Een scheet in een fles.
Vraag ik aan @STVN een twitpic van radiomaatje Roos op te laden, slaagt hij er nog in het beeld grotendeels met zichzelf te vullen! Alleszins bedankt, en het is uitkijken naar de volgende vakantieperiode.
Trouwens, vandaag geen Peeters in Peeters & Pichal op Radio1. Is Annemie Peeters eindelijk op pensioen?
Als we dan toch over merkvoorkeur bezig zijn: mijn favoriete (kleding)merken van dit moment zijn Wesc en Fenchurch.
Wesc dat zijn die van de koptelefoons, maar zij hebben ook de meest prachtige t-shirts, truien & accessoires. In NY ontdekt en in Antwerpen teruggevonden. Fenchurch heb ik per toeval in een uitverkoop ontdekt en in Leuven teruggevonden.
A zo twee heerlijke merken.
Ik werd door vriendelijke mensen uitgenodigd om deel te nemen aan www.merkencompetitie.be, een jaarlijks onderzoek naar de meest en minst favoriete merken. Dit boeit mij zeker. Dat soort van onderzoekjes vind ik wel leuk. Je merkvoorkeur verklapt iets over hoe jij je wil ‘outen’ en laat je toe iemand te profileren. Ik doe daar graag aan mee.
Maar… Ondanks dat de site een leuke vormgeving heeft en vlot leesbaar is, is er één groot probleem: de usability. Je moet je meest en minst favoriete merken aanduiden en de merken die je gebruikt, telkens maximaal drie stemmen. Het stemmen doe je door een handje van boven het kader naar de verschillende merken te slepen.
Dit lijkt leuk maar gecombineerd met een lange vragenlijst heb je het snel gehad. Ik was zeer gemotiveerd en heb het na een tiental vragen opgegeven. Ik begrijp dat je ‘iets creatiefs’ wil doen in het quoteren en de interactie. Helaas maak je het de deelnemer knap lastig. Op die manier heb je een tegengesteld effect en mis je je voornaamste doel: zoveel mogelijk mensen de volledige enquete te laten invullen.
Knap werk voor het initatief, het concept en de vormgeving. De persoon die het ‘handjes’ syteem er echter heeft doorgeduwd zou van mij ter plaatse zijn ontslag krijgen. Jammer voor het mooie werk.
De Seb. Ik kende zijn tekeningen voor ik hem kende. Alhoewel, hij liep al op Sint-Lukas rond toen ik daar een doortocht maakte. Maar later bewoonde ik de donkere kamer bij studentenblad Veto en daar hingen al jarenlang enkelen van zijn menskens op papier aan de muur.
Nu een korte onderbreking werken we opnieuw in dezelfde ruimte en is de mens nog steeds aan het tekenen. Hij heeft zich voorgenomen iedere dag één strip (cartoon vind hij een lullig woord) te tekenen en online te zetten. (Creative Commons) Voorlopig in een Flikr set maar het is de bedoeling dat er meer van komt.
Ondertussen mag u alvast uw mening geven. En voordat u zich aangevallen voelt: Seb is ook lelijk.
Je kan mij makkelijk lijmen. Voor dranken, spijzen en iet of wat een sociaal gebeuren kom ik snel mijn huis uit. Ik heb een mening over alles – niet altijd een relevante of gefundeerde – en uit die met veel plezier. Aan u om op dit blog de waarde daarvan te bepalen. Er zijn twee zaken waar ik eerlijk kan zeggen dat ik tot een bepaald niveau een expertise heb: alles op en rond fotografie, zowel inhoudelijk als technisch. En de kruising van digitaal, interactief, marketing, merken en mensen.
Over fotografie heb ik het eerder al gehad. Mensen kopen een toestel bij de goedkoopste winkel, die op hun beurt de prijzen drukken door kennis en service overboord te gooien. Daarom richten ze zich tot de dichtsbijzijndste in hun netwerk die iets van fotografie kent. Ik krijg regelmatig vragen. Soms zeer interessant, soms voor de duizendste keer dezelfde. Ik geef met plezier advies over producten als ik er iets van ken. Daarbij heb ik (helaas) niets te winnen. Geen enkel cameramerk geeft mij een percentje. Maar meestal zijn het bloglezers en sympathieke mensen. Als zij het beleefd vragen, dan antwoord ik beleefd, zodra ik er even tijd voor heb.
Mijn tweede expertise zet ik in op mijn werk en heb ik grotendeels opgebouwd door werkervaring. Ik werk mee aan projecten voor klanten of geef rechtstreeks advies aan klanten. Zij betalen mijn werkgever die op zijn beurt mij betaalt en de nodige omkadering en benodigdheden voorziet. Zo zit dat in elkaar. Ik ben bewust geen freelance consultant achtig mens. Er lopen teveel schone mensen en merken rond op het bureau, waar ik graag mee werk.
Soms contacteren organisaties mij voor advies over mijn professionele expertise. Dit zijn meestal sociale of culturele verenigingen die geen budget hebben om een bureau in te schakelen. Of mensen die een eigen projectje willen opstarten. Of mensen die ik persoonlijk ken. Aangezien het veelal sympathieke mensen zijn, het ook voor mij inhoudelijk interessant is en zij geen budget hebben om klant te worden, wil ik daar best weleens mee gaan eten om naar hun verhaal te luisteren. Free lunch in ruil voor feedback. Sociaal, netwerken, etc. Je kan later maar iets terugkrijgen als je eerst iets geeft.
Maar het wordt moeilijk als ik benaderd wordt om ‘gratis’ mijn mening te geven over een commercieel project. Een merk dat klant zou kunnen zijn. Zeker als ik mijn mening geef op basis van mijn professionele expertise. Dat is eigenlijk niet fair ten opzichte van mijn werkgever, die mij de tijd en het kader geeft om ervaring op te doen, te researchen, te falen, etc. Zoiets als Kinepolis was een sociaal gebeuren, waar ik om professionele redenen zeer geïnteresseerd ben naar het verloop, waardoor ik er graag aan mee doe. Zij doen de nodige inspanning om mensen te ontvangen, ik mag publiekelijk mijn ongezouten mening geven. Het is – zoals in de reacties gezegd – een vorm van PR, maar daarom absoluut nog geen promo.
Mensen vragen elkaar advies, dat is het de normaalste zaak van de wereld. Zoals ik u gisteren vroeg welke steden in Andalusië ik moest bezoeken en u massaal heeft geantwoord. Ik heb meer vertrouwen in uw ervaring, dan in de resultaten in google. Mensen geven elkaar graag advies, ook dat zit in ons systeem. Advies van een familielid, vriend of kennis heeft van alle externe factoren het meeste impact op onze beslissingen, ook onze aankoopbeslissing. Wanneer je dagtaak gelijk staat aan advies geven, wordt dat soms risky. Aan een bakker vraag je niet om zijn brood gratis weg te geven. En als je hem vraagt naar tips om zelf brood te bakken zal hij ook niet geneigd zijn veel te zeggen. Behalve dat brood van de warme bakker altijd beter is.
Ik ben blij dat ik geen freelance consultant mens ben. Mensen zouden mij vragen stellen, waarbij ik telkens moet denken: snijd ik in mijn eigen vlees als ik hier nu – zonder vergoeding – op antwoord of aan deelneem? Veel mensen hebben vragen, maar weinigen vinden dat je voor advies moet betalen. Daar ligt een heel subtiele grens, die alsmaar moeilijker wordt als het gaat om mensen die je persoonlijk kent of jou ooit op een andere manier hebben geholpen. ‘t Is een overpeinzing naar aanleiding van een mailtje om de alfa versie van een nieuwe site te reviewen. Iets wat ik met veel plezier ga doen omdat het interessant is en de mensen het beleefd vragen. Maar het dringt wel de vraag op waar je de grens trekt.
Op de laatste paar artikeltjes komen veel reacties. Ik moet zeggen dat ik dat best wel neig vind. Een blog is maar iets waard als de bezoekers (en dus reacties) de moeite zijn. Bedankt.
Een nieuwe job, een andere leasing, een andere tankkaart. Niet meer bij het fijne Q8, maar bij Total. Ondertussen tankte ik al een jaartje bij Q8, met mijn wagen en voordien die van de vrouw.
Zo waren alle Q8 tankstations op mijn vaste route in mijn hoofd gemapped. Eentje in het oprijden van de A12, eentje aan Tour&Taxis voor het terugkeren. Eentje centrum Antwerpen en eentje op de steenweg naar mijn ouders in Leuven. Q8 is tof en ze hebben ook goede winkeltjes aan hun tankplaatsen.
Zodra het dashboard piepte wanneer ik onder de 80 resterende kilometers zakte, wist ik steeds een uitweg. Nog 43 km naar Brussel en dan in het terugkeren tanken, bijvoorbeeld.
Nu weet ik niets meer. Ik ken geen enkele Total, hoewel de routeplanner op hun site me wel wat wijzer maakt. Ik zal alles opnieuw moeten mappen in mijn routine. En ontdekken of hun winkeltjes de moeite zijn. Ik merk dat ik het tanken heb uitgesteld, maar dat kan niet blijven duren.
Tankkaarten, toch onnozel als dat bij één maatschappij zit. Waarschijnlijk door de korting die je als bedrijf krijgt als je exclusief bij één maatschappij tankt. Vermoedelijk geven alle tanktoestanden dezelfde kortingen. Dat systeem mogen ze toch eens verbeteren.
We dachten er dit voorjaar nog een kleine week op uit te trekken, want dat zal later op het jaar niet meer mogelijk zijn. De keuze is gemaakt: voldoende zonlicht, warmte, food en rust, zonder verre vliegtuigvlucht.
Ergens naar een stad onderin beeld. Helaas ken ik geen zak van Spanje en heb ik ook geen flauw vermoeden waar ik precies naartoe moet. De Web 2.0 sites laten mij in het ongewisse. Misschien kan ik op uw ervaring teren en kan u één stad aanbevelen?
Recent Comments