Vandaag is het De Ellen haar laatste dag. Ik ben daar niet mee akkoord. Maar goed, wie ben ik om daar niet mee akkoord te zijn. De jeugd meneer, ge moet dat zijn gang laten gaan. Dik tegen mijn goesting ja.
Monthly Archive for June, 2008
Je ziet ze vaak in grote, maar net zo goed in kleine meetings: schermduikers. Je stelt een vraag. Wie weet hier meer over, wie zal deze informatie aanleveren, wie zal dit werk doen, wat is hier het antwoord op? Plotseling verlies je alle oogcontact en staren mensen afwezig naar hun laptop, alsof hun scherm groen uitslaat. Deze personen kijken je met een gebogen hoofd vanuit hun ooghoeken aan en houden de andere leden van de vergadering in de gaten. Ze hopen dat het moment van vraagstelling zo snel mogelijk voorbijgaat omdat iemand anders antwoord of jij zelf de vraag oplost. Tot dan houden ze zich angstvallig onzichbaar. Spanning.
Dit gedrag zag je al op school, zeker in grote aula’s met Vlaamse studenten. Als een docent interactie zoekt met het publiek, gaat iedereen collectief aan het pennen of de boeken in. Zolang je geen oogcontact maakt, is het voor de spreker moeilijk om jou er uit te pikken. Ik zat recent nog in een meeting met aan de andere zijde alleen maar schermduikers. De algemene info vanuit de leidinggevende persoon was duidelijk maar beperkt. Toen ik in detail ging op de nodige praktische zaken om de job gedaan te krijgen, stootte ik op een muur van laptopschermen. Nada. Niemand.
En ik begrijp dat maar al te goed. Sommige mensen hebben bijzonder veel werk, zijn niet overal bij betrokken of werken niet nauw samen met elkaar. Ik durf zo af en toe ook wel eens te schermduiken. Maar net zo vaak zal ik rechtspringen en de zaak mee op de rails zetten. Vaak zit er wel z’on ondernemer tussen, helaas voor hen zijn het meestal dezelfde. Maar als je alleen maar schermduikers tegenover je hebt wordt het lastig. Niemand springt recht. Niemand is bereid de zaak te trekken en een lange stilte ontstaat. Ik geniet er dan van om mijn vraag opnieuw te stellen. Wie gaat dit of dat doen? Mensen aan te kijken en hen bij naam te noemen. De leidinggevende er mee in te betrekken en op die manier indirect de betrokkenen te doen opkijken.
Zodra je mensen bij naam aanspreekt of hen via een omweg aanpakt, dan moeten ze antwoorden. Dan gaan ze stamelen, laten ze een stilte en antwoorden ze uiteindelijk vaag. En dan is het simpel: dus jij gaat dat doen? Ok? Dankjewel. Ik verwacht de informatie ten laatste tegen die dag. Dat is dan afgesproken. Een stille knik aan de overzijde. Heerlijk is dat, zo schermduikers klem rijden.
Gisterenavond zat ik alleen voor de tv. Mijn vrouw was al geruime tijd in een diepe slaap verzonken, maar ik hield vol. Tijdens het zappen passeerde ik bij Vally. Vally en Marcella, een nieuwe docusoap over de Vlaamse charmezanger en diens vrouw. Ik volgde hen op verlof naar Tenerife en was er bij toen ze elkaar een nachtzoentje gaven voor ze het licht uitknipten. Ik was er weer bij toen ze de prut uit de ogen wreven en samen ontbeten op hun terras. Gezellig met hun twee. De allereerste keer. Idem voor de massage.
‘Vally’, zo noemt Marcella hem. Het is me niet duidelijk of dit een artiestennaam is, maar dan nog is het zijn voornaam niet. Wat is er mis met Jo? Marcella, dat is de mannelijke naam Marcel, waaraan een vrouwlijke toets werd toegevoegd. Vally en Marcella, de ideale gevel van een Vlaamse keet. Vally is een geboren entertainer die graag in de aandacht staat en daar zit het probleem. Marcella zei: “Hij wil van iedereen alle aandacht, behalve bij mij.” Relatieproblemen dreven het koppel naar Tenerife, waar ze zouden onderzoeken of ze samen nog een toekomst hadden. De wandeling onder hun tweetjes op het strand was hun allereerste ooit, waarbij ik me afvroeg of ze samen wel een verleden hadden.
Ik voelde mij wel ‘connected’ met Vally. Niet kunnen stilzitten, altijd de baan op willen, op zoek naar actie. En met Marcella. Die haar Vally niet altijd met iedereen wilde delen, maar graag eens als koppel iets deed. “Eens ne keer iets gaan eten ofzo in de week.” Gelijk heeft ze. Want Vally is confronterend. Hij staat voor alle post dertig, veertig, vijftig singles die gebroken zijn na een lange relatie. De eenzaamheid is bijzonder groot in deze groep, net als de groep zelf. Vally die altijd zijn eigen drift volgt, twee mensen die uit elkaar groeien en na ettelijke jaren er de brui aan geven. Het donkere monster van relaties.
Halverwege het programma knipte ik het programma uit. Ik zag de voorbeschouwing waaruit bleek dat Marcella haar besluit had genomen. Ze was rustig, maar vastbesloten. Vally had geen idee wat hem te wachten stond. Zelf besloot ik naar bed te gaan, waar mijn vrouw al even lag te ronken. Ik gaf haar een nachtzoentje en besloot de volgende ochtend samen te ontbijten. Misschien dit weekend eens samen gaan wandelen aan ‘t Scheld of die relaxbon opsouperen. De Vally in mij een beetje temperen. Ik denk dat ik zondagochtend nog een gaatje heb. Maar de volgende weken wordt het beter. Beloofd.
Contextuele reclame. Dat is reclame waarvan de inhoud aangepast is aan de context, zoals in je gmail bijvoorbeeld. Een collega kreeg onderstaande tekstlink aangeboden in zijn inbox. Fail! Volgens de collega in kwestie is het hem niet duidelijk waarom hij deze link aangeboden kreeg.
Zodadelijk, Top Gear. Neen, geen herhalingen op Canvas (waarom doet iedereen plots alsof het warm water is heruitgevonden?) maar een nieuwe aflevering van een nieuw seizoen op BBC2. Alles wat een mens nodig heeft om de komende werkweek aan te kunnen.
Volg Djivy’s uitstekende autoblog om op de hoogte te blijven van interessante weetjes.
Tim Driesen en Joeri Van den Broeck. Beter gekend als ‘Tim en Joeri‘. Creatief topteam bij reclamebureau Mortierbrigade.
Journalist Brecht Decaesteker van de krant De Morgen heeft het duo geïnterviewd in Cannes voor de vrijdagse bijlage Media.Com. Brecht vroeg of ik enkele foto’s kon nemen, wat ik met veel plezier deed.
De sfeer van Cannes, een beetje rock & roll en misschien wat Miami Vice. Geen probleem. Had enkel basic cameramateriaal bij, maar de zonsondergang werkte goed mee.
View big on Flickr.
De grote baas grapte gisterenavond in zijn speech dat we tegen de thuisblijvers niet mochten snoeven over onze Cannes trip. Dat zou weinig collegiaal zijn. Zo gaf hij als voorbeeld:
Do like Pietel. Publish pictures of boring seminars and workshops on you blog and nobody will envy you.
Boring? Ja hallo! Merci hé.
Btw: we zijn weer thuis. En dat doet deugd.
Vandaag een sessie van onze Oosterse vrienden gevolgd. Bijzonder interessant. Dit filmpje van Nokia over de origine van HipHop is meesterlijk. Een van de top virale filmpjes in China. Best full screen bekijken. Geniaal.
Gisteren zat ik bij de uitreikingsceremonie niet in de luie zetel genesteld, maar had ik mij met het nodige ellebogenwerk voor het podium geplaatst. De winnaars van de leeuwen worden ’s ochtends – onder embargo – bekendgemaakt door de organisatie op een persconferentie. Ik wist dus dat ik er die avond moest staan.
En eigenlijk weten de betrokkenen de avond voordien al of ze in de prijzen vallen. Iedereen kent wel een landgenoot, kameraad of collega in de jury waarin zijn campagne de shortlist heeft gehaald. Het woord gaat snel, zeker bij reclameroddelaars met technologische communicatie speelgoedjes. Precies verliefde tieners.
Een gouden leeuw dus, dat is mooi, want ik zag enkele collega’s al zenuwachtig worden omdat ‘dat ander creatief bureau’ er al twee had binnengehaald. Het merendeel van de collega’s die naar Cannes komen zijn ondertussen aangekomen, wat voor een leuke sfeer zorgt. Maar toch: Wim, Niko, Derek, Seb, Ken, Ralf, David, Bob, Tom, Raf, Stijn, Brecht, Dave, Thomas & others. It aint a real DG party zonder jullie.
Maandagavond al tegen 12u naar mijn kamer gegaan, maar tot laat achter de computer gezeten. Foto’s, mails en surfen. Tegen negen de wekker gezet en ontbeten met Em en Bruno. Nadien tot 13u30 in mijn kamer gewerkt aan een lopend project, dat niet kan blijven liggen. Daardoor jammer genoeg
het seminarie van Profero gemist, over Digitology: The Revelations.
Uiteindelijk toch het Creative Best Practice For In-Game Advertising van IGA meegepikt, door Ed Bartlett (IGA) en Giuseppe Bellanca (IGA). Zeer interessant hoe via online verbinding gamers kunnen getargeted worden en het kanaal ook bruikbaar zal zijn binnen kleinere markten en doelgroepen. GTA IV als voorbeeld gebruiken is wel niet zo verstandig, aangezien zij er bewust voor hebben gekozen geen echte advertenties in hun game toe te laten. Nadien met Brecht de press room ingeslopen voor wifi.
Na een snelle hap het seminarie van Wunderman gevolg. Don’t Create An Ad, Start A Conversation! door Nick Moore (Wunderman). Eigenlijk vertellen de marketers wat de webbies en techies al jaren vertellen. Dit echter zonder technofetisjisme, maar met concrete toepassingen voor grote merken. De spreker was extreem goed in ‘public speach’ (talent & coaching) en bracht een sterk en duidelijk verhaal. Niets nieuws onder de zon, behalve dat de hele zaal vol marketers dit gewillig slikte er in meeging. Wel fout dat deze twee niet als ultieme bron werden vermeld.
De camera achtergelaten en de StimuliBox van JCDecaux bezocht. Gevloekt dat de camera thuis lag. Morgen terugkeren voor foto’s. Nadien de award ceremonie en achteraf iets gaan eten met enkele pas gearriveerde collega’s. Guillaume op het lijf gelopen. De avond afgesloten op een openingsfeestje waar de drank voor de voor niet was. Leuke sfeer, maar nog niet wauw. Morgen komen arriveren enkel dames waarop ik al enkele dagen wacht. De sfeer zal er alleen maar op verbeteren. Morgen meer.
Recent Comments