Een scheet in een fles.
Den Jimmy is gewoon keihard aan het bloggen: jimmykets.wordpress.com Een echte fotograaf van de gazet en al. Straf.
Ik hoop dat de heer Kets de tijd neemt en blijft nemen om er een schone weblog van te maken. Want fotografenblogs dat zien wij graag.
Betekent dit trouwens dat wij een blik achter de schermen van de krant krijgen te zien?
Een affiche voor het Blue Note Records Festival in de stad van Gentblogt. Jaargang 2006 echter. En dat terwijl de editie van 2007 al volop in de belangstelling staat.
Bovenin, de foto nadat hij door abyobe votoschop is gegaan. Onderin de foto toen hij nog in lightroom stond en de kleuren nog correct groen waren ipv te rood na de votoschop export.
Lightroom rocks weliswaar zo hard dat ik de aankoop (voorlopig trial) overweeg. De import, cache en renamefuncties zijn handig en snel. Heel wat anders dan de CS3 beta van bridge dat zo instabiel is als een Marina op ekstasie.
Nu de resize en export functies nog ontdekken, zodat ik votoschap kan vermijden in de eenvoudige workflow. Een aanrader die Adobe lightroom. Veule beuter dan Apple Aperture zou ik zeggen, ook al ben ik een fervent Maccer.
**Gentblogt modus aan** Ja allo. Stonden ze hier verleden week voor onze deur van brandweer te doen. Ik had net de kinderen in bed gestoken, mijn moto opgeblinkt en zat in mijn trekzetel. Loshangende planken losmaken en al. Ik heb er meteen een bericht voor het project over geschreven. Zo vree wijs maat! Ma djoengne toch. **Gentblogt modus uit**
Iedere dag pendel ik tussen thuis en Antwerpen Centraal met mijn vouwfiets. Met mijn rijwielen in ingeplooide positie neem ik plaats op de zestien na acht richting Brussel.
‘s Avonds herhaalt dit ritueel zich in omgekeerde richting. Mijn fietsroute bij aanvangen van de werkdag verschilt wel van mijn route terug naar huis.
‘s Ochtends neem ik de snelste en kortste route binnendoor. Zo min mogelijk weerstand, met een voorkeur voor goddelijk glad asfalt. Alles draait om snelheid.
Nu het voorjaar zijn intrede doet brengt dat niet alleen pollen en allergische reacties met zich mee. Ook de voorjaarsklassiekers komen er weer aan.
Vaste lezers weten dat wielrennen de enige sport is waarvan ik de verslaggeving volg. Voetbal, tennis, basket, dat zijn allemaal spelletjes voor mietjes. Wielrennen, dat is afzien, dat is het leven.
‘s Avonds kies ik voor een extra lang parcours met veel weerstand, kasseien, en vals plat. Niet omdat ik dat leuk vind. Zo’n vouwfiets is absoluut niet gemaakt voor de Vlaamse kasseien, laat staan de Antwerpse variant.
Neen, ik doe dat voor Tom Boonen. Iedere dag kies ik voor enkele kasseistroken die ik makkelijk zou kunnen vermijden. Een dagelijks stukje bedevaart om de wielergoden te eren.
Vloeken, trillen en rammelen. Mijn benen afjagen zonder een masseur die me bij de aankomst opwacht. Dat alles om de goden gunstig te stellen.
De ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, meer vraag ik niet. Komaan Tommeke, ge kunt het.
Collega d. stuurt een zeer leuke link door: www.club-internet.fr/le-duel/ na een minuutje video breken de schermers uit het kader. Knap.
Ik ga naar de apotheek en ik neem mee:
Ik reed speciaal een ommetje langs een Brusselse apotheek waarvan ik weet dat de apothekeres Nederlands spreekt en er een schoon zwart meisje werkt.
Helaas was het zwarte meisje nergens te bekennen en de Nederlandstalige apothekeres bezig met een klant. Ik moest het doen met een Franstalige geval. Niet evident.
Zou het onbeleefd zijn om te zeggen: “dankje maar ik wacht liever tot de Nederlandstalige dame vrij is en ik zeker ben dat ze begrijpt wat ik zeg en mij de juiste medicatie geeft.”
Misschien volgende keer. En weet er iemand waar dat zwarte meisje naartooe is? Een andere apotheek in Brussel? Ik wil best even omrijden.
Neus en sinussen vol snot, druk op het voorhoofd, uitpuilende ogen en een algemeen gevoel van afwezigheid. Vannacht een doos kleenex volgesnoten.
Een apothekersbezoek later zit mijn tas vol sprayen en bollen en oplostoestanden. En nu aan die presentatie beginnen. Het zal hier geen vette zijn vandaag.
Niet alleen ik ben van mijn sus, mijn MacBook Pro heeft ook zijn kuren. Meer bepaald de batterij, die wil niet meer opladen. Het beestje is ochot drie maand oud.
Om het probleem te situeren, starten we met eliminatie van mogelijkheden. Ligt het aan de oplader? Neen, want mijn oplader werkt perfect op de Macbook Pro van collega S en de zijne niet op die van mij.
Misschien light het aan de batterij? Opnieuw neen, want mijn batterij laadt normaal op bij collega S. De batterij van collega S. in mijn machine brengt ook geen soelaas.
Het vreemde is dat mijn machine wel via de adapter op stroom blijft werken. Het vermogen van mijn batterij zakt niet, zolang de stroom is ingeschakeld. De batterij laadt gewoon niet op.
En het hooikoortsseizoen is officieel geopend. *Snif* *hatchoem* Mijn linkerneusgat loopt door tot in mijn oor en mijn keel. Alsof ik twee farden blauwe gauloise op één avond heb gesmoord.
Misschien binnenkort eens bij wittejas op consultatie gaan, want naar het schijnt bestaan daar pillen tegen. Ondertussen: dood aan de berken, dood aan de pollen! Dood aan… *hatchoem*!
Recent Comments