Monthly Archive for April, 2009

Pitchen. Een bekend woord in het wereldje. Voor daarbuiten: merken / adverteerders maken reclame. Ze doen dat niet zelf, ze kiezen een bureau waarmee ze enkele jaren samenwerken. Bureau’s doen veel meer dan reclame zelf, maar het eindproduct is communicatie in al zijn vormen.

Soms veranderen klanten van bureau. Omdat het tijd is voor iets anders, omdat ze moeten of omdat het gras elders groener is. Dan wordt een pitch uitgeschreven. Een competitie waarop enkele bureau’s worden uitgenodigd. Wie aan het eind van de rit de adverteerder het meest kon overtuigen, haalt het budget voor enkele jaren binnen. Zo werkt het.

Een pitch dat is een rush. Je hebt je normale job, maar voor een bepaalde periode wordt je opgeslorpt door het werk dat er bij komt. Zeer intensief werk, in team. Ieder bureau heeft een gezonde dosis pitchdrang, waarbij er sommigen zelfs aan een pitchverslaving lijden. Scoren en de volgende, terwijl het echte werk pas start nadat je de klant hebt binnengehaald.

Ik pitch graag. Een nieuwe klant, dat is een onbeschreven blad. Het is zoals een nieuwe relatie, waarbij je je nog niet ergert aan elkaars mindere kanten of vervalt in gewoontes. Het vurige gedeelte. Pitchen is ook stresserend. Er zijn geen zekerheden, winnen of verliezen. Wie weet is al het werk, zijn de voorstellen en ideeën voor niets geweest.

We hebben er een week pitch op zitten. De eerste ronde, waarna we al dan niet voor de tweede worden uitgenodigd. Mijn eerste pitch in een nieuw team, diverse persoonlijkheden, andere manieren van werken. Na enkele jaren in de ene omgeving is het altijd aanpassen als je in een andere moet meedraaien. Maar het gevoel zit zeer goed. Turbulent met een mooie climax.

Vandaag ben ik terug een mens. Wordt ik niet meer wakker om 6u met een vreemd gevoel in mijn buik en een logo op mijn netvlies. Diep geslapen en pas wakker geworden na de wekker. Zingend onder de douche en mijn wederhalve toelachend. Van opperste concentratie naar volledige ontspanning. Emoties… als je extremen niet aftast, heb je er weinig aan.

Een beetje reclame maken voor het fantastische Docville documentaire festival dat er aan zit te komen. Later meer daarover.

En toen kwam het akelig dichtbij. Geen zorgen, ik heb nog steeds een job en ook mijn collega’s stellen het goed. Maar als de ene vriend twittert dat hij ontslagen is en bij een andere partij heel wat mensen kreunen op facebook en twitter, dan wordt het weer heel wat echter.

Die crisis ja. Het is een bijzonder interessant moment en in vele opzichten waarschijnlijk ook een opportuniteit. Maar ik heb het gevoel dat het nu pas voor echt is. Wat in augustus-december van het afgelopen jaar start, is pas goed in gang geschoten tijdens het eerste kwartaal van dit jaar.

Het is zoals op vakantie gaan: je moet ergens een nacht geslapen hebben vooraleer je echt het gevoel hebt elders te zijn. Zo moest er een jaarwisseling en een eerste kwartaal zijn om iedereen te doen beseffen hoe de zaken er voor staan. En wat ik nu zie is dat alles en iedereen keihard op de rem is gaan staan. Niemand durft nog bewegen.

De afgelopen maanden was er nog het optimisme dat we de situatie gewoon even moesten uitzweten. Een jaartje doorbijten. “If you got a job, stick to it.” Maar nu zitten we in een situatie dat niemand nog durft zeggen wanneer en of hier een einde aan komt. Ook al heb je geld, ook al zijn er mogelijkheden, ‘niet bewegen’ lijkt het credo te zijn.

En tegelijkertijd zijn er vragen. Een opportuniteit, ba ja. Maar is dat ook zo voor de honderden arbeiders die bijna dagelijks ergens in ons land ontslagen zijn? Kunnen we zeggen: wees maar wat creatief gasten, innoveer, het is allemaal één grote opportuniteit en dan twee-drie succesvolle cases tonen. Iedereen is op de rem gaan staan en de situatie verstart. Er zijn vragen, maar omdat we zo goed als stilstaan komen er geen antwoorden in het zicht.

Akelig echt. Tot voor kort voelde het conjunctureel aan. ‘Het gaat even wat minder goed en we snijden het vet van het vlees’. Maar nu wordt er in het vlees gesneden. Diep. Ondertussen tuur ik naar de horizon, want er is nog beweging en we gaan nog vooruit. Maar de antwoorden tekenen zich nog niet meteen uit. Zodra ik iets zie, laat ik het u weten. Ondertussen veel sterkte gewenst aan de mensen die het kunnen gebruiken.

Gasten, pas echt op aan die kruispunten hé. Gisteren op de A12 zag ik al heel wat mensen in een fluo vestje. Met de werken op de E19 is het iedere dag oorlog op de A12. Zeer onverantwoord rijgedrag. Als ik de stickerverkopers daar tussen zie lopen dan zie ik dat niet goedkomen. Misschien toch eens van tactiek veranderen?

U herinnert zich Jan. Voormalig eigenaar van een roos huis dat ondertussen succesvol verkocht is. Jan woont nu in Leuven en is nu – speling van het lot – mijn baas.

Om zijn Leuvense stee te zegenen geeft Jan een feest, samen met zijn vrouw An die ik ondertussen heb mogen ontmoeten. Hij is er in geslaagd om via zijn blog burgervader Louis T. aan te trekken om een gedenkplaat aan de muur te plakken en het feest voor open te verklaren.

Ik zie nu dat Jan – opnieuw via zijn blog – aan wildvreemden een wild card uitdeelt om zijn feest te crashen. Mijn vrees is dat de vrije ingang opgesoupeerd is, maar misschien weet u nog een manier om er vast te krijgen. Probeer het toch maar in de comments. En anders vind je het adres nog wel op twitter ofzo, dan partycrashed u op eigen initatief.

Jan is goed op weg om nachtburgemeester van Leuven te worden. Misschien moet ik hem een driekleurig lint kopen, en sla ik hem de avond van het feest in functie.