Pietel.be

En toen viel alles in zijn plooi. De zoon ging opnieuw naar de crèche, zij het een klasje hoger. De vrouw ging opnieuw werken, maar start bij een andere werkgever. (hoera) En ik ben opnieuw aan het werk voor één werkgever, kwestie van het.

De zomer kwam op zijn einde en we zeggen oef. En alles is weer normaal, toch anders, maar vooral beter.

Sommige mensen zijn luid. In hun spreken bijvoorbeeld. Men zegt mij dat weleens. Dat ik luid spreek. Maar dat zijn de genen. Van vader op zoon dragen wij onze bariton over. En ik zwijg voldoende om dat te compenseren. Vooral als ik alleen ben. Niet dat u daar van kan genieten.

In een wereld zonder media was het eenvoudig: stond je op de markt, dan was een luide stem een voordeel om de aandacht te trekken. Maar als je buurman mooiere appels verkoopt dan jij, dan ga je je zaakjes niet redden door hard te roepen. Fluisteren werkt soms zelfs beter dan roepen om de aandacht te krijgen. Zeker als je succes wil bij vrouwen.

Sinds het internet heeft luid een nieuwe uiting. Luid als in alomtegenwoordig, altijd aanwezig en overal echoënd. Dag in dag uit pseudo wijsheden braken of met andermans toegevoegde waarde etaleren. Grappig genoeg zie je bij de digitale jongens en meisjes o zo vaak de slides over ‘don’t shout’. Een verwijt naar reclamemakers en adverteerders, waarbij reclame gezien wordt als een vorm van roepen.

En dat terwijl het digitale ‘luid’ minstens even ergerlijk is. Een dagelijkse waterval aan berichten op je blog, onzinnig twitteren van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en de hele santeboetiek nog eens door uw facebook jagen. Of zelfs zonder menselijke tussenkomst uw digitale uitlaat de boel laten vervuilen met pijpleiding mechanismen. Ik maak er mij ook schuldig aan, maar draag de zotskap van het alter ego. Als expert ben ik meer bescheiden, zowel op het aantal domeinen, als het niveau van expertise.

Luid zijn maakt je niet tot expert. Je bent gewoon luider dan anderen. “Share of voice” heet dat in reclametermen. Hoewel je naam weleens blijft hangen, is dat vaak bij mensen die niet vertrouwd zijn met de materie. Of bij je eigen incrowd. Maar je wordt makkelijk ontmaskerd. Lees eens een goed boek en zie waar de ideeën oorspronkelijk vandaag komen. Of luister naar eerder subtiele sprekers, die zinvolle zaken vertellen, zonder te roepen.

Ook de cijfers zijn leuk. De vakpers publiceert ieder jaar een overzicht van de omzet van verschillende spelers in de sector. Misschien staat dat o zo bekende reclamebureau ergens onderin de top dertig qua omzet en inkomsten? En is de top vijf bevolkt door bedrijven die u niet kende of waarvan u nauwelijks iets hoort? En komt die online hipster geeneens in het lijstje voor. Te klein?

Als bedrijf moet je communiceren, als persoon moet je je profileren. Zo werkt dat. Sommige doen dat te weinig, anderen teveel. Maar wees op uw hoede voor digitale luidheid en clubjesdenken. Lees uw eigen bronnen, vorm uw eigen mening en maak uw eigen beslissingen. En spring niet te gauw op andermans schip. Kijk eerst of het geen water maakt. Of dat het niet uit lucht is gebakken.

Zeepbellen, weetjewel.

Dingen die ik ‘s ochtends doe in plaats van blogberichten te schrijven.

Een koffie drinken.
De zoon zijn fles geven.
Naar buiten staren.
De krant lezen.
Uitgebreid douchen.
Ontbijten.
Nog een koffie drinken.
Heel lang mijn tanden poetsen.

Zomer zeker?

Lijstjes. Het is een tip die je in vele lijstjes ziet terugkeren. Lijstjes over hoe je catchy titels, artikels of blogberichten schrijft. 10 dingen die… 5 manieren om… 3 tips waardoor… Zo’n lijstje – en zeker de vermelding als titel – trekt de aandacht. Het maakt de wereld overzichtelijk en beheersbaar. Zolang je dat lijstje maar afwerkt, gaat alles goed.

Ik lees veel online. Fiets, twieter, feestboek, etc. En ik ben ze hartsgrondelijk beu, die berichten met lijstjestitels. Zeker als ze over sociale media gaan. Misschien meer dan de lijstjes en de opstellers er van, ben ik de mensen die ze herhalen moe. Zo’n “10 things to…” is al zo vreselijk generiek. Als je dat retwiet maak je de wereld een stukje oppervlakkiger en leger.

Ik zie ze de hele dag passeren. Dat soort van berichtjes. Een onhebbelijkheid waar zelfs intelligente mensen zich door laten verleiden. Daarom dat ik ze niet on-volg of die-vriend. Want vaak zeggen die mensen weleens wat boeiends. Daarom mijn vraag om er mee te stoppen. Stop ze te schrijven, stop ze te herberichten.

Want geef toe: zelfs met dat archief aan lijstjes ben je niet beter af. Je moet het nog steeds doen. En al gauw zal je ontdekken dat de wereld niet beheersbaar is in 10 punten. Ook niet in 9 of 11. En dat je met kennis van al die punten toch niet de ervaring hebt om het meteen goed te doen. Dus dat je moet doen en knoeien.

Verlos ons daarom van de lijstjes. Van de riet-wiets. Van de ijle en loze berichten die een hele dag in de digitale ether worden gezwierd. Zeg zelf eens iets interessant. Of gewoon “kaka”, als het maar van jou is. Laat de puntjes links liggen. Herpak uzelf en trek ten strijde. Dood aan alle lijstjes! Schiet ze overhoop. Op dat van de boodschappen na natuurlijk.

Heerlijk toch, XXXO van M.I.A. alsook bijhorende videoclip. Heerlijk foute web graphics. Geil! En ik ben niet de enige die er zo over denkt: TT & OOTB.