Test.
Monthly Archive for December, 2008
Most Contagious 2008. (PDF) Lees dit en u bent op een snelle en makkelijke manier behoorlijk op de hoogte.
De afgelopen week zijn er twee verschillende mensen die los van elkaar mij aanspraken op een dubbele persoonlijkheid. Een schizofreen figuur. Iemand met twee verschijningen.
Als twee mensen ieder op hun beurt dezelfde opmerking maken, dan zijn ze het spiegelbeeld van één persoon met twee uitingen. Ze zijn het inverse van schizofreen. Bestaat daar een woord voor?
Smogalarm. Maximaal toegelaten snelheid is negentig kilometer per uur, met verhoogde controle’s in risicozones en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Genoeg redenen voor mij om vandaag niet in ons Brussels kantoor te gaan werken. Als de file dankzij het verlof uitblijft, mag je nog steeds niet doorknallen wegens fijn stof.
Na een voormiddag in een bakkerij downtown Schoten te vertoeven, begaf ik mij bij een strakke winterzon op de baan. Terug naar de andere kant van de ring, de stedelijke beschaving. Een telefoontje van een collega overtuigde mij toch naar Brussel door te rijden. (leg via de telefoon eens iets technisch uit aan een niet technische mens terwijl je achter het stuur zit)
Onderweg besloot ik om in het gareel negentig te rijden. Ik weet ook niet wat mij bezielde. Negentig, zo snel mag je tout court rijden op het eerste gedeelte van de A12 en op het tweede stuk speelde het smogalarm. Ik volgde de wet, de regels, de voorschriften. Ik voelde mij nochtans niet ziek, maar vond de ‘fijn stof’ uitleg wel plausibel als reden. Zo zie je maar, als ze je een duidelijke en acceptabele reden geven, kan je akkoord gaan met vrijheidsinperking.
Een omgekeerde wereld. Ik werd door iedereen ingehaald en haalde zelf niemand ik. Ik ben voorbijgestoken door een vijftien jaar oude toyota corolla met vier zwarte vrienden en een drumstel in de koffer! Hardleers bleef ik de cruise control op negentig houden, hopend dat ze ergens stonden te flisten, zodat mijn traagzucht gerechtvaardigd werd.
Bij zulke lage snelheid en zo’n rustig verkeer, vraagt rijden maar een deel van je aandacht. Tijd zat om de omgeving te ontdekken. Jammer dat ik geen gazet bij had. Genoeg tijd om een drie en half uur durende conversatie in een bakkerij in Schoten te laten bezinken. Cruisend naar de capital. Geen fijn stofje aan de hemel te bespeuren.
Niets gedaan, de afgelopen vier dagen. Tot tweemaal toe gekerstfeest, maar ook dat durf ik tot niets rekenen. Niets gedaan behalve in bed liggen, aan de ontbijttafel blijven plakken en eens twee stappen buiten de deur zetten.
Bovendien scheen de zon met het meest prachtige winterlicht, waardoor niets doen een optie was in plaats van een verplichting. En net daardoor zoveel heerlijker. Niets doen met veel licht, wetende dat je alles kan doen. Warmte door het raam over je heen.
Op de vierde dag bereikte ik een staat van ontspanning die bijna onbeschrijfelijk is. U kent dat wel: een heel jaar lang zeg je “als ik ooit eens veel tijd hebt, dan zal ik dat en dat wel doen.” Ik zat in die zone, maar net niet lange genoeg om die dingen ook te doen.
Het meest zalige is dat er nog zo’n blok aankomt. Een feestdag en een extra dag verlof genomen om bij het weekend aan te sluiten. Nog eens vier dagen van dat. Misschien ga ik eindelijk eens de verhuisoverschotten opkuisen. Of dat fotoalbum maken. Of mijn papierwerk regelen.
Maar net als u, ken ik het antwoord al: waarschijnlijk doe ik gewoon heerlijk niets. Ik wens u daarom ook niets voor het einde van dit jaar en niets voor volgend jaar. Een jaar met veel tijd voor niets. Wat kan je beter wensen.
Wat zie ik vanochtend in het Delhaizeke om de hoek: celebs! BV’s! Starfuckers! Thomas en Siska staan aan de afdeling bakkerij, alwaar ik ook mijn broodjes kwam halen. Ik moest eerst eens goed kijken of zij het waren, want ze zagen er beide nogal sjofel uit.
Music For Life heeft blijkbaar zij tol geëist. Thomas moest nogal hoesten en zag er wat ziekjes uit. Ik verschoot wel dat hij niet zoveel groter en knapper was dan ikzelve. En een beetje margi gekleed. Maar al bij al ziet dat mij er wel een goeie gast uit. Hij leek wel een Antwerpenaar.
Aan de kassa schoven ze achter mij aan. Ze kochten kaas en hesp en salami! Siska kocht sigaretjes. Ik weet niet goed wat ik moet denken van Siska. Volgens mij zit zij niet zo goed in haar vel, want ze speelt altijd een popey dopey rolletje. En die trainingsbroek was weinig flatterend voor haar figuur. Alleszins, ik woon niet meer op Het Zuid en Dendelhaize is ook niet meer zo ’shauw’, maar toch kom ik er celebs tegen.
Jaja. Ik wacht nog altijd op het moment dat Roos Van Acker eens op een verstrooide ochtend na mij aan de kassa staat. In sjofele ochtendkleren met een ongewassen snoet . Als zij dan kaas en hesp koop en ik koop broodjes, dan kan ik zeggen ‘zullen we samenleggen’? En dan gaan we ontbijten bij haar ofzo. Ik kijk er al naar uit.
Koekiemoon blogt. En het zou zowat tijd zijn. De meest minzame man van het Vlaamse taalgebied heeft een mening, en nog een goeie. Over fietsen, vegi zijn, goeie muziek, uw auto laten staan en kinderen opkweken. Koekie was trouwens de man die dacht z’n trouwring te hebben verloren, tot als de poetsvrouw hem met zijn verstrooidheid confronteerde.
Een mens die zo rechtschapen en oprecht is, dat ik bij voorbaat al schuldgevoel krijg over de kl**tzak die ik zelf ben. Hij fiets van Leuven naar het werk in Brussel en doet dat sneller dan mijn 136 paarden in de file. Ze mogen hem een paar keer dupliceren die mens, om het evenwicht ten goede te herstellen.
Lezen, bookmarken en toevoegen aan uw feeds: koekiemoon.wordpress.com En als u hem tegenkomt zeker goeiedag zeggen.
U zou zeker eens in de reacties van mijn Gyproc artikel moeten gaan kijken. Mijn uitgeschreven frustratie over gipskarton dat onwillig meewerkte bij het invijzen van gyprocpluggen heeft wat los gemaakt.
U ziet onder andere een reactie van de marketing manager van Gyproc, eentje van een gediplomeerd gipskartonplaatsen en ook één van en onafhankelijke gipsplaat adviseur. Mijn kleine frustratie was van korte duur en snel uitgeschreven maar staat daar ondertussen in Google te staan. En dat maakt de tongen los. Echt geestig om te volgen.
Een andere grappige discussie die maar blijft groeien in het artikel over Youporn. En mailtjes die ik binnenkrijg nav het artikel over S.O.S. Piet en De Hondenfluisteraar. Lieve mensen: ik kan u niet helpen bij uw verkeerd gebraden kalkoen of cocker die op het carpet piest.
Het internet… Grappig.
Ik had verlof over. Dat was me nog nooit overkomen. Vier en halve dag die nog opgesoupeerd moest. Al gauw de twee komende vrijdagen vrij getekend. De rest zat vast in de agenda en was onbevrijdbaar.
Verlof over… Zo zuinig met vrije dagen geweest dat het rantsoen te streng bleek. Tijd om te nietsnutten, iets waar ik goed in ben. Maar omdat het beperkte tijd is, kan de nietsnut in mij zich niet echt laten gaan. Lös gaan, daar heb ik een verlof zonder uitzicht op een einde voor nodig.
Alles willen doen en soms ook niets. Een dag is goed als ik hem mij kan herinneren. Als je iets meemaakt dat u bijblijft. Iedere dag zou zo moeten zijn, dat is een streven. Bewust zijn, sterke emoties. Zowel fijne als onprettige emoties.
Voor mij zijn dat mensen. Een hele dag of zelfs week achter de computer, dat bijft mij niet bij. Mensen in alle kleuren en geslachten die mijn pad kruisen, dat boeit mij. Iedere dag één goed gesprek hebben met een interessante mens. Van straatvegers, bommaatjes tot CEO’s. Als het maar eerlijk en oprecht is.
Ik zit nog met twee en halve dag over. Overdraagbare luxe. Vijf halve dagen om koffies te gaan drinken en soms zelfs een pintje. Om aan de toog te hangen bij de Japanner die vis snijdt. Om plaatjes te schieten en tekstjes online te zetten. Ik krijg al goesting.
Recent Comments