Monthly Archive for November, 2008

Schuldig.

Published on 30.11.08 in Pietel. 31 Comments

Ik voel mij schuldig en dat gebeurt niet snel. Ik rijd graag en veel met de auto. Daarom voel ik mij schuildig en wel om twee redenen.

Eerst en vooral de minst vanzelfsprekende reden: ik rijd graag ‘vlot’, zoals mijn rij-instructrice dat destijds zo mooi beschreef. Niet iedereen op de baan rijdt ‘vlot’, laat staan dat ze hun wagen goed beheersen en er met de gedachten (en handen) bij zijn. Dan krijg je irritatie bij beide partijen.

Daarbij hoort het veiligheidselement: auto’s communiceren nog niet met elkaar. Er bestaat vandaag geen autopiloot die afstand houdt, remt of waarschuwt bij onoplettendheid. Met de technologie die vandaag bestaat kunnen we ons perfect inbeelden dat dit mogelijk is, maar in de praktijk zijn we daar nog ver vandaan. Met alle veiligheidsrisico’s vandien als je een grote massa wagens met zeer verschillende rijstijlen combineert in het dagelijkse verkeer.

De tweede reden is logischer: vervuiling. Met de auto rijden is zowieso vervuilend (productie, materiaal, energie & uitlaatgassen) en warmt de aarde onontkeerbaar op. Om nog maar te zwijgen van de luchtkwaliteit en gezondheidsrisico’s. Ik rijd dagelijks (alleen) naar het werk, naar klanten en ik rijd ‘vlot’. Los van de financiële kost en het fileprobleem is er de ecologische kost. Ik stoot veel uitlaatgassen uit. Ik ben daar niet trots op, integendeel.

Ik zou graag van mijn schuldgevoel verlost worden zonder mijn gedrag te wijzigen. Biedt mij een wagen aan met krachtige accelleratie, waarmee je ‘vlot’ kan rijden zonder een risico te vormen voor anderen en ik koop hem. Desnoods heeft het ding maar één zitplaats, drie wielen en ben ik verplicht tijdens de spits op automatische piloot over te schakelen. Een auto met nul ecologische impact qua productie, materialen, uitstoot en opwekking van energie. Een wagen die mij toelaat in optimale omstandigheden binnen de grenzen van de (flexibele) wet snel te rijden op de autostrade, mits een ‘intelligente’ computergestuurde copiloot.

We zijn daar nog ver vandaan. Vandaag kan ik minder rijden, eco-rijden en car-poolen om mijn geweten te sussen. Ik kan met een lichte en zuinig wagen rijden (Smart, Mini, Polo, …). Dat zal allemaal zijn impact hebben en is zeer nodig, maar biedt geen oplossing. Je kan pas een groot effect creeëren wanneer mensen hun gedrag niet radicaal moeten wijzigen of het voor hen voordelig is hun gedrag te wijzigen.

Beste auto-industrie: u heeft al heel wat moois gemaakt, maar heeft sinds de uitvinding van de verbrandingsmotor zeer weinig innovativiteit aan de dag gelegd inzake de essentie van de automobiel: de motor. Het ding blijft petrol zuipen en schadelijke gassen uitstoten. Gelieve mij een alternatief te bieden: een kleine sportieve en veilige wagen die wordt aangedreven door duurzaam opgewekte energie, zonder zijn rauwe karakter te verliezen en iet of wat betaalbaar is. Technologie dient om ons leven gemakkelijker en beter te maken. Get on with it! Mijn centen liggen klaar om aan uw product uit te geven. Wanneer denkt u dat u mij dit kan aanbieden?

RingVerloren.

Published on 29.11.08 in Pietel. 5 Comments

Neen, dit blog wordt geen site voor zoekertjes en berichten over bandieten. Maar als goede vriend Koen – de eerste trouwer die ik heb gefotografeerd – zijn trouwring verliest, dan maak ik een uitzondering. Brandweer, politie en overheidsdiensten zijn op de hoogte gebracht en om alle kanalen te benutten, ook hier een kort berichtje:

Wit gouden ring, met inscriptie aan de binnenkant: Lien en Koen 14 mei 2005. Verloren op donderdag 27 november op het traject Metro Madou –> Metro Rogier –> Brussel-Noord (17u34) –> Antwerpen-Centraal (18u15) –> campus UA Prinsstraat. Beloning en eeuwige dankbaarheid voor de eerlijke vinder.

Jonathan heeft ooit zo zijn gitaar teruggevonden. Laat ons op die hyperkleine kans hopen dat het deze keer ook lukt.

BloggersAreDangerous.

Published on 28.11.08 in Pietel. 6 Comments

Pieter De Crem lol. Wie photoshopt de eerste De Crem Lolcatz?

Via Bart via Freaky

HoudDeDief.

Published on 28.11.08 in Pietel. 15 Comments

Herkent u deze persoon? Hij heeft de laptop van Nick gejat in de McDo in Antwerpen. Indien u weet wie deze persoon is, geef het zeker door.

laptop dief

PieterDeCrem.

Published on 28.11.08 in Pietel and Pieter De Crem. 15 Comments Tags: , , , , , , , , , , , , , .

“Et alors!?” Dit antwoord dito houding had minister van defensie Pieter De Crem heel wat kopzorgen kunnen besparen. Een mens mag best weleens op de lappen gaan zeker. Laat ons niet flauw doen.

Minister De Crem was namelijk stevig op de lappen geweest in New York. Pintjes bier hijsen en Vlaamsche liederen scanderen in de hippe bars van Manhattan met zijn delegatie. De aard en het beestje zeker? Aan vergaderen kwam de pater familias niet toe, want zijn gesprekspartners waren simpelweg niet in town. Dit was geen reden om hun trip aan The Big Apple te annuleren. Het was in België o zo kalmpjes, dus konden ze best wat verpozing gebruiken. Hoe zou uzelf zijn?

Toevalligerwijs werden ze in één van de bars bediend door een Nederlandstalige serveerster, die later een persoonlijk (lees: subjectief) verslag bracht op haar blog. De Crem voelt zich zwaar in zijn gat gebeten en laat haar baas opbellen om hem op de hoogte te brengen van de feiten. Gevolg: serveerster wordt op staande voet ontslagen en de zaak komt via de blogosfeer in de media. Feiten die door De Crem aanvankelijk ten stelligste werden ontkend, maar uiteindelijk toch werden toegegeven. (een leugentje Pieter?) Hoewel hij beklemtoonde dat hij niet om het ontslag van de serveerster had gevraagd. Ik wil het verstand van De Crem niet overschatten, maar hij wist wat de gevolgen zouden zijn. Waarom zou hij anders zijn medewerker laten bellen?

U leest er meer over op De Standaard Online: De Crem bekent telefoontje met baas blogster & De Crem geeft telefoontje toe. Daar verwonderde ik mij ook over deze uitspraak van onze minister van landsverdediging.

“Ik wil van deze gelegenheid en dit non-event gebruik maken om een gevaarlijk fenomeen in onze maatschappij te signaleren. Wij leven in een tijdgeest waarin het iedereen vrij staat naar goeddunken en zonder enige verantwoordelijkheid op blogs te gaan posten. Dit overstijgt zelfs het moddergooien. Het is bijna onmogelijk om zich daartegen te verdedigen. Iedereen van u is een potentieel slachtoffer.” Luid applaus op de banken, zelfs hier en daar van de oppositie.

Gevaarlijk? Zeer zeker. Terwijl de volksvertegenwoordigers zich in de handen wreven om Bettina en Aimé aan de galg te hangen nadat hun buitensporigheden bekend werden, sloeg de blinde paniek toe. Iedereen met een politiek mandaat moet niet om de zoveel jaar bij de verkiezingen of in het parlement op donderdagnamiddag verantwoording afleggen. Ze moeten dit vandaag altijd en overal doen. Volledig correct zijn, geen evident vooruitzicht voor politici.

Onze politici hebben niet alleen die vervelende commentatoren van de dagbladen aan hun rekker. Niet alleen de Dag Allemaal en Story om hun escapades op de straatstenen te smijten. Vandaag kan iedereen dat! Blogs, forums, sociale netwerken, … We leven in een tijd van hypertransparantie. Als u beweert dat u vlekkeloos door het leven gaat, zal iedere misstap gerapporteerd worden. Instant en bereikbaar voor de hele wereld. Zelfs in New Yorkse bars bent u niet meer veilig. En binnenkort wordt er waarschijnlijk getwitterd op Roze Balletten.

Had De Crem maar “Et Alors…” gezegd. Dat telefoontje gelaten en zich vergewist dat die paar tientallen lezers van dat oorspronkelijk bericht zijn reputatie niet zouden schaden. Zijn huidige reactie is dom en daardoor gevaarlijk. Keer u niet tegen de samenleving. De blogosfeer zal zich vandaag tegen De Crem keren en google zal haar werk doen. Benieuwd hoe Pietertje daarop zal reageren. Google voor de rechter slepen? ça alors! Google is groter dan de Belgische staat. De macht van de massa kan pijn doen.

Bloggen is dus een gevaarlijk maatschappelijk fenomeen. Ik ben gevaarlijk want ik blog. U bent gevaarlijk want u leest mijn blog en reageert. Wij zijn allemaal gevaarlijk! Weet u wat ik gevaarlijk vind? Als Belgische soldaat in Afghanistan aan operaties deelnemen. Dat is gevaarlijk. Het risico lopen in een bodybag naar uw moeke worden teruggestuurd. Ik steun onze troepen in hun missie en wens ze bij deze alvast fijne feestdagen. Hopelijk gaat er geen preutse tjeef zeuren als er een BV slash zangeresje met paaldansact hun kerstavond komt opleuken.

Als grote baas De Crem de man uithangt in de boîtten van nieuf yeurk op kosten van de overheid, mogen zij toch ook een verzetje. daar hebben ze toch recht op!? Want wat levert volgens u de grootste stress op: in het vizier gehouden worden door bloggers of de een taliban strijder met een AK47? We gaan niet niet moeilijk doen hé. De Crem mag zich excuseren en een rondje geven en dan zwijgen we erover. Zoniet wordt hij para-gewijs boven de BBQ van het internet geroosterd. Riek ik daar de geur van (virtueel) geschroeid vlees? U mag het zeggen.

Kalm.

Published on 27.11.08 in Pietel. 6 Comments

“Het is de laatste tijd precies wat minder.” Ze zeiden het plagerig, maar meenden het ergens wel. “Je bent teveel bezig met uw werk.” Vreemd dat te horen van mensen die boven u staan. Ze lezen mijn blog en zijn kritisch. Het eerste bericht op deze blog dateert van 23.09.04. Sindsdien heb ik heel wat watertjes doorzwommen. De frequenties van berichten, de stijl, de thema’s zijn continu blijven evolueren, met een rood draadje doorheen gewoven. Er is een fijn lezerspubliek en toffe interactie in de comments.

Tegenwoordig mik op één artikel per dag, dat iet of wat ergens op trekt. Ik durf niet te zeggen dat het kwalitatiever is, maar je werkt een idee uit en dat vind ik interessanter. De foto’s zijn grotendeels verschoven naar mijn fotografieblog. Tussendoor zwier ik er leuke kleine dingetjes tussen die ik ergens oppik. Quick and dirty.

Waar ik inderdaad minder tijd voor heb is om eindeloos te surfen. Heel het web af te schuimen. Ik zie nog steeds heel veel, maar heb niet altijd de ambitie om daar een bericht van te maken. Ik ’share’ heel veel via email. Relevante tips naar de juiste mensen. Ik lees ook veel voor klanten. Ik lees daarnaast meer professionele blogs en met de gedachten daarover wil ik u niet steeds lastigvallen. Het interesseert mij, maar u waarschijnlijk niet in die mate. En een derde blog over professionele activiteiten, die boot houd ik propertjes af.

Bloggen is mijn beroep niet. Ik doe het er bij, tussendoor of er naast. Mensen zijn gewend kranten & magazines te lezen en naar het journaal te kijken. Dat zijn mensen die betaald worden om content te produceren. Het is hun dagactiviteit. Dat verschil wordt weleens vergeten. Als ik veel werk ligt de activiteit hier lager en omgekeerd; in het weekend schieten de artikels zo uit mijn hoofd

Later in de discussie kreeg ik lachend dat andere verwijt te horen: “Ah, dus tussen het bloggen en het fotograferen door werk jij hiereen beetje.” Inderdaad. Hoewel al mijn activiteiten bij mij vanuit dezelfde drive vertrekken, doe ik het ene voor mijn werkgever, het andere voor de community en dat derde voor eigen klanten of vrienden. Voor de buitenwereld lijken dat verschillende rollen, voor mezelf is dat de logica zelf: alsof een mensen maar één ding is of kan. Of zoals mijn professor geschiedenis altijd zei: je moet de samenhang zien.

Dit weekend heb ik wat gratis content geschreven voor Nieuws.be onder het mom van ‘blogger van de week’. Een goeie truuk van de redactie om ego’s te strelen en inkomende links af te dwingen. U leest er enkele backgrounds over dit blog.

Whodunnit.

Published on 26.11.08 in Pietel. 10 Comments

Een gekend truuk, maar goed uitgevoerd. Via de mail.

Continue reading ‘Whodunnit.’

Doen.

Published on 26.11.08 in Pietel. 13 Comments

Het credo van G. luidt dat je iedere dag iets nieuws moet doen. Iets dat niet tot je routine behoort. Iedere keer jezelf verbazen. Dat kan vannalles zijn. Een café binnenstappen dat je nooit opgevallen is, met mensen spreken die je nooit zijn opgevallen, of net wel. Gewoon doen. Systematisch patronen niet volgen.

Gisteren begonnen we met zijn drieeën aan de terugtocht van Amsterdam naar Antwerpen. Een weekdag om 16u, de filehel was op dat moment losgebarsten. Over Rotterdam rijden bood weinig soelaas, we schuiffelden vooruit en keken tegen een lange rit aan.

“Ik heb zin in een sappige steak” zei hij. “Ik ken een goed plekje in Haarlem, zullen we daar stoppen?” We waren Haarlem net gepasseerd, maar besloten er in Leiden af te rijden. Een cafétje binnenlopen, ergens iets gaan eten en tegen een uur of acht weer de baan op, zodat we onze tijd niet verdeden in de file.

Ik ben zelf nogal een rationele mens en moest om 09 u in Antwerpen zijn, maar had geen zin om drie uur in de file te staan. En komaan, de boemel op met twee companen, daar heb je achteraf nooit spijt van. Ruimte laten voor het onverwachte. Zien waar je eindigt. Grappig dat ik als jonge mens daartoe moet worden aangezet door iemand die mijn vader kon zijn. Omgekeerd rollenpatroon.

We reden Leiden binnen en vroegen de weg naar de cafétjes. Dronken een biertje aan de toog en sloegen een babbeltje met de mensen rondom. Een vegetariër zette ons op weg naar het beste spare-ribs restaurant van Leiden. Opnieuw de boer op, tot in het spare-ribs restaurant waar we dan toch maar een steak bestelden. Bediend door een mondige jongedame die fantastisch rook.

‘t Is zot hoe het in de kleine dingen zit. We stonden om 09u in Antwerpen en ik was zo ongeveer op tijd voor mijn afspraak. Een onverwachte maar zeer geslaagde avond. Enkel en alleen omdat één iemand zei: laat ons het anders doen. Wat als we het plan niet volgen? Niet alleen buiten de lijntjes kleuren, maar hoegenaamd geen lijntjes meer zien. Geen evidentie.

“Life is what happens when you make other plans,” zei hij op een gegeven moment aan tafel. En ik moet hem weeral gelijk geven. Nog veel te leren. Of misschien net niet. We zien wel onderweg. Zien wat vandaag brengt. Benieuwd hoe ik mijn routine zal breken.

Creativiteit.

Published on 26.11.08 in Pietel. 4 Comments

Op het Creativity World Forum zag ik John Cleese aan het werk. Hij gaf een inleiding in creativiteit, de basics en randvoorwaarden om creatief te zijn. Ik heb daar enkele interessante zaken opgepikt die zijn blijven hangen.

Eerst en vooral over verschillende types van mensen. Wie continu van de ene naar de andere vergadering loopt, op zijn horloge kijkt en deadlines voor ogen heeft, die is niet creatief. Creativiteit komt als je stopt met geforceerd denken en alles los laat. Een beetje zoals wanneer je voor examens studeerde en een hele dag verveeld naar je boeken staart. Dan komen de beste ideeën, terwijl je niet van je bureau weg mag.

Daarnaast sprak Cleese over het onderbewustzijn. Als hij vroeger een sketch schreef kon hij daar ’s avonds op vast zitten. Als hij daags nadien de sketch herschreef had hij niet alleen een doorbraak, hij kon zich zelfs niet meer herinneren waar het probleem zat. En de sketch was zowieso beter wanneer ze van nul af werd herschreven na een nachtje slaap.

Zo werkt het ook bij mij. Als mensen mij onmiddelijk concrete voorbeelden of input vragen zet je mij voor een muur. Mensen vinden het dan raar dat ik geen honderd voorbeelden of ideeën kan spuien. Als je mij twee weken op voorhand brieft, zal ik allemaal zaken ontdekken, lezen en herkennen die van pas komen voor de briefing.

Tegelijkertijd is er de druk van de deadline. Je neemt de tijd om alles te laten bezinken, om wat rond te kijken en op een gegeven moment bekruipt het ongemakkelijke gevoel van de deadline je. Zonder deadline zou je kunnen blijven rondsurfen en bezinnen. Zodra een afspraak of presentatie te dicht in zicht komt ga je alles samenklutsen.

En dan komt het magische moment wanneer je alle bagage die in je hoofd zit in een coherent geheel moet gieten. Niet altijd gemakkelijk, want je moet iemand die van niets weet kunnen meenemen in een verhaal, terwijl je er zelf al volledig in zit. Dat is het moment van de waarheid. Want ook daar had Cleese het over: creatieve geesten zijn niet altijd de meest gestructureerde en samenhangende mensen. Maar ook daar kan aan gewerkt worden. Maar goed ook.

Fox.

Published on 24.11.08 in Pietel. 7 Comments

Vandaag weer heerlijk gegeten bij Fox. Niet moeilijk om daar fijne foto’s van te nemen. Ik kijk al uit naar de feestdagen. Meer info op www.foxinabox.be

081123_foxinabox_0089

081123_foxinabox_0047

081123_foxinabox_0085

081123_foxinabox_0226