daar buiten en aangename temperaturen. Goei eten en drinken, schone mensen om u heen. Een beetje cruisen en wat gaan biken. Alles wat je nodig hebt om perfect content te zijn.
Tim De Coninck aka A Cup Of T heeft een nieuwe site: www.a-cup-of-t.com Geïspireerd door wat Modernista, Skittles en letmegooglethatforyou deden, maar alleszins een leuke aanpak.
De vraag is natuurlijk of we dat kunnen hacken? Stel u voor dat allemaal bloggers plotseling berichtjes schrijven over Tim De Coninck en hoog in de google ranking verschijnen wanneer je naar zijn naam zoekt. Dat zou toch een goede grap zijn. Wie registreert er www.TimDeConinck.be?
Liep ik gisteren langs de bakkerij in de Delhaize op de Boomsesteenweg, hoorde ik een meisje zeggen “hebde mijn nieuw borsten al gezien?” Ik had meteen door dat ze het niet over een nieuw type pistoletje in het assortiment sprak en was één en al aandacht.
Het kleine blonde meisje sprak niet tegen mij, maar met een mannelijk koppel. “Kijk!” Waarop ze trots haar vest openhield en haar borsten vanuit een wit t-shirtje naar voren stak. Alsof ze afgelopen weekend een nieuw kleedje had gekocht en daarmee uitpakte. Het zagen er inderdaad sympathieke borsten uit, maar ik was nog niet helemaal mee.
“Ik ben enkele dagen moeten thuisblijven. Dat deed zeer jong. Ik kreeg mijn armen niet verder omhoog dan dit.” zei het meisje, waarop ze demonstreerder hoe hoog ze haar armen maar kreeg. “Maar nu doet het geen pijn meer,” gevolgd door een stralende glimlach.
“En hoeveel?” vroeg één van de jongens, die duidelijk habitué was in deze Delhaize. “Drieduizend achthonderd euro” antwoorde het meisje fier. Even stilte. “Neen, ik bedoel de maat” antwoordde de jongen. “Ah, een kleine C” zei het meisje, nog steeds even enthousiast.
Ondertussen was ik met mijn karretje al aan het einde van de afdeling bakkerij en moest ik achteruit kijken om een glimp van het schouwspel op te vangen. Een kleine C echoode het in mijn hoofd. Niet slecht, dacht ik meteen. Achter mij hoorde ik de jongen – diep onder de indruk – herhalen: “drieduizend achthounder euro zeg.”
Ik liep voorbij de kippenfillets en herinnerde mij dat ik kippenborsten op mijn boodschappenlijstje had staan. Ik zocht twee mooie exemplaren. Ik weet niet hoe dat bij kippen zit, maar dit leek mij zeker een kleine C. En dat voor slechts drie euro achtenveertig.
Recent Comments